மாப்பிள்ளை வீட்டினர் வந்ததும், வீடே பரபரப்பில் இருந்தது. அய்யர் வைத்து நிச்சயதார்த்தம் செய்தனர். தட்டு மற்றிக்கொண்டதும், மாப்பிள்ளையும் பெண்ணையும் அங்கிருந்த மேடையில் நிற்க வைத்து, எல்லோருக்கும் அறிமுகம் செய்தனர்.
சோனா தங்க நிறத்தில் காக்ரா சோலி அணிந்து இருக்க, அவள் வருங்காலக் கணவன்அவினாஷ், வெள்ளையும், சிவப்பும் கலந்த ஷெர்வானி அணிந்து இருந்தான்.
மணமக்கள் மோதிரம் மாற்றிக்கொள்ள, அவினாஷின் அம்மா சோனாவின் கழுத்தில் வைர மாலை அணிவித்தார். பிறகு அந்த வீட்டின் இளைய பட்டாளம் எல்லாம் சேர்ந்து மேடைக்குச் சென்றது.
முன்று அடுக்கில் ஒரு பெரிய கேக்கை கொண்டு வந்து வைக்க, அதை அவினாஷும், சோனாவும் சேர்ந்து வெட்டினர். இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் கேக்கை ஊட்டிக்கொள்ள, மற்றவர்கள் ஆர்பாட்டம் செய்தனர்.
அடுத்தத் துண்டு கேக்கை கையில் எடுத்த சோனா, மாடி வளைவில் நின்றிருந்த ராமை மேடைக்கு அழைத்தாள். ராம் மாட்டேன் என்று சொல்ல, அவள் அவனை முறைக்க, ராம் சிரித்துக் கொண்டே மேடைக்குச் சென்றான்.
சோனா அவனுக்குக் கேக் ஊட்டிவிட, ராமும் ஒரு துண்டு கேக் எடுத்து சோனாவுக்குக் கொடுத்தவன், அதுவரை இருவரையும் புன்னகையுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அவினாஷ்க்குக் கை கொடுத்தான். பிறகு எல்லோரும் சேர்ந்து புகைப்படம் எடுத்தனர்.
சோனா அவள் பெற்றோருக்கு ஒரே பெண். ஆனால் சிறு வயதில் இருந்து ராம் மற்றும் அகிலாவுடன் சேர்ந்து வளர்ந்ததினால் தான் ஒற்றைக் குழந்தை என்ற எண்ணம் அவளுக்கு வந்தது இல்லை. அதுவும் அவளுக்கு ராம் என்றால் மிகவும் இஷ்ட்டம். அண்ணன் என்றால் உயிரையே விடுவாள்.
இளைய பட்டாளம் மேடையை விட்டு இறங்கியதும், வந்திருந்த உறவினர்கள் தம்பதிகளை வாழ்த்த சென்றனர். தோட்டத்தில் விருந்துக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்ததால், பலர் சாப்பிட செல்ல, வீட்டிற்குள் கூட்டம் குறைந்தது.
அஞ்சலி அபர்ணாவிடம் சென்றாள். “ஹப்பா ! என்ன கூட்டம்? கொஞ்ச நேரம் ப்ரீயா உட்காரலாம்.” என்றபடி, அபர்ணாவின் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டாள்.
“ஏன் மண்டபத்தில வைக்காம வீட்ல வச்சிருக்காங்க?”
“சோனா அக்கா கல்யாணம்தான், இந்தத் தலைமுறையில நடக்கிற முதல் விசேஷம். அதனால பாட்டி வீட்லதான் வைக்கணும்ன்னு சொல்லிட்டாங்க.”
அப்போதுதான் ராமின் நினைவு அபர்ணாவுக்கு வந்தது. “ராம் யாரு? சோனாவோட அண்ணனா, கேக் எல்லாம் ஊட்டி விட்டாங்களே.” எனக் கேட்டாள்.
“அண்ணன்தான் ஆனா கூடப் பிறந்த அண்ணன் இல்லை. இந்தக் குடும்பத்தோட மூத்த வாரிசு ராம்பிரகாஷ், இப்ப யாருன்னு புரியுதா?”
“மாமாவோட பேர்தானே பிரகாஷ். அப்ப உங்க அப்பாவோட முதல் மனைவியோட பையனா அவங்க. அதுதான் எனக்கு எங்கையோ பார்த்த மாதிரி இருந்தது.”
