TPKP
அத்தியாயம் – 5
“மலர் டீச்சர், நோக்கி வா...” என்றபடி தனது கையைப் பற்றி விழாமல் தடுத்தவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவள், கடல் வண்ணம் கொண்ட அவனது கருநீல விழிகளில் மூழ்குவது போல், தன் கைகளில் அவன் பிடித்த இடத்தில் மின்சாரம் பாய்ந்தது போல் தோன்ற சட்டென்று கையை உதறினாள்.
“தே..தேங்க்ஸ்...” என்றவள் மறுநிமிடம் உள்ளே ஓடிவிட, புன்னகையுடன்...
அத்தியாயம் – 21
ஜன்னலருகே நின்று பழைய நினைவுகளை யோசித்தபடி இருந்த நியதியின் கவனத்தைத் தட்டப்பட்ட கதவின் ஓசை நிகழ்வுக்குக் கொண்டு வர சென்று கதவைத் திறந்தாள்.
வெளியே ஷோபனா நின்றிருந்தார்.
“மோளே... ஊணு கழிஞ்சு நம்மள் குருவாயூர் கிளம்பனும், இதா, இதில் குறச்சு ஆபரணங்கள் இருக்கு... என் ஆதிக் குட்டன் கல்யாணம் பண்ணப் போற பொண்ணுக்குன்னு வாங்கி...
“அவ்ளோ தானே, நான் உரிச்சுத் தரேன்...” சொன்னவன் அவள் மறுப்பை சட்டை செய்யாமல் கீழே இறங்கி பத்து நுங்கை விலை கேட்டு வாங்கினான்.
காரில் அமர்ந்தவன் ஒரு நுங்கை அழகாய் தோலுரித்து அவளிடம் நீட்ட வியப்புடன் வாங்கிக் கொண்டாள்.
“பரவால்லியே, இதெல்லாம் கூட நல்லா செய்யறிங்க...”
“என் வெள்ளக்கோழிக்கு பிடிச்சதை செய்ய எனக்கு கசக்குமா என்ன...?” அவனது கேள்வியில்...
அத்தியாயம் – 10
ஆத்ரேயன் சொன்னதைக் கேட்டு திகைப்புடன் அவனை நோக்கிய நியதி, “என்ன...?” என்றாள் குழப்பத்துடன்.
“இப்பதானே சாப்பிட்டோம், உடனே கிளம்பணுமா...? கொஞ்சம் கழிச்சு போகலாமேன்னு பரஞ்சதா...?”
“ஓ...! நீங்க வேணும்னா ரெஸ்ட் எடுங்க மாஸ்டர், நான் மெதுவா நடந்து போயிக்கறேன்...”
“ப்ச்... நானே கொண்டு விடறேன்...” என்றவன் முகத்தைத் தூக்கி வைத்துக் கொள்ள அவள் புரியாமல் பார்த்தாள்.
அவனது...
“ஹோ, அந்தத் தள்ள (கிழவி) எப்பழும் இங்கனே தன்னே... மோள் அது ஆலோயிச்சு விஷமிக்கண்டா...”
“இல்லம்மே... அவங்க மனசுல தோணினதை அவங்க சொன்னாங்க, இல்லாததை சொல்லலியே... எனக்கு அதுல எந்த விஷமமும் இல்லை...”
“ம்ம்... நந்தாயி மோளே, எல்லாக் காரியத்திலும் இங்கனே பாஸிடிவ் ஆயிட்டு விசாரிச்சால் யாரோடும் நமக்கு தேஷ்யம் உண்டாவில்லா, ரெண்டு பேரும் டிரஸ் மாற்றி...
அத்தியாயம் – 19
மூணாரில் இருந்து பொள்ளாச்சி நோக்கி சீரான வேகத்தில் சென்று கொண்டிருந்தது ஆத்ரேயனின் இன்னோவா. அவர்கள் மறையூரில் பயணித்துக் கொண்டிருக்க காற்றில் நிறைந்திருந்த சந்தன மணமும், தேயிலை, ஏலக்காய் மணமும் இதமாய் நாசியை உரசின.
வரிசையாய் நின்ற சந்தன மரங்களை இரும்பு வேலி போட்டுக் கட்டியிருந்தாலும் இயல்பாய் வந்த மணத்தை யாராலும் கட்டி வைக்க...
நிஷாவின் தங்கை சீரியஸாய் ஹாஸ்பிடலில் எனவும் சட்டென்று தனது சோகம் பின்னுக்குப் போக, பதட்டத்துடன் அவளைப் பார்த்தாள் நியதி.
“தங்கைக்கு என்னாச்சு நிஷா...? எதுக்கு சீரியஸ்...?” நியதி கவலையுடன் கேட்க, நிஷாவின் கண்களில் கண்ணீர்.
