MTN
நிலா – 1
தடக் தடக்.... தடக் தடக்......
குலுங்கிக் குலுங்கித் தாலாட்டுவது போல் சென்னையை நோக்கி விரைந்து கொண்டிருந்தது அந்த ரயில். பல வித முகவரிகளுடன் கூடிய மக்களும் பல விதக் கவலைகளைத் தாங்கிக் கொண்டு, பயணித்துக் கொண்டிருந்தனர். சிலர் பர்த்திலும், சிலர் அமர்ந்து கொண்டேயும் உறங்கிக் கொண்டிருக்க, சிலர் யோசனை படிந்த முகத்துடன் உறங்க...
நிலா – 2
மாப்பிள்ளையைக் காணவேண்டும் என்ற நிலாவின் தோழியரை அழைத்துக் கொண்டு சுதாகரின் அறைக்கு சென்றான் கதிர்.
“என்ன கதிரு, யாரு இவங்கல்லாம்... நிலாவோட படிச்சவங்களா...” சுதாகரின் அறைக்கு முன்னால் ஹாலில் அமர்ந்து யாருடனோ பேசிக் கொண்டிருந்த அவனது அத்தை சுமங்கலி கதிரிடம் விசாரித்தார்.
“ஆமாம் அத்தை, நிலாவோட சிநேகிதிங்க... எல்லாரும் ஒரே காலேஜ் தான்... மாப்பிள்ளையைப்...
“டேய் கார்த்திக்...” என்று ஓடிச் சென்று அவனைக் கட்டிக் கொண்டான் கெளதம். அம்முவைப் பற்றி நிலா சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போதே கார்த்திக் அங்கு வந்துவிட்டான்.
அவனை வெறுப்புடன் நெருங்கிய கதிர், “ராஸ்கல்... எல்லாத்தையும் நீ செய்துட்டு நடுவுல காணாமப் போயிட்டு இப்போ எதுக்குடா புதுசா வந்து என்ட்ரி கொடுக்கறே...” என்று அவன் சட்டையைப் பிடித்தான். அதற்குள் கெளதம்...
“ம்ம்... என் ராசாத்தி, அழகா இருக்கே... உன்னை இப்படிக் கல்யாணக் கோலத்துல பார்க்க உன் அப்பாவுக்கு தான் கொடுத்து வைக்கலை... நீ போகுற வீட்டுல சந்தோஷமா இருக்கணும்மா...” மகளை வாஞ்சையுடன் வாழ்த்திக் கொண்டே கன்னத்தை வழித்து திருஷ்டி கழித்தார்.
“அலமு... மாப்பிள்ளை வீட்டுக்காரங்க கோவிலுக்குப் பக்கத்துல வந்துட்டதா போன் பண்ணினாங்க... சீர்வரிசைத் தட்டெல்லாம் கொண்டு போயி...
நிலா – 17
குழந்தையுடன் ஒரு லாட்ஜில் அறை எடுத்துத் தங்கினர் நிலாவும் கெளதமும். வரும் வழியில் குழந்தைக்கு வேண்டிய பொருட்களை கடையில் வாங்கிக் கொண்டு இரவு உணவையும் முடித்துக் கொண்டிருந்தனர். குழந்தை கட்டிலில் உறங்கிக் கொண்டிருக்க, கெளதம் இரண்டு கட்டிலில் ஒன்றை சற்று நகர்த்திப் போட்டுக் கொண்டிருந்தான்.
“கெளதம்...” அவனுக்குப் பின்னில் இருந்து சன்னமாய் ஒலித்த...
நேரம் நள்ளிரவு ஒரு மணி... பொம்மிடி ரயில் நிலையம்...
அங்கங்கே பயணிகள் தூக்கக் கலக்கத்துடன் தங்கள் ரயிலுக்காகக் காத்திருந்தனர். பொங்கல் நேரமாதலால் நிறைய சிறப்புப் பேருந்துகள் இருந்தாலும் எல்லா வண்டிகளிலும் மக்கள் கூட்டம் நிறைந்து வழிந்தது. உடலை ஊசியாய்த் துளைத்து நுழைந்த காற்று அவஸ்தையாய் குளிரைத் தோற்றுவிக்க, தவிப்புடன் அங்கிருந்த பயணிகளுக்கான இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தான் கார்த்திக்....
ஒரு நிமிடம் அவளையே வலியுடன் பார்த்தவன், “யோசிக்காம இருந்தா நடந்த எல்லாம் சரின்னு ஆகிடுமா... என் அப்பா, என்னை எப்படில்லாம் வளர்த்தார்... பொண்டாட்டி, விட்டுட்டு ஓடிப் போயிட்டாளேன்னு வாழ்க்கையே வெறுத்துப் போனவர், எனக்காக தானே மனசைத் தேத்திகிட்டு வாழ்ந்திட்டு இருந்தார்...” அவனது கண்கள் கலங்கியது.
