Monday, November 16, 2026

    மகிழ்வின் முகவரி நீ

    மகிழினி இல்லாத வாழ்வை வினோத்தால் கற்பனை செய்தும் பார்க்க முடியவில்லை. இனி அவள் கிடைக்க மாட்டாள் என அறிவுக்கு எட்டினாலும், அவன் மனம் அதை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. “எப்படி மகிழினி.. அவனை எப்படி நீ கல்யாணம் பண்ணலாம்? என்னை உனக்கு பிடிக்கும் தானே.. எனக்கு தெரியும்” என வினோத் பேச, அவனை வெறுப்பாய் பார்த்தாள் மகிழினி. “என்னை விட்டு நீ...
    நல்வரவு! வண்ண வண்ண விளக்குகளால் கண் சிமிட்டிக் கொண்டிருந்தது அந்தப் பலகை. வரவேற்புத் தோரணங்கள் அந்த பரந்த வாயிலின் இருபுறத்தையும் நன்கு அலங்கரித்திருந்தன. பார்வையைச் சற்று உள்ளே செலுத்தினால் அங்கு நடுநாயகமாய் வினைகள் போக்க வல்லவரான விநாயகப் பெருமான் வீற்றிருந்தார். அவர் அருளால் பல தடைகளைத் தாண்டி கெளதம், மகிழினியின் திருமண வரவேற்பு நிகழ்ச்சி இனிதே நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. அவ்விடம் நிற்கத்...
    பத்து இலக்கங்கள் பரிமாறப்பட்டிருக்க, காலை மற்றும் இரவு வாழ்த்தில் துவங்கிய குறுஞ்செய்திகள் யாவும் இப்போது குறுஞ்சிரிப்புகளாய் மாறிப் போயிருந்தன. கைபேசியின் திரை மிளிர்ந்தாலே அந்த ஒருவருடைய செய்தியை மனம் எதிர்பார்க்கத் துவங்கியது. இருவரின் தினசரிகள், பழக்க வழக்கங்கள் பழகிப் போயிருந்தன. அதோடே நாளொன்றிற்கு அன்பும், அக்கறையும் கூடிக்கொண்டே போனது. தினமும் ஒருமுறையேனும் இருவரது குரல்களும் சந்தித்துக்கொள்ள விரும்பின. குறுஞ்செய்திகள்...
    நேரம் எட்டை எட்டியிருந்தது. விருந்தினர்கள் அனைவரும் இரவு உணவை முடித்துவிட்டு விடைபெற்றிருக்க.. குடும்பத்தினர் உணவருந்த அமர்ந்திருந்தனர். டைனிங் டேபிளின் இருக்கையில் ஆண்கள் மூவரும் அமர்ந்திருக்க, கீர்த்தனாவும் மகிழினியும் அவர்களுக்குப் பரிமாற.. கலைச்செல்வி வெளியே வைஷ்ணவியை கவனித்துக் கொண்டிருந்தார். அதுவரை அந்த வீட்டில் உலவிக் கொண்டிருந்த மனக்கசப்புகள் அத்தனையும் மறைந்து போய், மகிழ் பூக்கள் வீடெங்கும் மணம் பரப்பிக் கொண்டிருந்தன. மகிழினியின்...
    செவிப்பொன் சேர்ப்பு விழா! நதிப்படுகையோடு அமையப் பெற்றிருந்தது அந்தக் கோவில். அதன் வளாகத்தில் பட்டுப் பாவடையில் இளமானாய் துள்ளித் திரிந்து கொண்டிருந்தாள் ஐந்து வயது மகிழினி. “மகிழ் குட்டி! இங்க வா. பூ வெச்சு விடுறேன்” என்ற அவளது அன்னை பத்மினியின் குரலுக்குக் கட்டுப்பட்டு வர, மல்லிச்சரத்தை அவளுக்குச் சூடி அழகு பார்த்தவர், “என் கண்ணே பட்டிடும் என் தங்கம்” என...
    கீர்த்தனாவும், விஜய்யும் வரவேற்பு நிகழ்வுக்கான அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் சிறப்பாய் செய்துகொண்டு இருந்தனர். கடந்த இரண்டு நாட்களாய் முக்கியமான உறவினர்கள் மற்றும் நண்பர்களை கைபேசியில் தொடர்பு கொண்டு நடந்ததை விளக்கி, வரவேற்புக்கு அழைப்பு விடுத்துக் கொண்டிருந்தனர். காலையில் இருந்து ஒவ்வொருவருக்காய் அழைத்துப் பேசிப்பேசியே தலைவலி வந்துவிட்டது கீர்த்தனாவுக்கு. கலைச்செல்வியை பேசச் சொன்னால், “அதை ஏன் கேட்குறீங்க அண்ணி.. அவன் இப்படிப் பண்ணுவான்னு...
    நாட்கள் வேகமாய் நகர்கின்றன நான் நின்றுவிட்டேன். நீயின்றி நகருமா என் நாட்கள்? தன் மனம் கொண்டவனின் நினைவில் நாட்குறிப்பை நிறைத்தாள் மகிழினி. இன்றோடு கெளதம் வெளிநாடு சென்று ஒரு மாதத்திற்கும் மேல் ஆகியிருந்தது. அன்றைய தினம் விமான நிலையத்தில் அவனை மகிழ்ச்சியாய் வழியனுப்பி வைத்திருந்தாலும், அவளது விழிகளில் இருந்து அவன் மறையும் வரை மட்டுமே அது நிலைத்தது. “மகிழ்..!” அவளது முகத்தின் பிரதிபலிப்பு அப்படியே...
    மெல்ல இருள் சூழ ஆரம்பித்தது. சற்று முன்னர் வரையில் ஓயாத விவாத அலைகளால் சூழ்ந்திருந்த அந்த வரவேற்பறை இப்போது ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தது. இறுக்கமாய் இருந்த சூழலை தன் மழலை மொழியால் இலகுவாக்கிக் கொண்டிருந்தாள் வைஷ்ணவி. “அம்மா! பசிக்குது” என்று அவள் கூறியதும் தான் அனைவரும் நேரத்தையே கவனித்தனர். எட்டை எட்டக் காத்திருந்தது கடிகாரம். அனைவரும் பசியையும் நேரத்தையும் மறந்து போய்.....
    நிசப்தம்! சற்றுமுன் கலகலப்பாய் இருந்த இடம் இப்போது அத்தனை அமைதியாய் காட்சியளித்தது. தன் அறைக்குச் சென்ற சத்யமூர்த்தி நாழிகைகள் வெகுவாய் நகர்ந்திருந்தும் வெளியே வந்திருக்கவில்லை.  கரைபுரளும் கண்ணீர்த் துளிகள் தரையைத் தொடாதிருக்க வெகுவாய் போராடிக் கொண்டிருந்தார் கலைச்செல்வி. பேசுவதற்கு வார்த்தைகள் ஏதும் வெளியே வராதபடி துக்கம் தொண்டையை அடைத்துக் கிடந்தது.  கெளதம் இப்படிச் செய்வான் என்று அவர் கனவிலும் நினைத்திருக்கவில்லை....
    error: Content is protected !!