மாலை சங்கரன் எழுந்து வரும் பொழுது வீடு அமைதியைத் தத்தெடுத்திருக்க ,
காபியுடன் வந்த சுதாவிடம் , “அம்மா எங்கே?” என்று விசாரித்தார்
“கோவிலுக்கு போயிருக்கிறார்கள் ஐயா .”
“விஸ்வா?”
“அண்ணன் கடைக்குக் கிளம்பிவிட்டார்.”
“ஓ…. !”:என்று மட்டும் சொன்னவர், பின் அவர் மருத்துவமனைக்குச் சென்றார் .
இவர் உள்ளே நுழைந்தவுடனே , அனைவரின் பார்வையும் அவர் பின்னால் செல்ல ,
அங்கே விஸ்வா இல்லாததைக் கண்டு, ஏதோ புரிந்தது போல் தங்களுக்குள் பார்த்துக் கொண்டனர் .
“வாங்க…” என்று ராமநாதன் அழைக்க ,
காலையில் வாய் நிறைய அழைத்த ‘சம்பந்தி’ என்றவார்த்தை காணாமல் போனதைக் குறித்து கொண்டார் . “ரஞ்சனியைப் பார்க்கலாமா?” என்று சங்கடத்துடன் சங்கரன் கேட்க
“வாங்க ஸார்..” என்று ராகவ் கூட்டிச் சென்றான் .
சங்கரன் கசங்கிய முகத்துடன் , அவனைப் பின் தொடர்ந்தார் .
ஐ.சி.யு. விற்குள் நுழைந்தவுடனே , அவளுடைய முகமே , அவளுக்கு நிலைமை தெரிந்து விட்டதை எடுத்துக் காட்டியது . பொதுவாக அவளைப் பார்த்து புன்னகைத்தார் .
ரஞ்சனியின் கண்கள் கலங்க , அத்தனை வேதனையிலும் இவரைப் பார்த்து மெலிதாகச் சிரித்தாள் .
இதைக் கண்டவுடன் சங்கரனுக்கு மனம் வலிக்க , “கையை லேசாகத் தட்டிக் கொடுத்து விட்டு , “தைரியமாக இரும்மா..” என்று மட்டும் சொன்னார் .
ஐ,சி,யு,விற்கு வெளியே இருந்த இருக்கையில் சங்கரன் அமர , ராகவ் அருகே வந்து, “அழகப்பன் டாக்டர் நம்பர் அனுப்பியதற்கு ரொம்ப நன்றி ஸார். அவரிடம் விரிவாகப் பேசினேன். அவர் எங்களுக்கு எல்லா உதவிகளும் செய்வதாகக் கூறியுள்ளார்.”
ராகவ்வின் “ஸாரே…” , அவர்கள் புரிந்து கொண்டார்கள் என்பதைப் புரிய வைக்க ,
“ரொம்ப நல்லதுப்பா . நானும் அவரிடம் பேசினேன். பார்த்துக் கொள்வதாகச் சொன்னார் . எந்த உதவியென்றாலும் என்னைக் கூப்பிடுப்பா , என்னால் முடிந்ததைச் செய்கிறேன் .”
“ சரி…” என்று தலையாட்டினான் ராகவ் . அவன் தலையாட்டுதலே அவர்கள் இனி அழைக்கமாட்டார்கள் என்பதை உணர்த்தியது .
பின், இருக்கையில் இருந்து எழுந்தவர் , ராமநாதன் அருகே சென்று , அவர் கைகளைப் பிடித்து , “மன்னித்துவிடுங்கள் , எங்கள் குடும்பத்திற்கு உங்கள் அருமையான பெண் வர கொடுப்பினை இல்லை…” என்று தலை குனிந்தார் .
“நீங்களும் , உங்கள் மகனும் இதுவரை செய்த அனைத்து உதவிகளுக்கும் நன்றி…” என்று மட்டும் ராமநாதன் சொல்ல ,
ஒருவித சங்கடத்துடன் , அனைவரிடமும் தலையசைத்து விடை பெற்றார் .
