பணத்தால் வாங்க முடியாத சில விஷயங்கள் இந்த உலகத்தில் இருக்கின்றன.
எவ்வளவு பெரிய பணக்காரராக இருந்தாலும், காலத்தைத் தன் விருப்பப்படி நிறுத்திவைக்க முடியாது. பிறப்பையும் இறப்பையும் தன்னுடைய வசதிக்கேற்ப மாற்றிவிட முடியாது. அதுபோலவே, வாழ்க்கையில் எப்போது என்ன நடக்க வேண்டும் என்பதையும் மனிதர்களால் முழுமையாகத் தீர்மானித்துவிட முடியாது.
ஆனால், பணம் இருந்தால் எதையும் சாதித்துவிடலாம் என்று நினைப்பவர்கள் இந்த உண்மையைப் புரிந்துகொள்வதில்லை.
அப்படித்தான் இருந்தது ராஜேந்திரவர்மனின் குடும்பமும்.
தமிழ்நாட்டில் செல்வாக்கும் மதிப்பும் மரியாதையும் கொண்ட மிகப்பெரிய தொழிலதிபர் அவர். பல நூறு கோடிகளுக்குச் சொந்தக்காரர். அவருடைய நிறுவனங்களில் நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் வேலை செய்கிறார்கள். தொழிலில் ஒரு பிரச்சினை என்றால், அதற்கான தீர்வைக் கண்டுபிடிக்கப் பணமும் ஆட்களும் அவரிடம் இருந்தார்கள்.
ஆனால், தன்னுடைய குடும்பத்தில் ஐந்து வருடங்களாகத் தீர்க்க முடியாமல் நீடிக்கும் ஒரு பிரச்சினை மட்டும் அவருடைய நிம்மதியைப் பறித்துக்கொண்டிருந்தது.
அது அவருடைய மூத்த மகன் ஆதிவேந்தனின் திருமணம்!
ஆதிவேந்தனுக்கு இப்போது முப்பத்திரண்டு வயது.
ஆறடி உயரத்தில் கம்பீரமான தோற்றம். அளவான உடற்பயிற்சியால் கட்டுக்கோப்பாக இருந்த உடல்வாகு. எப்போதும் நேர்த்தியான உடை. கூர்மையான பார்வை. தேவையில்லாமல் வார்த்தைகளை வீணாக்காத குணம்.
அவனுடைய முகத்தில் புன்னகையைப் பார்ப்பதே அரிது. அவனிடம் பேசும்போது எதிரில் இருப்பவர்கள் வார்த்தைகளை அளந்து பேசுவார்கள். கோபம் வந்தால் அதை மறைக்க முயற்சிக்க மாட்டான். அதே நேரத்தில், எந்தச் சூழ்நிலையிலும் தன்னுடைய முடிவுகளை மற்றவர்களுக்காக மாற்றிக்கொள்ளும் பழக்கமும் அவனுக்குக் கிடையாது.
தந்தையின் தொழிலில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், தனக்கென்று தனி அடையாளத்தை உருவாக்கியிருந்தான். அவனுடைய திறமையாலும் உழைப்பாலும் நிறுவனத்தின் வளர்ச்சி நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக்கொண்டிருந்தது.
பணம், புகழ், அந்தஸ்து என்று ஒரு மனிதன் ஆசைப்படக்கூடிய அனைத்தும் அவனிடம் இருந்தன.
அவனுடைய வாழ்க்கையில் திருமணம் மட்டும்தான் இன்னும் நிகழாமல் இருந்தது.
அதற்காகத் திருமணமே வாழ்க்கை என்று நினைத்து வாழ்பவனும் அவன் கிடையாது.
தன்னுடைய வாழ்க்கையில் எது முக்கியம், எதற்கு எவ்வளவு நேரம் ஒதுக்க வேண்டும் என்பதில் அவனுக்குத் தெளிவான சிந்தனை இருந்தது. திருமணம் அமையாததை நினைத்து முடங்கிப்போவதற்கும் அவன் தயாராக இல்லை.
