குறுந்தொகை காதல் மைந்தா

அத்யாயம் 14: அன்று எடுத்த புகைப்படங்களை கவி சிவாவிற்கு அனுப்பியிருக்க, அதைத்தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் சிவ தீர்த்தா. தன்னருகில் அமர்ந்திருந்த ஆதி கேசவனை நிறுத்தி நிதானமாய் பார்த்திருந்தாள். அழகும் கம்பீரமும் கலந்து அம்சமாய் தன்னருகில் இருந்தவனைத் தான் இமைக்காமல் பார்த்திருந்தாள். விசாலாட்சியின் பேரன் என்று மனதில் பதிந்திருந்த பிம்பத்தை தள்ளி வைத்துவிட்டு, ரேணுகா தேவியின் மகனாக மட்டும்...

 அத்யாயம் 26: நாட்கள் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. ஆதி கேசவனின் வீட்டில் இப்போது அனைத்துமே சிவ தீர்த்தா தான் என்ற நிலைமையாகிப் போனது.கம்பெனியையும், மில்லையும் ஆதியும் விசாகனும் பார்த்துக் கொள்ள, வீட்டு நிர்வாகம், தோட்டம் துறவு, வயல் என்று அனைத்தும் சிவாவின் வசம். கரும்பு தின்னக் கூலியா என்பதைப் போல், சிவாவும் மனமுவந்தே அனைத்தையும் செய்ய, அவளின்...

அத்யாயம் 13: ஆதி கேசவன்- சிவ தீர்த்தாவின் திருமணம் முடிந்து பத்து நாட்களை கடந்திருந்தது. ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு யுகமாக கழிந்திருந்தது சிவாவிற்கு. ஆதியும் அவளிடம் சகஜமாக இருக்க முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தான். அவளோ அதற்கு சிறிதும் இடம் கொடுக்காமல் அவனை நிமிர்ந்து பார்ப்பதையே தவிர்த்து வந்தாள். ஆனால் ஒரு முன்னேற்றமாக, அவன் வெளியே செல்லும்...

காலை ஐந்து மணியளவில் நல்ல உறக்கத்தில் இருந்த விசாகன் அலைபேசியின் ஒலியில் எழுந்தான். “என்னடா இந்த நேரத்துல?” என்றான் கொட்டாவியுடன். “மச்சான் சீக்கிரம் கிளம்பி உங்க உங்க ஊர் ஆத்தோர விநாயகர் கோவிலுக்கு வந்திடு” என்று அவன் நண்பன் உரைக்க, “எதுக்குடா?” என்றான் சலிப்பாய். “சீக்கிரம் வாடா, முக்கியமான விஷயம். சிவா பொண்ணை தூக்கிட்டோம். நீ வந்த உடனே கல்யாணம்...

அத்யாயம் 5: சிவ தீர்த்தாவின் திருமண நாளும் நெருங்கியிருந்தது. விடிந்தால் திருமணம் என்ற நிலையில் எந்த வித பரபரப்புமின்றி எப்போதும் போல் அமைதியாக இருந்த சிவ தீர்த்தாவைப் பார்த்த கவிதாவிற்கு தான் அய்யோ என்றிருந்தது. “நாளைக்கு உனக்கு கல்யாணம் சிவா. கொஞ்சமாவது சந்தோஷமா இரு” என்றாள் கவி. “நான் சந்தோஷமாத்தான் இருக்கேன். என்னைப் பார்த்தா எப்படி தெரியுது உனக்கு?”...

குறுந்தொகை காதல் மைந்தா..! அத்யாயம் 1 :   “அம்பிகையே ..ஈஸ்வரியே! எமை ஆளவந்த கோவில் கொண்ட குங்குமக்காரி.. ஓங்காரியே வேப்பிலைக்காரி.. ஒரு உடுக்கையிலே பகை விரட்டும் முத்துமாரி.. வேளையிலே மனசு வச்சோம் முத்துமாரி..நாங்க வெற்றிக்கொடி நாட்டுகிறோம் முத்துமாரி, ஆலமரம் போலிருக்கும் எங்கள் கூட்டம்-எமை ஆதரிச்சு வாழ்த்துமடி முத்துமாரி..!” என்ற அம்பிகையின் பாடல் ஊரைச் சுற்றிலும் கட்டப்பட்டிருந்த ஒலிபெருக்கிகளில் ஒலித்துக் கொண்டிருக்க, அந்த ஊரே திருவிழாக் கோலம்...

அங்கே மில்லுக்கு சென்று கொண்டிருந்த விசாகனை வழி மறைத்துக் கொண்டது அவனின் நண்பர்கள் பட்டாளம். “என்ன மச்சான் உன்ன ஆளையே பார்க்க முடியலை. திருவிழா முடிஞ்சதும் ஓவர் பிசி ஆகிட்ட போல” என்றனர் நக்கலாய். “கடுப்பை கிளப்பாம பேசாம போங்கடா அங்கிட்டு. திருவிழாக்கு வந்தோமா போனோமான்னு இல்லாம ஒரண்டையை இழுத்து விட்டது பாத்தாதா?” என்றான் எரிச்சலாய். “இதெல்லாம் ஓவர்டா....

