காலை எட்டு மணிக்கெல்லாம் இளம்பிறை தான் வேலை செய்யும் வீட்டைச் சென்றடைந்தாள்.
அது அவளுடைய வீட்டைப் போலச் சிறிய வீடு கிடையாது. இரண்டு மாடிகளைக் கொண்ட பெரிய வீடு. வாசலில் அழகான தோட்டம், கார் நிறுத்தும் இடம், வீட்டைச் சுற்றிலும் விதவிதமான செடிகள் என வசதிக்குக் குறைவில்லாத குடும்பம்.
ஆனால், அங்கே வேலை செய்யும் இளம்பிறையின் உழைப்புக்கு உரிய மரியாதை கொடுக்கத்தான் சிலருக்கு மனம் வரவில்லை.
வாசலில் செருப்பைக் கழற்றிவிட்டு உள்ளே சென்றாள்.
“என்ன இளம்பிறை, இப்பத்தான் உனக்கு விடியுமா?”
வீட்டின் கூடத்தில் அமர்ந்திருந்த அந்த வீட்டின் எஜமானி கமலா குரலை உயர்த்திக் கேட்டாள்.
“இல்லம்மா… வழியில கொஞ்சம்—”
“என்ன வழியில? தினமும் ஏதாவது ஒரு காரணம் சொல்ல வேண்டியது! உனக்கு வேலை கொடுக்கிறதே பெரிய விஷயம். இதுல நேரத்துக்கு வர்றதுகூட கிடையாது.”
இளம்பிறை கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள்.
எட்டு மணிக்கு வரச் சொல்லியிருந்தார்கள். இன்னும் ஐந்து நிமிடங்கள்கூட ஆகவில்லை.
இருந்தாலும் அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை.
“சரிம்மா. இனிமேல் சீக்கிரமா வந்துடுறேன்.”
“சரி, சரின்னு சொல்லிட்டா மட்டும் போதுமா? அந்தச் சமையலறையைப் பாரு. பாத்திரங்களையெல்லாம் ஒழுங்கா அடுக்கி வை. அப்புறம் மேல மாடியைப் பெருக்கித் துடைக்கணும். துணியும் துவைக்க வேண்டியிருக்கு.”
ஒரே மூச்சில் வேலைகளைச் சொல்லிவிட்டு, கையில் இருந்த கைப்பேசியைப் பார்த்தாள் கமலா.
இளம்பிறை சமையலறைக்குள் சென்றாள்.
அங்கே சாப்பிட்ட தட்டுகள், காபி குடித்த கோப்பைகள், சமையல் பாத்திரங்கள் என நிறைய பாத்திரங்கள் குவிந்திருந்தன.
அவற்றைப் பார்த்தவள் மனதுக்குள் பெருமூச்சு விட்டாள்.
‘இதையெல்லாம் முடிச்சுட்டு மேல மாடியைப் பெருக்கணும். அங்கிருந்து துணி துவைக்கணும். அதுக்கப்புறம் வீட்டுக்குப் போய் மதியச் சாப்பாடு சமைக்கணும். அம்மாவுக்கு மருந்து கொடுக்கணும். செல்வமணி பள்ளிக்கூடத்திலிருந்து வர்றதுக்குள்ள எல்லாம் தயாரா இருக்கணும்.’
மனதுக்குள் வேலைகளைக் கணக்குப் போட்டவள், கைகளை வேகமாக நகர்த்தினாள்.
அவளுக்கு வேலை செய்வதில் சலிப்பில்லை. ஆனால், ஒரே நேரத்தில் பல வேலைகளைத் தலையில் கட்டிவிட்டு, ஒரு வேலை முடிவதற்குள் அடுத்த வேலையைச் சொல்லும் மனிதர்களைப் பார்த்தால் மனம் நொந்துபோகும்.
அதற்காக என்ன செய்வது?
அவளுடைய குடும்பம் அவளை நம்பியிருந்தது. அம்மாவால் முன்புபோல வேலைக்குச் செல்ல முடியவில்லை. பாட்டிக்கும் வயதாகிவிட்டது. தம்பியைப் படிக்க வைக்க வேண்டும்.