“ஆமாம், இந்த வீட்டின் இளவரசன். அப்படித்தான் பாட்டி சொல்வாங்க.” அஞ்சலி சொல்லும்போதே அவள் குரலில் இருந்த சலிப்பு வெளிப்படையாகத் தெரிய,
“உனக்கும் அவங்க அண்ணன் தானே உனக்கு அவங்களைப் பிடிக்காதா?” என அபர்ணா கேட்டாள்.
“யாரு அவன் எனக்கு அண்ணனா? என்னை எதோ விரோதியை பார்க்கிறது போலப் பார்ப்பான். அவனுக்கு மனசுல பெரிய மகாராஜான்னு நினைப்பு.”
“ஏன்?”
“அவங்க அப்பா எங்க அம்மாவை இரண்டாவதா கல்யாணம் பண்ணிகிட்டார் இல்லையா? அந்தக் கோபம். எனக்கும் அவனோட பேச பிடிக்காது. ஆனா எங்க அம்மா விடமாட்டாங்க. என்னைப் போய் எதாவது பேச சொல்வாங்க.அவங்களுக்காகத்தான் நான் அவனோட பேசுறேன்.”
“என்ன அவன் இவன்னு சொல்ற? அவங்க உன்னை விட ரொம்பப் பெரியவங்க இல்லையா?”
“ஆமாம் ரொம்பப் பெரியவன்தான்.” அஞ்சலி எரிச்சலாகச் சொல்லும்போதே, அவர்கள் இருவரையும் தேடி நீலீமா வந்துவிட்டார்.
“ரெண்டு பேரும் இந்தத் தனியா என்ன பண்றீங்க? வாங்க நாமமும் போட்டோ எடுத்திட்டு சாப்பிட போகலாம்.” என இருவரையும் அழைக்க, இருவரும் எழுந்து அவரைப் பின் தொடர்ந்தனர்.
மாடிப் படியில் முதலில் நீலீமா, அடுத்து அஞ்சலி கடைசியாக அபர்ணா இறங்க. கீழே நின்று யாருடனோ பேசிக்கொண்டிருந்த ராம், அப்போதுதான் அபர்ணா அவர்களோடு இறங்கி வருவதைக் கவனித்தான்.
முதலில் கண்களில் இருந்த கேள்வி, பிறகு நீலீமா அபர்ணாவை தன் புகுந்த வீட்டினருக்கு அறிமுகம் செய்யும்போது, அவள் யார் என்பது தெரிந்து விட, அவன் முகம் முற்றிலும் மாறிவிட்டது.
அபர்ணா ராமையே பார்க்க, அவன் அவளைப் பார்ப்பதை கூடத் தவிர்த்தான். அவன் நீலிமாவின் முகத்தைப் பார்த்துக் கூட இதுவரை பேசியது இல்லை. பேச வேண்டிய சூழ்நிலை வந்தால் கூட, வேறு எங்கோ பார்த்துக் கொண்டுதான் பேசுவான்.
எல்லோரும் சேர்ந்துதான் சாப்பிட சென்றனர். ராம் அபர்ணாவின் பக்கம் கூடத் திரும்பவில்லை. பிரேமின் பிள்ளைகள் இருவரும்தான் அபர்ணாவிடம் பேசிக்கொண்டு இருந்தனர்.
“உங்களைப் பத்தி சொல்லுங்களேன்.” மமதி கேட்க,
“நான் சின்ன வயசா இருக்கிற போதே, நாங்க துபாய் போயிட்டோம். அப்பா அங்கத்தான் ஆடிட்டரா வேலை பார்க்கிறாங்க. நான் ஜர்னலிசம் அண்ட் மாஸ் கம்யுனிகேஷன்ல டிகிரி முடிச்சிருக்கேன். இங்க மேல படிக்க வந்திருக்கேன். எனக்கு ஒரு தம்பி இருக்கான். பேரு அருண். அவன் இப்ப ஸ்கூல் பைனல்ல இருக்கான்.”
“ஓ…சூப்பர்.”
அபர்ணா சொல்வதை ராமும் கேட்டுத்தான் இருந்தான். ஆனால் எந்த உணர்ச்சியையும் அவன் முகம் காட்டவில்லை.