சங்கரன் கடைக்கு லேட்டாக வர , “என்னப்பா வேலை ? எங்கே போனீர்கள்?”
“நண்பர் குடும்பத்தைப் பார்க்கப் போயிருந்தேன்..” என்று முடித்துக் கொண்டார் .
“காரில், ‘மகன் தன்னிடம் பேசுவானா…?’ என்று பார்க்க ,
விஸ்வா வழக்கம் போல் பிரச்சனையைச் சரியாக எதிர்கொள்ளாமல் அப்பாவிடம் பேசுவதைப் தள்ளி போட்டான். ‘அப்பா தன்னிடம் பேசினால் பேசுவோம் இல்லையென்றால் வீட்டில் அம்மாவுடன் இருக்கும் போது பேசிக் கொள்வோம்’ என்று மௌனமாகவே வந்தான் .
இதுவரை மகன் தன்னிடம் கலக்காமல் பல முடிவுகளை எடுத்ததைத் தாங்கிக் கொள்ள முடிந்தவரால் இன்றைய பெரும் முடிவும் அவர் ஆலோசனையின்றி எடுக்கப்பட்டது , அவரை பெரும் மன வேதனைக்கு உள்ளாக்கியது .
ராஜியைப் பற்றி தெரியும். அதனால் அங்கு பெரும் எதிர்பார்ப்பு இல்லை , ஆனால் மகன்….? ஏமாற்றத்தையே தந்திருந்தான் .
‘மகன் குற்ற உணர்ச்சியில் தத்தளிக்கக் கூடாது என்று பேசியது தப்போ? குற்ற உணர்ச்சியில் வைத்திருந்தால் நன்மை நடந்திருக்குமோ?’ என்று யோசனை ஓட,
‘மறுகனமே இப்படி நிலையில்லாத ஒருவனுடன் அந்தப் பெண் சேராததே , நல்லது..’ என்றும் தோன்ற, பெருமூச்சு விட்டார்.
மேலும், ‘இனிப் பேசி ஒரு பயனும் இல்லை’ என்பதை உணர்ந்து அவர் அதிருப்தியுடன் அமைதியையே கடைபிடித்தார் .
இரவு உணவு மேஜையில் பேச்சின்றி சாப்பாடு மட்டும் நடக்க , விஸ்வா அம்மாவைப் பார்க்க , அவர் கண்களால் அமைதிப்படுத்தினார்.
அத்தியாயம் 27
மறுநாள் காலையில் காப்பி குடித்தபடி ஹாலில் சங்கரன் அமர்ந்திருக்க , விஸ்வாவும் உடற்பயிற்சி முடித்து வர , “விஸ்வா திருமணம் பற்றி என்ன யோசித்திருக்கிறீர்கள்?” என்று ராஜி பேச்சை ஆரம்பித்தார் .
“நீங்கள் என்ன யோசித்திருக்கிறீர்கள்?” என்று சங்கரன் அதையே திருப்பிக் கேட்க ,
“நான் உங்களை கேட்கிறேன்…” என்று ராஜி வேகமாகப் பேச ,
“என்னுடைய கருத்து உங்கள் முடிவில் ஏதாவது மாற்றத்தை ஏற்படுத்துமா?” என்று நிதானமாகக் கேட்க ,
விஸ்வா திகைத்துப் பார்க்க , “இல்லை….” என்றார் ராஜி ஆணித்தரமாக .
“அப்புறம் எதற்கு இந்தப் பேச்சு? விடு ராஜி…” என்று எழும்ப ,
விஸ்வா தயக்கத்துடன் , “அப்பா…” என்று அழைக்க ,
அவனைக் கோபமாக முறைக்க , ராஜி உள்ளே புகுந்தார் .