ஆனால், அவனுடைய பெற்றோரின் ஆசையைப் புரிந்துகொள்ளாதவனும் அல்ல.
அந்தப் புரிதல்தான் கடந்த ஐந்து வருடங்களாகத் திருமணத்துக்காகப் பெற்றோர் எடுக்கும் முயற்சிகளுக்கு அவன் மறுப்புச் சொல்லாமல் இருக்கக் காரணமாக இருந்தது.
—
ராஜேந்திரவர்மனுக்கும் அவருடைய மனைவி மீனாட்சிக்கும் மூன்று பிள்ளைகள்.
மூத்தவள் மகாலட்சுமி. திருமணமாகிக் கணவனுடன் தனியாக வசித்து வந்தாள். அடுத்தவன் ஆதிவேந்தன். கடைக்குட்டியாக ஆதர்ஷ்.
ஆதர்ஷும் குடும்பத் தொழிலில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், அண்ணனைப் போல இறுக்கமான குணம் கொண்டவன் கிடையாது. எப்போதும் கலகலப்பாகப் பேசுவான். வீட்டில் யாருக்காவது மனக்கவலை என்றால், தன்னுடைய நகைச்சுவையால் அவர்களுடைய முகத்தில் சிரிப்பைக் கொண்டுவருவான்.
ஆனால், ஆதிவேந்தனைப் பொறுத்தவரை வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு கணக்கு இருந்தது.
நேரம், தொழில், வளர்ச்சி, லாபம் என்று அவனுடைய சிந்தனை பெரும்பாலும் இவற்றைச் சுற்றியே இருக்கும்.
அதற்காக அவனுக்குக் குடும்பத்தின் மீது பாசம் இல்லை என்றில்லை. பெற்றோரையும் அக்காவையும் தம்பியையும் மிகவும் நேசித்தான். அவர்களுக்குத் தேவையான அனைத்தையும் பார்த்துப் பார்த்துச் செய்தான்.
ஆனால், தன்னுடைய உணர்வுகளை வார்த்தைகளால் வெளிப்படுத்தத் தெரியாதவன்.
குறிப்பாகத் திருமணம் என்ற பேச்சு வந்துவிட்டால், அவனுடைய முகத்தில் தெரியும் இறுக்கம் அதிகமாகிவிடும்.
அதற்குக் காரணம் இல்லாமல் இல்லை.
அவனுக்குப் பெண் பார்க்கத் தொடங்கியபோது வயது இருபத்தேழு.
அப்போது அவனுக்குத் திருமணத்தின் மீது பெரிய எதிர்பார்ப்புகள் எதுவும் இல்லை. பெற்றோர் பார்த்து, தனக்குப் பொருத்தமான பெண்ணைத் தேர்ந்தெடுத்தால் திருமணம் செய்துகொள்ளலாம் என்றுதான் நினைத்திருந்தான்.
முதல் வரன் வந்தது.
பெண்ணின் குடும்பத்தினருக்கு ஆதியைப் பிடித்திருந்தது. அவனுடைய படிப்பு, தொழில், குடும்பப் பின்னணி என்று அனைத்தையும் விசாரித்துவிட்டு, திருமணத்தைப் பற்றிப் பேசுவதற்குத் தயாராக இருந்தார்கள்.
ஆனால், ஜாதகம் பார்த்தபோது திருமணத்திற்குத் தடையாக இருக்கும் தோஷம் இருப்பதாகச் சொல்லப்பட்டது.
அந்த வரன் கைகூடவில்லை.
அடுத்த வரன் வந்தபோது இரு குடும்பத்தினருக்கும் ஒருவரையொருவர் பிடித்திருந்தது. திருமணப் பேச்சும் நல்லபடியாகத்தான் போய்க்கொண்டிருந்தது.