“சூஸைட் அட்டம்ப்ட்... எப்படியோ அம்மா பார்த்திட்டு கடைசி நேரத்துல காப்பாத்தி ஹாஸ்பிடல்ல சேர்த்துட்டாங்க...”
“ஐயோ...! ஏன் இப்படிப் பண்ணாங்க...?” பதறினாள் நியதி.
“அவள் லவ்...
“ஐயாவுக்கு பெரிய ஷகீலான்னு நினைப்பு, எப்பவும் அரைகுறையா டிரஸ் போட்டுட்டு கூச்சமில்லாம திரிய வேண்டியது...” என நினைத்தபடி அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருக்க அருகே வந்தவன் புன்னகைத்தான்.
“ஹேய் செல்லக்கிளி, எந்தினு என்னை இங்கனே உறுத்து நோக்கனது, இந்த டிரஸ்ல நான் சுந்தரன் ஆயிட்டுண்டோ...” அவன் கேட்க முறைத்து எதுவும் சொல்லாமல் குளியலறை நோக்கி நகர்ந்தவள் சூடான...
அத்தியாயம் – 9
“நோ...! என்னை எதுவும் பண்ணிடாத...” அலறியபடி எழுந்த நியதிக்கு சுற்றுப்புறம் கண்டு குழப்பமாய் இருந்தது. கண்டது கனவென்று புரிய கண்ணைத் தேய்த்து மீண்டும் சுற்றிலும் பார்த்தவளுக்கு தான் எங்கே இருக்கிறோம் எனப் புரியவில்லை. தலை பயங்கரமாய் வலிக்க அமர்த்திப் பிடித்துக் கொண்டு தடுமாற்றமாய் அமர்ந்தாள்.
சுவரில் இருந்த கடிகாரம் மணி 8 என்று...
அத்தியாயம் – 14
ஜூன் 21, சர்வதேச யோகா தினம்.
அந்த பெரிய ஆடிட்டோரியத்தில் கல்லூரி மாணவர்களின் கூட்டம் நிறைந்திருந்தது. YWCA நடத்தும் இண்டர் காலேஜ் யோகா காம்படிஷனில் பங்கு பெறும் மாணவர்களும், அவர்களுக்குத் துணையாய் வந்த நண்பர்களும், கோச்சும், பார்வையாளர்களுமாய் உற்சாகம் நிறைந்திருந்தது.
வரிசையாய் ஒவ்வொரு காலேஜிலிருந்து வந்த மாணவ, மாணவிகள் குழுவாகவும், தனியாகவுமாய் தங்கள் திறமைகளை...
இந்த முரட்டுப் பயலுக்கு இப்படி எல்லாம் கூட செய்யத் தெரியுமா என்பது போல் அவள் அதிசயித்துப் பார்க்க, கையில் ஒற்றைப் பீஸ் பிளாக் பாரஸ்ட் கேக்கைப் பிடித்து அதன் மீது குட்டி மெழுகுவர்த்தி ஒன்றை வைத்தவன், தீப்பெட்டியை அவள் கையில் திணித்தான்.
“ம்ம்... பத்த வை...”
அந்த சூழ்நிலையிலும், அவன் செயலிலும் ஒருவித மயக்க நிலையில் இருந்தவள்...
அத்தியாயம் – 2
ஏன் என் வாழ்வில் வந்தாய் கண்ணா நீ...
போவாயோ கானல் நீர் போலே தோன்றி
அனைவரும் உறங்கிடும் இரவெனும் நேரம்
எனக்கது தலையணை நனைத்திடும் நேரம்...
இரண்டு தோசை ஒரு ஆப்பிளுடன் இரவு உணவை சீக்கிரமே முடித்து படுக்கைக்கு வந்த நியதி உறக்கம் வரும் வரை பாடலைக் கேட்போமென்று அலைபேசியில் பாடலை ஒலிக்க விட்டு படுத்திருந்தாள். நீல...
அத்தியாயம் – 18
ஆறு மாதங்கள் ஓடி இருக்க அந்த விடியலில் பெய்து கொண்டிருந்த மழையில் சூரியனும் போர்வைக்குள் சுருண்டு கிடக்க வெளிச்சம் முழுமையாய் வந்திருக்கவில்லை.
உறக்கம் வராமல் படுக்கையில் புரண்டு கொண்டிருந்த நியதி எழுந்து ஜன்னலருகே வந்து நின்றாள். கண்ணாடி ஜன்னலில் மழைத் தண்ணீர் விழுந்து கோடாய் கீழே இறங்கியதைக் காண ஜன்னல் அழுவது போல்...
அத்தியாயம் – 23
இரவு உணவு முடிந்து சிறிது நேரத்தில் உறவுகளில் சிலர் குடும்ப நியாயம் பேசிக் கொண்டிருக்க மற்றவர்கள் உறங்க ஆயத்தமாகிக் கொண்டிருந்தனர்.