அத்யாயம் 11: காலையில் தோட்டத்தில் சோர்வாகத்தான் அமர்ந்திருந்தார் கிருஷ்ணன். எப்போதும் சிவா இந்த நேரத்திற்கெல்லாம் அவருக்கு சூடாக டீ போட்டுக் கொண்டு வந்திருப்பாள். மகளின் செயல்களை எல்லாம் நினைத்துக் கொண்டிருந்தவருக்கு இனி அதெல்லாம் நடக்க வாய்ப்பில்லை என்று தன்னைத் தானே தேற்றிக் கொண்டவராய், வயலுக்கு நீர் பாய்ச்சக் கிளம்ப, அப்போது தான் கவனித்தார் ஸ்கூட்டியை நிறுத்திவிட்டு...

“ரேணுகா தான் அத்தை..! இத்தனை வருஷமும் அமைதியா இருந்த அதே ரேணுகா தான். நீங்க செஞ்ச மொத்தப் பாவத்தோட அறுவடைக்கும் என் புருஷனை பலியா கொடுத்த அதே ரேணுகா தான். இப்போ உங்களுக்கு சந்தோஷமா இருக்குமே? நல்லா இருந்தவளோட வாழ்க்கையைக் கெடுத்து, ஒரு கேடுகெட்டவனுக்கு கட்டி வச்சு, அது மூலமா கௌரவத்தை காப்பாத்திக்க நினைச்சிங்கல்ல. அதான்...

அவளுடைய மனப்போராட்டம் அவருக்கும் புரியத்தான் செய்தது. இருந்தாலும் அவள் கூறிய அந்த மானங்கெட்ட சோறு என்ற வார்த்தைகள் அவரை பாதிக்க, கண் கலங்கியிருந்தார். அவர் எழுந்து வெளியே வர எத்தனிக்க, அவர்கள் பேசியதை எல்லாம் கோபத்துடன்  கேட்டுக் கொண்டு நின்றிருந்தான் ஆதி கேசவன். “ஆதி..! அது வேற ஒண்ணுமில்லை,ஏதோ கோபத்துல” என்று ரேணுகா அவனை கண்களால் அடக்கினார். “அம்மா...

அத்யாயம் 15: அதிகாலையில் எப்போதும் போல் நான்கு மணிக்கெல்லாம் முழிப்பு வந்திருந்தது  சிவ தீர்த்தாவிற்கு. தூக்கக் கலக்கத்துடன் எழ முயற்சி செய்தவளால் அசைய கூட முடியவில்லை. “என்னாச்சு?” என்று கண்களை நன்றாக திறந்து பார்த்தவளுக்கு அப்போது தான் புரிந்தது, அவள் ஆதியின் வலிய கரங்களுக்குள் அகப்பட்டுக் கொண்டிருப்பது. அவளை விடவே மாட்டேன் என்பதைப் போல் இறுக அணைத்திருந்தவன்...

அத்யாயம் 2 : தனி ஒருத்தியாக ஐந்து மணி நேரங்கள் உழவை ஓட்டி முடித்திருந்தாள் சிவ தீர்த்தா. இன்னும் கொஞ்சம் மட்டுமே மிச்சமிருக்க, கிருஷ்ணன் வரப்பை வெட்டி சமன் செய்து கொண்டிருந்தார். வானம் மீண்டும் இருட்டுக் கட்டிக் கொண்டு நின்றது. அந்த காலநிலை அவள் மனநிலையை கொஞ்சம் சாந்தமாக்கியிருக்க இப்போது ஒரு ரசனையுடன் ட்ராக்டரை ஓட்டிக்...

“போனதெல்லாம் எதுக்கு மாப்பிள்ளை,இனி நடக்குறது நல்லபடியா நடந்தா சரித்தான்” என்றவரை ஆழ்ந்து பார்த்தவன், “எனக்கு உங்ககிட்ட ஒரு விஷயம் கேட்கணும் மாமா? “கேளுங்க” “இல்ல, எப்படி எல்லாத்தையும் கடந்து வந்திங்க மாமா? இப்பவும் எப்படி எதையும் வெளிய காட்டாமா இப்படி நிதானமா இருக்கீங்க? உங்களுக்கு சுபத்ரா அத்தை மேல கோபமே வரலையா?” என்றவனின் குரலில் இருந்த உணர்வுகளை கிருஷ்ணனால்...