அவள் படித்திருந்தால் ஏதாவது அலுவலகத்தில் வேலை தேடியிருக்கலாம். ஆனால், குடும்பச் சூழ்நிலை காரணமாகப் பள்ளிப் படிப்பைக்கூட முழுமையாக முடிக்க முடியாமல் போய்விட்டது.
இப்போது அவளுக்குத் தெரிந்தது வீட்டு வேலைதான்.
அதையும் விட்டுவிட்டால் குடும்பத்தை எப்படி நடத்துவது?
இந்தக் கேள்விக்குப் பதில் தெரியாததால், தனக்கு முன்னால் குவிந்திருந்த பாத்திரங்களைத் தேய்க்கத் தொடங்கினாள்.
—
“ஏய் இளம்பிறை!”
கமலாவின் குரல் மீண்டும் கேட்டது.
“இதோ வரேன்மா.”
கைகளைக் கழுவிவிட்டு வெளியே வந்தாள்.
“என்னடி, நான் சொன்ன துணிகளை இன்னும் துவைக்கவே இல்லையா?”
“ஆமா, இன்னொரு விஷயம். அந்தப் புடவையில ஒரு சின்ன கறை இருக்கு. அது போகலைன்னா உன்னைச் சும்மா விட மாட்டேன்.”
நந்தினி சொல்லிவிட்டு உள்ளே சென்றாள்.
இளம்பிறை அந்தப் புடவையைப் பார்த்தாள். விலை உயர்ந்த பட்டுப் புடவை. அதை எப்படித் துவைக்க வேண்டும் என்பதில் கவனமாக இருக்க வேண்டும்.
அதற்குள் இன்னொரு குரல் கேட்டது.
“இளம்பிறை!”
கமலாதான்.
“என்னம்மா?”
“என்னடி, இன்னும் அந்தத் துணியை முடிக்கலையா? ஒரு வேலைக்கே இவ்வளவு நேரம் எடுத்துக்கிட்டா, மத்த வேலையை எப்போ செய்யப்போற?”
இளம்பிறையின் மனதுக்குள் சிறிய எரிச்சல் எழுந்தது.
ஒருபக்கம் துணிகளைத் துவைக்கச் சொல்கிறார்கள். இன்னொரு பக்கம் வேகமாக வேலை செய்யச் சொல்கிறார்கள். எந்த வேலையை முதலில் செய்வது என்றே அவளுக்குப் புரியவில்லை.
இருந்தாலும் குரலை உயர்த்தவில்லை.
“இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல முடிச்சிடுறேன்மா.”
“நீ இப்படித்தான் சொல்லுவ. உன்னை நம்பி ஒரு வேலையைக்கூட விட முடியாது!”
அந்த வார்த்தைகள் அவளுடைய காதில் விழுந்தன.
‘என்னம்மா இப்படிச் சொல்றாங்க? நான் வேலை செய்யாம இருக்கேனா? காலையிலிருந்து ஓடிக்கிட்டேதானே இருக்கேன்!’
மனதுக்குள் கேள்வி எழுந்தது.
ஆனால், அடுத்த நொடியே தன்னுடைய அம்மாவின் முகம் நினைவுக்கு வந்தது.
அம்மாவுக்கு மருந்து வாங்க வேண்டும். வீட்டில் அரிசி குறைவாக இருக்கிறது. தம்பிக்குப் புதிதாக நோட்டுப் புத்தகங்கள் வாங்கிக் கொடுக்க வேண்டும்.
அவளுடைய கோபம் மெல்ல அடங்கியது.
‘சரி இளா… இப்போ கோபப்பட்டு என்ன ஆகப்போகுது? நீ பதில் பேசினா, நாளைக்கு வேலைக்கு வர வேண்டாம்னு சொல்லிடுவாங்க. அப்புறம் வீட்டுல அடுப்பு எப்படிப் பத்த வைக்கிறது?’
மீண்டும் வேலையைத் தொடர்ந்தாள்.
—
மணி பன்னிரண்டு ஆகியிருந்தது.