“உங்கள் பேச்சு சரியில்லையே…. , நீங்கள் விட்டால் ஊனமான பெண்ணை இவனுக்குத் திருமணம் செய்து விடுவீர்கள் போலவே…?” என்று சத்தமாகப் பேச ,
“என் மகனை எந்த முடிவுக்கும் நேரிடையாகவோ மறைமுகமாகவோ வற்புறுத்த மாட்டேன் . இது அவன் வாழ்க்கை , அவன் முடிவு தான் இறுதியானது…” என்று ராஜியை பார்த்தபடி சொல்ல ,
“நான் உங்களைப் போல் தள்ளி நிற்கமாட்டேன் . என் மகன் நல்வாழ்விற்காக இறங்கி வேலை பார்ப்பேன்…” என்றார் ஆவேசமாக.
“நான் இறங்கி வேலை பார்த்தால் நீ ஒத்துக்கொள்வாயா ராஜி?” என்று அவரும் பதிலுக்குக் கேட்க ,
“எப்போதும் போல் ஒரு பார்வையுடன் கடந்து விடுவார் …” என்று ராஜி நினைத்திருக்க ,
பதில் தாக்குதலால் பேச்சற்று , தன் பக்கத்தைத் திடப்படுத்திக் கொள்ள , “அழுகை…” என்ற ஆயுதத்தை எடுக்க ,
அம்மா அழுவதைத் தாங்க முடியாதவன் , “அப்பா…..” என்று விஸ்வா ஆரம்பிக்க ,
அவனை கோபமாகப் பார்த்து , “எனக்கு ஒரே ஒரு கேள்வி மட்டும் இருக்கிறது விஸ்வா.”
“ரஞ்சனிக்கு நடந்ததற்குப் பதிலாக அது உனக்கு நடந்து , அவர்கள் நம்மை மாதிரி நடந்து கொண்டால்…. , உங்களுடைய மனநிலை என்னவாக இருக்கும்?”
ஒரு நிமிடம் அமைதியே நிலவ , விஸ்வா சங்கடத்துடன் பார்க்க, “நடக்காததைப் பற்றிப் பேச வேண்டாம்” என்றார் ராஜி .
மேலும், “உங்களால் அவர்கள் நம்மை மாதிரி நடந்து கொள்ள மாட்டார்கள் என்று நிச்சயமாகச் சொல்ல முடியுமா?” என்று ராஜி திருப்பிக் கேட்க,
“நிச்சயமாகச் சொல்ல முடியும். அவர்கள் திருமணத்திற்கு ஒத்து கொள்கிறார்களா ? இல்லையா? என்பது வேறு விசயம். குறைந்தபட்ச மரியாதை மற்றும் கருணையோடு நடந்து கொள்வார்கள்.”
“எனக்கு நிறைய ஆசைகள் இருக்கிறது அப்பா , எதற்கு நாமே வலிய போய் கஷ்டப்பட வேண்டும் . என்னால் குறைபாடு உள்ள பெண்ணோடு வாழ முடியாது அப்பா…”
“நான் வாழச் சொல்லவில்லையே…. , அதற்குப் பெரிய மனசு வேண்டும் . அப்படி இல்லாத பட்சத்தில் விலகுவது அந்தப் பெண்ணிற்கு நீ செய்யும் பெரிய நன்மை…” என்றார் ஆவேசமாக.
பின், “அவர்கள் தங்கள் அடியில் இருந்து வெளியே வருவதற்கான நேரம் கூடக் கொடுக்காமல் , உதவாமல் , அடுத்த அடியை நீங்கள் கொடுத்து விட்டீர்கள் என்று தான் மனம் வலிக்கிறது. அந்தப் பெண்ணை உன் மனைவியாக மூன்று மாதங்கள் நினைத்திருக்கிறாய் , அவளுடன் பேசியிருக்கிறாய் , பழகியிருக்கிறாய் , ஆனால் அவளைத் தூக்கிப் போட மூன்று நிமிடம் கூட யோசிக்கவில்லையே விஸ்வா இந்தச் சுயநலம் தான் வருத்தமளிக்கிறது .
இதைக் கூட பரவாயில்லை என்று வைத்துக் கொண்டாலும் அதை நேர்மையாகவும் , தைரியமாகவும் தெரிவிக்கவில்லையே…. , வசதியாக அம்மா முந்தானைப் பின்னால் ஒளிந்து கொண்டாயே….என்பது தான் என் கோபம் .