ஆதிராவும், நியதியும் ஷோபனாவின் அறையில் இருக்க, சின்னவள் தலையில் அழகாய் மல்லிகைப் பூவை வைத்து விட்டாள் ஆதிரா. சாந்தி முகூர்த்தத்திற்கு என்று பெரிதாய் அலட்டிக் கொள்ளாமல் ஷோபனா, நியதிக்கு அலங்காரத்தில் விருப்பமில்லை...
அத்தியாயம் – 22
அந்த இதமான காலையில் குருவாயூரப்பனின் கோவில் சன்னிதானம் முன் வரிசையாய் கல்யாண மேடைகள் அமைக்கப்பட்டிருக்க பல கல்யாண ஜோடிகள் மாலையும் கழுத்துமாய் நின்றிருந்தனர். கண்களில் எதிர்காலக் கனவோடும், இதழில் நாணம் கலந்த சிறு சிரிப்போடும் நின்ற மணப் பெண்களைக் காணவே அழகாய் இருந்தது. அவர்களைச் சுற்றிலும் சுற்றமும், நட்பும் கூடியிருக்க அந்த...
“எந்தடா செருக்கா, நிங்கள் மாத்திரமே காலத்தினு ஏற்ற போல சிந்திக்குள்ளு.. ஞங்களுக்கும் புதிய சிந்தனை எல்லாம் வரத் தொடங்கி வருஷங்களாச்சு...” என்றவர் குரல் சட்டென்று குறைய, “இத்தன வயசாகியும், உங்க அச்சனோட நிறைவா வாழ்ந்து முடிச்ச எனக்கே சில நேரம் தனிமை ரொம்ப கொடுமையா இருக்கு... என்னதான் குடும்பம், பிள்ளைங்க, பேரக் குழந்தைங்கன்னு பிஸியா...
“ஒண்ணுமில்ல அண்ணி, இதோ வரேன்...” என்ற நளினி,
“தம்பி, நியதிய ரூமுக்கு அழைச்சிட்டுப் போங்க...” எனவும் ஆத்ரேயன் அவளை எழுப்பிக் கூட்டிக் கொண்டு அந்த குட்டி அறைக்கு அழைத்துச் சென்றான்.
இருவரும் கட்டிலில் அமர, தான் நடந்து கொண்டதை நினைத்து நியதிக்கு வெட்கமாய் இருக்க தலை குனிந்தபடி நகத்தை ஆராய்ச்சி செய்திருந்தாள். ஆத்ரேயன் தன்னையே பார்ப்பதை உணர்ந்தவளுக்கு...
அத்தியாயம் – 17
மதுரையிலிருந்து கோவை நோக்கி அபிமன்யுவின் கார் ஹைவேயில் பறந்து கொண்டிருக்க அவனருகே அமர்ந்திருந்த நியதியின் மனதில் ஏதேதோ எண்ணங்கள் சுழல மனம் நிலையில்லாமல் தவித்தது.
அபிமன்யுவின் மேலுள்ள நேசத்தை உணரத் தொடங்கி இருந்தவளுக்கு தோழி மீனாவின் வார்த்தைகள் மேலும் உரமூட்ட அவனைப் பற்றிய யோசனையில் இருந்தாள்.
“கொஞ்சம் முரட்டுத் தனமான ஆண்களின் அன்பும் முரட்டுத்...
ஒரு சுதந்திர தினத்தன்று அம்பிகை கொடுத்த புதுச் சேலை ஒன்றை உடுத்து முடிக்க நேரமாகி விட்டதால் காலையில் பள்ளிக்கு கிளம்ப நேரமாக, அவசரமாய் பஸ் ஸ்டாப்க்கு நடந்து கொண்டிருந்தவளின் அருகே அபிமன்யு பைக்கைக் கொண்டு வந்து நிறுத்த அதிர்ந்து திரும்பினாள் நியதி.
“வெள்ளக்கோழி...! வண்டில ஏறு, ஸ்கூல்ல விடறேன்...”
“ஒண்ணும் வேண்டாம், எனக்கு காலிருக்கு... நான் நடந்தே...
“என்ன சாவி, அபி இப்படிப் பேசிட்டு போறான்... எனக்கே இவனைப் பார்த்து கொஞ்சம் பயமா தான் இருக்கு...”
“அம்பி...! என் அபி பலாப்பழம் மாதிரி... வெளிய முள்ளாக் குத்தினாலும் அவன் மனசு பலாச்சுளை மாதிரி இனிப்பானது.. அவன் எந்த அளவுக்கு நியதியை நேசிக்கிறான்னு அவனுக்கு கூட சொல்லத் தெரியாது... மனசுக்குப் பிடிச்ச எந்த ஒரு விஷயத்துக்காகவும்...