காலை முதல் வேலை செய்ததில் முதுகு வலிக்கத் தொடங்கியிருந்தது. கைகளும் சோர்ந்துபோயிருந்தன.
அவள் சாப்பிடுவதற்காகத் தான் கொண்டுவந்திருந்த சிறிய பாத்திரத்தை எடுத்தாள்.
அதில் காலையில் எடுத்துவந்த பழைய சோறும், மிளகாய்த் தூள் சேர்த்துத் தாளித்த மோர் மிளகாயும் இருந்தன.
சமையலறையின் பின்பக்கத்தில் இருந்த சிறிய இடத்தில் அமர்ந்தாள்.
முதல் கவளம் சாப்பிடுவதற்குள் கமலாவின் குரல் கேட்டது.
“இளம்பிறை! என்னடி, சாப்பிட உட்கார்ந்துட்டியா?”
அவள் எழுந்து நின்றாள்.
“ஆமாம்மா. கொஞ்சம் சாப்பிட்டுட்டு அந்த ஹாலைக் கூட்டிப் பெருக்கிடுறேன்.”
இளம்பிறை தன்னுடைய கையில் இருந்த சோற்றுப் பாத்திரத்தைப் பார்த்தாள்.
“அம்மா, நீங்க சொன்ன எல்லா வேலையும் செஞ்சுட்டேன். இப்போ ஹால் மட்டும்—”
“என்னடி எதிர்த்துப் பேசுறியா?”
“இல்லம்மா. நான் எதிர்த்துப் பேசல.”
“அப்புறம் என்ன? வேலைக்குத்தானே வர்ற? வேலை செய்றதுக்குத்தானே சம்பளம் வாங்குற? இதுல வேலை முடியும் முன்ன சாப்பிடறதுக்கு உட்கார்ந்து இவ்வளவு பேசுற!”
அந்த வார்த்தைகள் இளம்பிறையை அவமானப்படுத்தின.
தான் சாப்பிடுவதற்குக்கூட அனுமதி கேட்க வேண்டியிருக்கிறதே என்று மனதுக்குள் வலித்தது.
ஆனால், வெளியே எதையும் காட்டிக்கொள்ளவில்லை.
“சரிம்மா. முதல்ல ஹாலைக் கூட்டிடுறேன்.”
அவள் பாத்திரத்தை மூடி ஓரமாக வைத்தாள்.
கமலா உள்ளே சென்றுவிட்டாள்.
இளம்பிறை குனிந்து தரையைப் பெருக்கத் தொடங்கினாள்.
அப்போது அவளுடைய கண்களில் நீர் நிறைந்தது.
அந்தக் கண்ணீருக்குக் காரணம் பசியல்ல; வேலை செய்த களைப்புமல்ல.
தான் ஒரு மனிதர் என்பதைக்கூட மறந்துவிட்டு, தன்னை ஒரு வேலை செய்யும் இயந்திரமாக மட்டுமே பார்க்கிறார்களே என்ற வலிதான்!
யாரும் பார்க்காதபடி கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டாள்.
‘இளா, அழாதே. நீ இங்கே யார்கிட்டயும் பிச்சை கேட்டு வேலை செய்யல. உன் உழைப்புக்குத்தான் சம்பளம் வாங்குற. அவங்க திட்டுறதால நீ ஒண்ணும் குறைஞ்சு போயிட மாட்ட.’
மனதுக்குள் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டாள்.
‘உன்னோட அம்மாவுக்கும், தம்பிக்கும், பாட்டிக்கும் உன் உழைப்புலதானே சோறு கிடைக்குது! அதுவே உனக்குப் சந்தோசம் தானே!’
அவளுடைய முகத்தில் மீண்டும் உறுதி வந்தது.
‘ஆனா, ஒரு விஷயம் மட்டும் மறந்துடாதே இளா. வறுமைக்காக உன் சுயமரியாதையை விட்டுக்கொடுக்காதே. வேலை செய்ய வந்திருக்கேன்னு யாரும் உன்னைத் தவறா நினைக்கவோ, உன் ஒழுக்கத்துக்குப் பங்கம் ஏற்படுத்தவோ நினைச்சா, அங்கே நீ அமைதியா இருக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை.’