“அவரோட மரணத்துக்கு நானே காரணமாகிட்டனே... ஒரேயொரு பிள்ளையா இருந்தும், அவருக்கு...
நிலா – 11
கருப்பு வானத்தில் வெள்ளித்தட்டை வைத்த போல அழகாய் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தது பௌர்ணமி நிலவு. மிதமான வெளிச்சம் பூமியை நனைத்துக் கொண்டிருக்க, சுகமான தென்றல் இதமாய் வருடிச் சென்றது. ஜன்னலின் அருகில் நின்றிருந்த நிலாவின் பார்வை, நிலவில் நிலைத்திருந்தது.
தெளிந்த வானம், நிறைந்த நிலவு... அங்கங்கே கண் சிமிட்டும் நட்சத்திரங்கள்... ஊர்வலம் போகும் மேகங்கள்......
மண்டபத்தில் அங்கங்கே எல்லாரும் தலை சாய்த்திருக்க மெதுவாகத் தலையைத் திருப்பி அங்குமிங்கும் பார்த்தபடி மண்டபத்தின் பின் வாசலுக்கு சென்றாள்.
அவளது அலைபேசியில் இருந்த டார்ச்சை உயிர்ப்பித்து அதை மேலும் கீழும் ஆட்ட அடுத்த நொடியில் அதே போல எதிர்ப்புறம் இருந்து ஒரு வெளிச்சம் உற்பத்தியாகி மேலும் கீழுமாய் நகர்ந்தது. அதைக் கண்டதும் சிறு சமாதானத்துடன் வேகமாய்...
நிலா – 9
சூரியக் கதிர்கள் கோபத்தோடு பூமியை முத்தமிட்டுக் கொண்டிருந்த காலைப் பொழுது. இரவு வெகு நேரம் உறங்காமல் பலதையும் நினைத்து குழம்பிக் கொண்டிருந்த நிலா, விடியலுக்கு சற்று முன் தான் விழிகளில் கனவுகளை மிச்சம் வைத்து, உறங்கத் தொடங்கி இருந்தாள். விடியலில், அவள் தன்னை தரிசிக்க வராத கோபத்தில் சூரியன் உக்கிரமாய் உஷ்ணத்தோடு...
“கெளதம்... அப்படி சொல்லாதிங்க, எனக்கு எப்படி சொல்லறதுன்னு தெரியலை... இந்தக் குழந்தையை நாமளே வச்சுக்கணும்னு தோணுது... கோவில்ல என் கைக்கு வந்த குழந்தையை அந்த அம்மனே கொடுத்த போல நினைக்கறேன்... கார்த்திக் கிட்டே சொன்னா அவன் நிச்சயமா புரிஞ்சுக்குவான்... இந்தக் குழந்தையை நான் பார்த்துக்கறேன்... நமக்குத் துணையா இருந்திட்டுப் போகட்டுமே...” என்றவளை வியப்புடன் பார்த்தான்...
நிலா – 18
தந்தைக்கு செய்ய வேண்டிய புண்ணிய கர்மங்களை செய்து முடித்து விட்டு வீடு திரும்பினான் கெளதம். இன்றோடு அவன் தந்தை இறந்து மூன்று வருடங்கள் ஆகி விட்டது. ஒவ்வொரு நினைவு நாளன்றும் அவர் இறந்த போது தான் மகனாய் செய்யத் தவறிய கர்மங்களை நினைத்து மிகவும் துடித்துப் போவான். இன்றும் பித்ரு தர்ப்பணம்...
“வலிக்குதாம்மா...” அவள் செய்வதையே வருத்தத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்தக் குட்டிக் கண்கள் பரிவுடன் கேட்டன.
“இல்லடா செல்லம்... சரியாகிடுச்சு... இந்தா உன் ஜெம்ஸ் பாக்கெட்.... நீ போயி சாப்பிடு...”
“ம்ம்... அம்மா... ஆ காத்து...” வாயைத் திறந்த அன்னையின் வாய்க்குள் ஒரு நீல வண்ண குட்டி நிலவைப் போட்டு விட்டு தந்தையிடம் ஓடினாள் அபூர்வா.
“அப்பா... அம்மா கையில...