ஆனால், ஜாதகப் பொருத்தம் பார்க்கப்பட்டதும் மீண்டும் அதே பிரச்சினை.
மூன்றாவது வரனிலும் ஏதோ ஒரு தோஷம். நான்காவது வரனிலும் ஜாதகம் பொருந்தவில்லை.
சில குடும்பங்கள் தோஷத்தைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டதும் பின்வாங்கினார்கள். வேறு சிலர் பரிகாரம் செய்துவிட்டுத் திருமணத்தைப் பற்றிப் பேசலாம் என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றார்கள்.
ஆண்டுகள் ஓடின.
ஆதிக்கு இருபத்தெட்டு வயதானது. இருபத்தொன்பது வயதானது. முப்பது வயதைக் கடந்தான்.
ஒவ்வொரு முறையும் திருமணப் பேச்சு ஆரம்பிக்கும்போது, இந்த முறையாவது திருமணம் முடிந்துவிடும் என்று மீனாட்சி நம்பிக்கையோடு காத்திருப்பார்.
ஆனால், ஜாதகம் பார்க்கப்பட்டதும் அவருடைய நம்பிக்கை உடைந்துவிடும்.
அதற்குப் பிறகு அவர்கள் ஜாதகத்தோடு நின்றுவிடவில்லை.
கோயில் கோயிலாகச் செல்ல ஆரம்பித்தார்கள். ஜோதிடர்கள் சொன்ன பரிகாரங்களைச் செய்தார்கள். விரதங்கள் இருந்தார்கள்.
ஒரு கோயிலில் பரிகாரம் செய்தால், இன்னொரு கோயிலுக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று சொல்வார்கள். அங்கே சென்றால் வேறொரு பரிகாரம் சொல்லப்படும்.
எதையும் விட்டுவிடாமல் செய்தார்கள்.
பணத்தைப் பற்றிய கவலை அவர்களுக்கு இல்லை. எவ்வளவு செலவானாலும் பரவாயில்லை. தங்களுடைய மகனுக்குத் திருமணம் நடந்துவிட வேண்டும் என்பதுதான் அவர்களுடைய ஒரே ஆசை.
ஆனால், ஐந்து வருடங்களாக அவர்களால் செய்ய முடிந்ததெல்லாம் முயற்சி செய்வது மட்டும்தான்.
திருமணத்தை நடத்த முடியவில்லை.
கோடிக்கணக்கான ரூபாய்க்குச் சொந்தக்காரர்களாக இருந்தும், தங்களுடைய மகனுக்கான வாழ்க்கைத் துணையைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் மட்டும் அவர்களால் எதையும் உறுதியாகச் சாதிக்க முடியவில்லை.
இதுதான் அவர்களை அதிகமாக வதைத்தது.
பணம் இருந்தால் எதையும் வாங்கிவிடலாம் என்று நினைத்த ராஜேந்திரவர்மனுக்குக்கூட, இந்த விஷயத்தில் தன்னுடைய பணத்தால் எந்தப் பயனும் இல்லை என்பதை ஏற்றுக்கொள்வது கடினமாக இருந்தது.
ஆனால், அதைவிடக் கடினமாக இருந்தது மீனாட்சியின் மனநிலை.
மற்ற வீடுகளில் திருமணம் முடிந்து, மருமகள்கள் வந்து, பேரக்குழந்தைகள் பிறந்து குடும்பம் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் அவருடைய மனம் ஏங்கும்.
தன்னுடைய மகனுக்கும் அப்படி ஒரு வாழ்க்கை அமைய வேண்டும் என்று ஆசைப்படுவார்.
அந்த ஆசை நிறைவேறாமல் போகும்போதெல்லாம் இரவில் தனியாக அமர்ந்து கண்ணீர் வடிப்பார்.