அந்த எண்ணத்தோடு ஹாலைப் பெருக்கி முடித்தாள்.
வறுமை அவளுடைய வாழ்க்கையைச் சோதித்தது. ஆனால், அவளுடைய மனசாட்சியையும் சுயமரியாதையையும் விலைக்கு வாங்கிவிடவில்லை.
—
வேலைகளை முடித்துவிட்டு, மதியம் ஒரு மணிக்குத்தான் இளம்பிறை அந்த வீட்டிலிருந்து கிளம்பினாள்.
அவளுடைய கையில் அன்று கொடுக்க வேண்டிய சம்பளப் பணம் இல்லை.
“நாளைக்கு வாங்கிக்கோ. இப்போ என்கிட்ட பணம் இல்லை,” என்று கமலா சொல்லிவிட்டாள்.
இளம்பிறை எதுவும் பேசவில்லை.
சம்பளம் கிடைக்காமல் போனது அவளுக்குப் புதிதல்ல.
வழியில் இருந்த கடையில் நின்றாள்.
“அண்ணா, கொஞ்சம் அரிசி கொடுங்க.”
“எவ்வளவு, இளம்பிறை?”
“ஒரு கிலோ கொடுங்கண்ணா.”
கடைக்காரர் அரிசியை அளந்துகொண்டிருந்தார்.
“பணம் இருக்காம்மா?”
“இல்ல அண்ணா. வேலை பார்த்த வீட்டுல சம்பளம் கொடுக்கல. நாளைக்குக் காலையிலேயே கொடுத்துடுறேன்.”
“உள்ளே படுத்திருக்கா. காலையிலிருந்து கொஞ்சம் இருமல் அதிகமா இருக்கு.”
இளம்பிறை பதறிப்போய் உள்ளே சென்றாள்.
“அம்மா!”
மீனாட்சி படுத்திருந்தார்.
“என்னம்மா, உடம்பு சரியில்லையா?”
“ஒண்ணுமில்லம்மா. கொஞ்சம் இருமல். நீ ஏன் பதறுற?”
“இருமல் அதிகமாகியிருக்குன்னு பாட்டி சொன்னாங்க.”
“அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல. நீ சாப்பிட்டியா?”
அம்மாவின் முதல் கேள்வி அதுதான்.
இளம்பிறையின் தொண்டை அடைத்தது.
தான் காலையிலிருந்து சாப்பிடாமல் வேலை செய்ததைச் சொல்லி அம்மாவைக் கவலைப்படுத்த அவளுக்கு விருப்பமில்லை.
“சாப்பிட்டேன்ம்மா.”
பொய் சொல்லிவிட்டாள்.
“சரி, எனக்கு மாத்திரை கொடுத்துட்டு நீ போய் கொஞ்சம் ஓய்வு எடு.”
“முதல்ல உங்களுக்கு மருந்து கொடுக்கிறேன்.”
அவள் தண்ணீரைக் கொண்டுவந்து மருந்தைக் கொடுத்தாள்.
பிறகு அடுப்பைப் பற்ற வைத்து, சாதம் வடித்து எளிமையான குழம்பு வைத்தாள்.
அம்மாவுக்கும் பாட்டிக்கும் சாப்பாடு கொடுத்துவிட்டு, தம்பி பள்ளியிலிருந்து வருவதற்குள் எல்லாவற்றையும் தயார் செய்து வைத்தாள்.
மதியம் மூன்று மணிக்கு மேல்தான் அவள் சாப்பிட உட்கார்ந்தாள்.
காலையில் பாதியில் விட்டுவந்த சாப்பாட்டைவிட, இப்போது சாப்பிடும் சாதம் அவளுக்குச் சுவையாக இருந்தது.
ஏனென்றால், அது அவளுடைய வீட்டில், அவளுடைய உழைப்பில் கிடைத்த உணவு.
அவள் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கும்போது செல்வமணி வீட்டுக்கு வந்தான்.
“அக்கா!”
“வாடா. சாப்பிடுறியா?”
“சாப்பிடுறேன். அக்கா, ஒரு விஷயம் கேட்கணும்.”
“என்னடா?”