அவினாஷ் வீட்டினர் சாப்பிட்டு கிளம்பியதும், ஹாலில் குடும்பத்தினர் மட்டுமே இருந்தனர். அப்போது ராமிடம் வந்த சோனா “அண்ணா, நான் ஒன்னு சொல்வேன். நீங்க கண்டிப்பா செய்யணும்.” என்றாள்.
“பெரியம்மா வேண்டாம்ன்னு சொல்ல மாட்டாங்க, எனக்குத் தெரியும் அண்ணா.”
“அவதான் ஆசைப்படுறா இல்லையா… நீதான் ஒத்துகிட்டா என்ன கண்ணா? அவ வெளிநாடு போயிட்டா, நாமும் அவளை நினைச்ச நேரம் பார்க்க முடியுமா? எனக்கும் என்னோட பேரன் பேத்திகளை ஒண்ணா வச்சு பார்க்கனும்ன்னு ஆசை இருக்காதா?”
“சோனா, பாட்டி இருவருமே வற்புறுத்த,” ராமிற்கு ஒத்துக்கொள்வதைத் தவிர வேறுவழியில்லை. அவன் அகிலாவை பார்க்க, அவள் சம்மதமாகத் தலையசைக்க, ராமும் சரி என்றான்.
“ஹே…” எனச் சோனாவோடு மற்றவர்களும் சேர்ந்து சந்தோஷ கூச்சல் போட்டனர்.
சோனா தன் அத்தை பிள்ளைகளையும் அழைத்தவள், அஞ்சலியையும் தன் திருமணம் வரையில் இங்கே தங்க வேண்டும் என்றாள். அஞ்சலிக்கு ஆசைதான். ஆனால் அபர்ணாவை விட்டு வர யோசித்தாள். சோனா அபர்ணாவை தங்களோடு வந்து தங்கும்படி கேட்க, அவள் பதில் சொல்வதற்குள் நீலீமா, இருவரையும் அனுப்புவதாகச் சொல்லிவிட்டார்.
இதில் அகிலாண்டேஸ்வரிக்கு விருப்பம் இல்லை. ஆனால் அப்போது எதுவும் சொல்ல முடியாத நிலை. சோனாவின் புகுந்த வீட்டினர் லண்டனில் வசிப்பதால், நிச்சயத்திற்கும் திருமணத்திற்கும் இடையே பத்து நாட்கள்தான் இருந்தது.
அந்த வார இறுதியில் இளையவர்கள் எல்லாம் சிந்திப்போம் என்று சொல்லி, விடைபெற்றனர்.
அபர்ணாவுக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. ஒரு வாரம் ஒரே வீட்டில் ராம் உடன் இருக்கப் போகிறோம் என்ற நினைவே அவளுக்கு இனித்தது.
இந்த விஷயம் அபர்ணாவின் அம்மா சுகன்யா காதிற்குச் சென்றபோது, அபர்ணா அந்த வீட்டிற்குச் சென்று தங்குவதில் அவருக்கு விருப்பம் இல்லை.
“அவங்க வீட்ல போய் நீ ஏன் தங்கணும்? அஞ்சலி போறது சரி. ஆனா நீ அங்க போய்த் தங்கினா நல்லாவா இருக்கும்.”
“ம்ம்… உங்களுக்கு இஷ்ட்டம் இல்லைனா நான் போகலை.”
“நான் உன் அத்தைகிட்ட பேசுறேன்.”
“சரி மா.”
சுகன்யா நீலிமாவிடம் சொன்ன போது, “கல்யாணம் வரையிலும் நாங்களும் இங்கயும் அங்கயுமாதான் அண்ணி இருப்போம். அபர்ணாவும் எங்களோட இருக்கப் போறா அவ்வளவுதான். இதுக்கு ஏன் நீங்க இவ்வளவு கவலைபடுறீங்க? நான் பார்த்துகிறேன் அண்ணி.” என்றபோது சுகன்யாவுக்கும் மறுக்க முடியவில்லை.
சென்னையில் அவர்களுக்கு ஒரு அபார்ட்மெண்ட் இருக்கிறது. அதை வாடகைக்கு விட்டு இருக்கிறார்கள். அந்த வீட்டினர் காலி செய்ததும், அபர்ணா அங்குச் சென்று விடுவாள். அதுவரை தான் அவள் அத்தை வீட்டில் இருக்கப் போவது.