தன்னுடைய மகனிடம் இதைப் பற்றிப் பேசினால் அவனுடைய மனம் வருத்தப்படும் என்று நினைத்து, அந்தக் கவலையை அவரிடமே மறைத்துக்கொண்டார்.
ஆனால், ஒரு தாயின் மனக்கவலையை மகனிடம் எவ்வளவு நாள்தான் மறைக்க முடியும்?
அவன் வெளிப்படுத்தாமல் இருந்தாலும், பெற்றோரின் ஏக்கத்தை நன்றாகவே உணர்ந்திருந்தான்.
—
காலை எட்டு மணி.
ராஜேந்திரவர்மனின் பிரம்மாண்டமான பங்களாவில் உள்ள உணவருந்தும் அறையில் மீனாட்சி சோகமாக அமர்ந்திருந்தார்.
எதிரில் அமர்ந்திருந்த கணவர் செய்தித்தாளைப் புரட்டிக்கொண்டிருந்தார்.
“என்னங்க, இன்னைக்கு நம்ம ஆதிக்கு ஒரு பொண்ணு வீட்டிலிருந்து பதில் வரணுமே?”
மனைவியின் கேள்வியில் செய்தித்தாளிலிருந்து பார்வையை விலக்கினார் ராஜேந்திரவர்மன்.
“வரணும்தான். நேற்றைக்கு அவங்க ஜாதகத்தை நம்ம ஜோசியர்கிட்ட கொடுத்திருக்கோம். அவர் என்ன சொல்றார்னு பார்க்கலாம்.”
“இந்த முறையாவது நல்ல பதில் வருமா?”
அந்தக் கேள்வியில் இருந்த ஏக்கத்தைப் புரிந்துகொண்டவர், செய்தித்தாளை மடித்து வைத்தார்.
“நல்ல பதில் வரும்னு நம்புவோம், மீனாட்சி.”
“எனக்கு இந்த நம்பிக்கையே பழகிப்போச்சுங்க. ஒவ்வொரு முறையும் இதைத்தான் நினைக்கிறேன். ஆனா, கடைசியில ஏதாவது ஒரு காரணம் சொல்லி அந்தப் பேச்சு நின்னுடுது.”
மீனாட்சியின் கண்கள் கலங்கின.
“அந்தப் பொண்ணு வீட்டுக்காரங்களும் நல்ல குடும்பம்தானே? வசதிக்கும் குறைவில்லை. பொண்ணும் நல்ல குணமுள்ளவள்னு சொன்னாங்க. நம்ம ஆதிக்கும் அந்தப் பொண்ணுக்கும் பொருத்தம் இருக்கும்னு நினைச்சேன். இதுவும் கைநழுவிப் போயிடுமோன்னு பயமா இருக்கு.”
“இப்பவே முடிவுக்கு வந்துடாதே. ஜோசியர் சொல்லட்டும்.”
“எத்தனை நாள்தான் இப்படியே காத்திருக்கிறது?”
அவருடைய குரல் உடைந்தது.
“நம்ம பையனுக்கு என்ன குறை இருக்குங்க? நல்ல படிப்பு, நல்ல குணம், கைநிறையச் சம்பாதிக்கிறான். அவனை நம்பி ஒரு பொண்ணைக் கொடுத்தா, அந்தப் பொண்ணைத் தங்கம் மாதிரி பார்த்துக்க மாட்டானா? அவனுக்குன்னு ஒரு குடும்பம் அமைய வேண்டாமா?”
ராஜேந்திரவர்மன் பதில் சொல்லாமல் மனைவியைப் பார்த்தார்.
அவருக்கும் அதே கவலைதான்.