“நான் காலையில சொன்னேன்ல… நோட்டு வாங்கணும்னு. நாளைக்கு வாங்கித் தர முடியுமாக்கா?”
இளம்பிறை ஒரு நொடி அமைதியாக இருந்தாள்.
காலையில் அவனிடம் பணம் தருவதாகச் சொல்லியிருந்தாள். ஆனால், சம்பளமே கிடைக்கவில்லை.
அவள் தன்னுடைய பழைய பணப்பையைத் திறந்து பார்த்தாள்.
அதில் இருந்தது சில சில்லறைக் காசுகள் மட்டுமே.
அதைப் பார்த்த தம்பி, “பரவாயில்லை அக்கா. நாளைக்கே வேண்டாம். அடுத்த வாரம் வாங்கிக்கிறேன். பழைய நோட்டுல காலியான பக்கங்கள் இருக்கு. அதை வச்சு எழுதிக்கிறேன்,” என்றான்.
இளம்பிறை அவனைப் பார்த்தாள்.
“ஏண்டா அப்படிச் சொல்ற? உனக்குத் தேவையான நோட்டைக்கூட வாங்கித் தர முடியாத அளவுக்கு உன் அக்கா ஒண்ணும் கையாலாகாதவள் இல்ல.”
“அக்கா, நான் அப்படிச் சொல்லல.”
“எனக்குத் தெரியும், செல்வா. ஆனா, உன்னோட படிப்புல மட்டும் எந்தக் குறையும் வந்துடக் கூடாது. நான் எப்படியாவது பணம் ஏற்பாடு பண்ணிடுறேன்.”
“சரிக்கா.”
அவன் அவளுடைய முகத்தைப் பார்த்தபடி அமைதியாக நின்றான்.
“நீ நல்லாப் படிக்கணும். உனக்கு என்ன கஷ்டம் இருந்தாலும் என்கிட்ட சொல்லு. நம்ம வீட்டுல பணம் இல்லாம இருக்கலாம். அதுக்காக நீ ஆசைப்படுறதை விட்டுக்கொடுக்கக் கூடாது.”
“நான் நல்லாப் படிப்பேன், அக்கா. நீ எங்களுக்காக இவ்வளவு கஷ்டப்படுறதை நான் மறக்க மாட்டேன்.”
அவனுடைய வார்த்தைகள் இளம்பிறையின் மனதை நெகிழச் செய்தன.
தன்னுடைய வாழ்க்கை எப்படியிருந்தாலும், தம்பியின் வாழ்க்கை இப்படியே இருக்கக் கூடாது.
அவனாவது நன்றாகப் படித்து, நல்ல வேலையில் சேர வேண்டும். அம்மாவும் பாட்டியும் இனிமேல் கஷ்டப்படக் கூடாது.
அதற்காக அவள் இன்னும் எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் உழைப்பாள்.
ஆனால், அவளுக்கே தெரியாமல் அவளுடைய வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய திருப்பம் காத்திருந்தது.
அவள் இதுவரை சந்தித்த அவமானங்களும் வறுமையும் ஒருநாள் மாறப்போகின்றன.
அவளை வேலைக்காரி என்று நினைத்து ஏளனமாகப் பேசியவர்கள் முன்னால், அவள் தலைநிமிர்ந்து நிற்கப்போகிறாள்.
பணம் இல்லாதது அவமானமல்ல. உழைத்துச் சாப்பிடுவது அவமானமல்ல. ஆனால், வறுமையைப் பயன்படுத்தி ஒருவருடைய சுயமரியாதையைப் பறிப்பதுதான் அவமானம்!
அந்த உண்மையை மனதில் சுமந்தபடி, மறுநாள் வேலைக்குச் செல்வதற்காகத் தன்னுடைய பழைய துணிகளைத் துவைக்கத் தொடங்கினாள் இளம்பிறை.
அவளுடைய வாழ்க்கை இன்னும் எத்தனை சோதனைகளைக் கொடுக்கப்போகிறதோ?
அதை எதிர்கொள்ளும் மனவலிமை மட்டும் அவளிடம் நிறையவே இருந்தது.