நேரம் அதன் போக்கில் சென்றிருக்க... “என்ன யாரும் கிளம்பலையா?” என்றார் ரேணுகா வீட்டினரிடம். “அம்மா ஒன்னும் சொல்லலை அண்ணி” என்றார் மணி மேகலை தயக்கத்துடன். ரேணுகா வீட்டில் இருந்து அனைவரும் வந்து விட்டிருந்தனர். “இன்னும் யோசிச்சுட்டே இருந்தா எப்படி? கல்யாணம் தான் நம்ம இல்லாம நடந்திடுச்சு. இதையாவது கண்ணு குளிர பார்க்க வேண்டாமா?” என்று ரேணுகாவின் அம்மா சொல்ல, விசாலாட்சியோ...

அத்யாயம் 21: உள்ளுக்குள் தோன்றிய அத்தனை கோபத்தையும் அடக்கிக் கொண்டிருந்தவளுக்கு, வந்த அழுகையே அடக்குவதும் பெரும்பாடாய் இருந்தது. “போதும் இதோட நிறுத்திக்கங்க” என்றாள் பல்லைக் கடித்தபடி. “எதுக்குடி நிறுத்தனும்? அதான் ஊரே பேசி சிரிக்குதே? உன் வீட்டு லட்சணத்தையும், உன் அப்பனோட லட்சணத்தையும்” என்றார் விசாலாட்சி. பொறுமையை இழந்தவள், “இவர் உங்க புருஷனோட தம்பி தான?” என்றாள் மணிமேகலையைப் பார்த்து. “ஏன் தெரியாதா...

அவர்கள் ஜீப்பில் செல்வதைப் பார்த்த உள்ளூர்வாசிகள் விஷயத்தை விசாலாட்சியிடம் சென்று சொல்லிவிட, கேட்ட அவருக்கு நெஞ்சைப் பிளந்து விடும் அதிர்ச்சி. ‘அங்க தொட்டு, இங்க தொட்டு கடைசில அடி மடியிலேயே கையை வச்சுட்டாளா?’ என்று எண்ணியவர், “ஏலேய் காளி வண்டியை அந்த ஊருக்கு விடுடா” என்று கிளம்பிவிட்டார். வீட்டில் இருந்தவர்களுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. மண்டபத்தில் ஆதி கேசவனுடன் வந்து...

அத்யாயம் 19: “விசாலாட்சி பேரனை புருஷனா ஏத்துக்கிறதுல அவ்வளவு தயக்கம் உனக்கு இல்லையா?” என்றவனின் குரலில் அவள் அதிர்ந்து பார்க்க, “இப்பவும் ஒன்னும் கெட்டுப் போகலை. என்னோட கட்டாயத்துக்காக உன்னை பிடிச்சு வச்சிருக்க மாதிரி இருக்கு. விருப்பம் இல்லாத வாழ்க்கையை சகிச்சுகிட்டு இருக்கணும்னு எந்த அவசியமும் இல்லை” என்று பேசி கொண்டிருந்தவனின் பேச்சு தடைபட்டிருந்தது. அவனை நெருங்கி அமர்ந்திருந்தவள்,...

“என்னாச்சு ஆதி? எதுக்கு இந்த கையெழுத்து?” என்று ரேணுகா தான் கேட்டிருந்தார். “அது டிவேர்ஸ் பேப்பர்ஸ் தான்மா” என்றான் அலுங்காமல் குலுங்காமல். சொன்னவன் போனை எடுத்துக் கொண்டு பைலுடன் வெளியே செல்ல, விசாலாட்சியும் மகாதேவனும் ஒருவரை ஒருவர் மகிழ்ச்சியுடன் பார்த்திருந்தனர். அன்று மாந்தோப்பிற்கு சென்று ஆதியிடம் அவர்கள் பேசிய விஷயமும் இது தானே. அதற்கு பிறகு அவன்...

குளித்து முடித்து நைட்டியுடன் வந்தவள், அவனைக் காணாமல் திகைக்க, பிறகு தான் கவனித்தாள் அவன் பால்கனியில் நின்றிருந்ததை. அவன் உடலிலும், முகத்திலும் தெரிந்த இறுக்கத்தில் அவளுக்கு உள்ளுக்குள் குளிர் பிறந்தது. சற்று நேரத்திற்கு முன்பு வரை சிரித்து கலாட்டா செய்து கொண்டிருந்த ஆதி கேசவன் இவன் தான் என்று சத்தியம் செய்து சொன்னாலும் நம்புவதற்கில்லை....

வேக எட்டுக்கள் வைத்து அவனருகில் சென்றவளுக்கு, பேசுவதில் தயக்கம். அவள் வந்து நின்றது அவனுக்கும் தெரிந்தது. ஏதாவது பேசுவாள் என்று அவன் நினைக்க, அவளோ எப்போதும் போல் எங்கோ பார்த்துக் கொண்டு நின்றாள். ‘ம்க்கும்..! இந்த அம்மினி வாயைத் திறந்து எதுவும் பேசமாட்டா. எல்லாம் நம்மளே புரிஞ்சுகிட்டு செய்யனுமாக்கும்’ என்று கடுப்படைந்தவன், “காலையில எந்திருச்சு மனுஷன் பல்லுகூட...