“முதல்ல நம்ம வசதிக்கு ஏற்ற குடும்பங்களில் பொண்ணு பார்த்தோம். அங்கே ஜாதகத்தில் தோஷம்னு சொன்னாங்க. அப்புறம் நடுத்தரக் குடும்பங்களில் பார்த்தோம். அங்கேயும் அதே பிரச்சினை. கடைசியில நம்ம வசதிக்கும் அந்தஸ்துக்கும் சம்பந்தமே இல்லாத குடும்பங்களில்கூட பொண்ணு பார்த்தோம். ஆனாலும் நம்ம ஆதிக்கு மட்டும் ஏன் இப்படியெல்லாம் நடக்குதுன்னு புரியலைங்க.”
“நமக்குத் தெரிஞ்ச எல்லா வழியிலும் முயற்சி செய்துட்டோம், மீனாட்சி.”
“அதைத்தான் என்னால தாங்கிக்க முடியலை. நம்மால எவ்வளவோ விஷயங்களைச் சாதிக்க முடியுது. ஒரு தொழிலில் பிரச்சினை வந்தா, அதைச் சரிசெய்ய முடிகிறது. பணம் தேவைப்பட்டா, ஏற்பாடு செய்ய முடிகிறது. நம்ம பையனுக்கு ஒரு நல்ல வாழ்க்கையை மட்டும் ஏன் அமைத்துக் கொடுக்க முடியலை?”
ராஜேந்திரவர்மன் மனைவியின் கையைப் பிடித்தார்.
“நீ இப்படி வருத்தப்படாதே. நம்ம முயற்சியை நாம செய்யலாம். அதுக்கு மேல எல்லாமே நம்ம கையில இல்லை.”
அந்த வார்த்தைகள் உண்மையாக இருந்தாலும், மீனாட்சியின் மனம் அதை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இல்லை.
“எனக்கு என் மகனோட கல்யாணத்தைப் பார்க்கணும். அவன் கல்யாணம் முடிஞ்சு, அவனுக்குன்னு ஒரு குடும்பம் அமைஞ்சு, அவன் சந்தோஷமா இருக்கிறதைப் பார்க்கணும். இதுதான் என் ஆசை. அது எப்போ நிறைவேறும்னு தெரியாம ஒவ்வொரு நாளும் தவிச்சுக்கிட்டு இருக்கேன்.”
அந்த நேரத்தில் உணவருந்தும் அறைக்குள் ஆதர்ஷ் வந்தான்.
“என்னம்மா, காலையிலேயே என்ன கவலை மாநாடு நடக்குது?”
அவனுடைய கேள்வியில் மீனாட்சி லேசாகச் சிரித்தார்.
“ஒண்ணுமில்லைடா.”
“அம்மா, உங்க முகத்தைப் பார்த்தாலே என்ன விஷயம்னு எனக்குத் தெரியும். மறுபடியும் அண்ணனுக்குப் பொண்ணு பார்த்த விஷயம்தானே?”
“நீ வேற எதையாவது பேசுடா.”
“சரி, நான் வேற விஷயமே பேசுறேன். அண்ணனுக்கு முப்பத்திரண்டு வயசாகுது. எனக்கும் வயசாகிட்டே போகுது. இந்த வீட்டில் இரண்டு கல்யாணத்தை நடத்த வேண்டிய பொறுப்பு உங்களுக்கு இருக்குன்னு நினைச்சுப் பாருங்க. அப்புறம் கவலைப்பட நேரமே இருக்காது!”
“அடப்பாவி! உனக்குத் திருமணமா?” என்று மீனாட்சி அவனைப் பார்த்தார்.
“ஏன் அம்மா? எனக்குத் திருமணம் வேண்டாமா? அண்ணனுக்குத்தான் பொண்ணு பார்க்கிற படலம் முடிய மாட்டேங்குது. எனக்காவது சீக்கிரம் பார்த்து வையுங்க!”
ஆதர்ஷ் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாலும், அவனுடைய வார்த்தைகள் மீனாட்சியின் மனதில் இன்னொரு கவலையை ஏற்படுத்தின.
“நீ வேறடா! முதல்ல உன் அண்ணனுக்குக் கல்யாணம் நடக்கட்டும்.”