தூரத்தில் இருப்பதால்… பெரிதாக ஒட்டு உறவு இல்லை. எப்போதோ ஒருமுறை நீலாமமாவும், அஞ்சலியும் துபாய் வந்து தங்கிவிட்டுச் செல்வார்கள். இவர்களும் இந்தியா வரும்போது, ஒருநாள் அவர்கள் வீட்டில் தலையைக் காட்டி விட்டுச் செல்வார்கள்.
நீலிமாவின் அண்ணன் ஸ்ரீகாந்திற்கு, அவள் இரண்டாம் தாரமாகத் திருமணம் செய்ததில் விருப்பம் இல்லை. அவர் தடுத்தும் அவர் தங்கை கேட்கவில்லை. அதனால் ஒரு அளவோடுதான் எப்போதும் வைத்துக் கொள்வார்கள்.
அபர்ணாவுக்குக் கல்லூரியில் சேரும் வேலை இருந்ததால்… வேறு வழி இல்லாமல்தான் இங்கே அனுப்பினர்.
சுகன்யா மகளுக்கு நிறைய அறிவுரை வழங்கினார். “அவங்க நம்மைப் போல இல்லை. பெரிய இடம், ஒரு அளவோட வச்சுக்கோ. அங்க எல்லோருக்கும் நம்மைப் பிடிக்கும்ன்னு சொல்ல முடியாது.”
“ஏன் மா பிடிக்காது. நாம என்ன பண்ணோம்?”
அபர்ணாவுக்கு அவள் அத்தை இரண்டாம் தாரமாகத் திருமணம் செய்தது தெரியும். ஆனால் அது எப்படி? எந்தச் சூழ்நிலையில் நடந்தது என்று தெரியாது. கருத்து மாற்றத்தால், விவாகரத்தும் மறு திருமணமும் இந்தக் காலத்தில் சகஜம்தான். அது போலத்தான் அவள் நினைத்துக் கொண்டு இருந்தாள்.
மகளுக்கு மற்ற விஷயங்கள் தெரிவதில் சுகன்யாவுக்கு விருப்பம் இல்லை. அதனால்”அவங்க நம்மை மாதிரி இல்லை, ரொம்பப் பணக்காரங்க. நம்மைப் போல ஆட்களை எல்லாம் மதிக்க மாட்டாங்க. உனக்குப் பிடிக்கலைனா அங்க இருக்காத வந்திடு.” என்றார்.
“சரி மா.” என்றாள் அபர்ணா.
தன் அம்மா பேசியதை வைத்து அபர்ணாவுக்குமே அங்கே செல்வதற்கு இப்போது தயக்கமாக இருந்தது. இருந்தாலும், அங்குச் சென்றால்… ராம்மை பார்க்கலாம் என்ற ஒரு காரணமே மற்ற தயக்கத்தை விரட்டி அடித்தது.
நீலீமா ஷாப்பிங் சென்றபோது, அஞ்சலி, அபர்ணா இருவருக்குமே நிறைய உடைகள் எடுத்து வந்திருந்தார்.
“எனக்கு எதுக்கு அத்தை இவ்வளவு வாங்கினீங்க?”
“நீயே பார்த்த இல்லையா, அஞ்சலி பாட்டி வீடு எப்படி இருந்ததுன்னு. அதுவும் இப்ப கல்யாண வீடு. யாரவது வந்து போயிட்டே இருப்பாங்க. எப்பவும் நல்ல டிரஸ் பண்ணி இருக்கணும் சரியா?”
“ம்ம்… நான் வேணா போகாம இருந்திடட்டுமா அத்தை. அம்மாவுக்குக் கூட அவ்வளவா இஷ்ட்டம் இல்லை.”
“அஞ்சலி அங்க போயிட்டா, உனக்கு இங்க போர் அடிக்கும். உன் கூடத்தான் அஞ்சலி இருக்கா இல்ல… பயப்படாம போயிட்டு வா.”
அபர்ணாவுக்கு ஆசை தயக்கம் இரண்டுமே இருந்தது. ராம்மை பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆவலில் செல்கிறாள். ஆனால் காயப்பட்டு வருவோம் என அப்போது அவளுக்குத் தெரியாது.
சனி அன்று இரவுதான் இவர்கள் இருவரும் அங்கே சென்றனர். ராம்மை தவிர மற்ற அனைவருமே அங்கு இருந்தனர். அபர்ணாவை பார்த்ததும் அகிலாண்டேஸ்வரியின் முகம் மாறியது. ஆனால் மற்றவர்கள் அவளை ஆவலாக வரவேற்றனர்.