அவள் தன்னையே பார்ப்பதை உணர்ந்தவன், “என்ன...” என்று புருவத்தைக் கேள்வியாய் மேலே தூக்கினான். அவள் அப்போதும் அவனையே பார்த்திருக்க,
“புரியுது... இவனுக்கு எப்படி இதெல்லாம் தெரியும்னு ஆச்சர்யமா பார்க்கற... அதானே... எங்களுக்கும் சிலதெல்லாம் தெரியும்...” என்று டீஷர்ட்டின் காலரைத் தூக்கி விட்டுக் கொண்டவன், அவனுக்கும் இரண்டு தோசைகளை சுட்டு எடுத்துக் கொண்டு பொடியை வைத்து சாப்பிட...
நிலா – 5
கலண்டரில் மீண்டும் சில தினங்கள் கிழிக்கப் பட்டிருக்க, மேலும் சில நாட்கள் நகர்ந்திருந்தது. மழைக்காலம் தொடங்கி விட்டதால் வானில் அவ்வப்போது சூரியனை மறைத்துக் கொண்டு மேகங்கள் உலா வரத் தொடங்கி இருந்தன. தங்களுக்குள் ஆனந்தமாய்ப் பேசி சிரித்துக் கொண்டு மழையைப் புன்னகையாய்த் தூவிச் சென்றன. மேகங்களின் புன்னகைத் தூறல் மனிதர்களுக்கும் வெயிலின்...
ஐஸ்க்ரீம் என்றதும் குழந்தையான அம்முவுக்கு குஷியாகிவிட, மற்றதை எல்லாம் மறந்து போனாள்.
“அம்மா, சீக்கிதம் வா... கோவிலுக்குப் போயித்து ஐஸ்க்ரீம் சாப்பித போகலாம்...” என்றவள் அவளையும் இழுத்துக் கொண்டு உடை மாற்றச் சென்றாள். நிலாவின் நிலை தான் தர்மசங்கடமாகிப் போனது.
கெளதம் அவள் விழிகளுக்குள் எதை விதைத்துச் சென்றானோ... அவள் உணர்வுகளில் அது விருட்சமாய் வளரத் தொடங்கியது....
நிலா – 16
சூரியன் பொன்னிறமாய் தகதகத்துக் கொண்டிருந்த மதியம் பனிரெண்டு மணி.
அந்த பெரிய மாரியம்மன் கோவிலில், மின்சாரத்தின் உதவியால் இயங்கிக் கொண்டிருந்த இயந்திர மணி, சீரான இடைவெளியில் கம்பீரமாய் ஒலி எழுப்பி அந்த சூழலை தெய்வீகமாக்கிக் கொண்டிருந்தது.
மதிய பூஜைக்காய் கூடியிருந்த பக்தர்கள், அம்மனை மறைத்திருந்த கதவு திறந்ததும் தரிசிக்கப் பக்தியுடன் காத்திருந்தனர். உள்ளே மந்திரத்தை...
நிலா – 15
இரவு உணவு முடிந்து கெளதம் அவனது அறைக்கு சென்றிருக்க, உறக்கம் வராமல் கட்டிலில் புரண்டு கொண்டிருந்தாள் நிலா. அசதியில் உடலெல்லாம் வலித்தாலும், கண்ணை மூட விடாமல் எதிர்காலம் அவளை அச்சுறுத்திக் கொண்டிருந்தது. மங்கலாய் ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்த இரவு விளக்கின் ஒளி அறையின் இருட்டை விரட்டினாலும் அவளது மனம் கார்த்திக்கின் நினைவில் இருண்டே...
“நிலா... பயப்படாதே... கார்த்திக் என்னை நம்பினான்... நீயும் என்னை நம்பற தானே...”
“ம்ம்...” மௌனமாய் தலையாட்டியவளின் மனது, “உன்னை மட்டும் தான் நம்புறேன் கெளதம்...” என்றது. தன் மனதுக்குள் ஒலித்த குரலைக் கேட்டு சட்டென்று திகைத்தாள் நிலா.
அவனுக்கு அருகில் இருக்கையில் அவளுக்கு எதிர்காலத்தைக் குறித்த யோசனை மட்டுமே இருந்தது... தன் பாதுகாப்பை கெளதம் பார்த்துக் கொள்வான்...
நிலா – 8
“வா மேனகா, உக்காரு... என்கிட்ட என்ன சொல்லணும்? தயங்காம சொல்லும்மா...” என்றாள் நிலா புன்னகையுடன் சோபாவில் அமர்ந்து கொண்டே.
“அது வந்துக்கா... நீங்க என்னைத் தப்பா நினைக்கக் கூடாது...” என்றாள் தயக்கத்துடன்.
“அதெல்லாம் நினைக்க மாட்டேன், எதுவா இருந்தாலும் ஓபனா சொல்லு...”
“வந்து... அந்த புதுசா வந்த பொண்ணை உங்க வீட்டுக்காரர் கூட பைக்ல அனுப்பி...