வாழ்க்கை எளிதானது அல்ல விஸ்வா . சூழ்நிலைகளைத் தைரியமாகக் கையாளப் பழகு இல்லையென்றால் நீ எதிர்காலத்தில் மிகவும் கஷ்டப்படுவாய் . வியாபாரத்தில் தவறான முடிவுகள் பண இழப்போடு முடிந்து விடும் . ஆனால் வாழ்க்கையில் தவறான முடிவுகள் வாழ்க்கையையே புரட்டிப் போட்டுவிடும் . ஜாக்கிரதை விஸ்வா… இதை எத்தனையோ முறை உன் அம்மாவிற்கு உணர்த்த முயன்று , தோல்வியையே தழுவினேன் . இப்போது, உனக்குச் சொல்லியிருக்கிறேன் , பார்ப்போம்…” என்று எழுந்து கொள்ள ,
ராஜி ஏதோ பேச வர , “இந்தப் பேச்சை இத்தோடு விடுங்கள் , நான் அவர்களிடம் பேசி விட்டேன் , இனி அவர்கள் உங்களைத் தொடர்பு கொள்ள மாட்டார்கள்…” என்ற சங்கரன் விறுவிறுவென உள்ளே சென்றார் .
விஸ்வாவின் முகம் தெளியாமல் இருக்க , “நம்மிடம் கோபப்பட்டாலும் , அதான் அப்பா அங்கே பேசிவிட்டார் இல்லையா….?. கவலையை விடு…” என்று மகனைச் சமாதானப்படுத்தினார்.
“அவர்களும் எதார்த்தத்தைப் புரிந்து கொள்வார்கள் விஸ்வா. எல்லாம் அவள் வாங்கி வந்த வரம்…” என்று பெருமூச்சு விட்டார் .
பின், “விதி வலியது , நாம் என்ன செய்ய முடியும். நீ எதைப் பற்றியும் யோசிக்காதே , கொஞ்ச நாள் போகட்டும்…. ,நீ அமைதியாகக் கடையைப் பார்…”
விஸ்வா குழப்பத்தோடு, ‘சரி’ என்று தலையாட்ட , “அம்மா உன் நன்மைக்காக தான்…” என்ற தாரக மந்திரத்தைச் சொல்ல ,
விஸ்வா நிம்மதியானான்
அத்தியாயம் 28
மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு டாக்டர் அழகப்பன் உதவியோடு ரஞ்சனி வேறு மருத்துவமனைக்கு மாற்றப்பட்டாள் .
அறைக்கு மாற்றப்பட்டாலும் , நோய் தொற்றுகளைத் தவிர்க்க பார்வையாளர்களை அனுமதிக்க வில்லை .
மேலும் முதல் வாரத்தில் ரஞ்சனி பாதி நேரம் மருந்துகளின் உதவியோடு உறக்கத்திலே இருந்தாள் .
அடுத்த நாட்களில் வலி நிவாரணிகளைக் குறைக்க , வலியில் வேதனையில் துவண்டாள் .
எதையும் யோசிக்கும் நிலையில் அவள் இல்லை . மகளின் வேதனையைக் கண்டு பெற்றோர்கள் கண்ணீர் விட்டனர் .
இடையில் சங்கரன், ராமநாதனை அழைத்து நலம் விசாரித்தார் .
ராகவ் மட்டும் இடையில் மதுரைக்கு இரண்டு மூன்று நாட்கள் சென்று , கடை நிலவரங்களைப் பார்த்து விட்டு , செய்ய வேண்டிய விசயங்களைச் செய்து விட்டு வந்தான் .
கோகிலாவும் , ராமநாதனும் மகள் கூடவே இருந்து கொண்டார்கள் .
அறையில் ஒரு ஆள் தான் இருக்க வேண்டும் என்பதால் மருத்துவமனைக்கு அருகே இருந்த ஸர்வீஸ் அபார்ட்மெண்ட்டை வாடகைக்கு எடுத்துக் கொண்டார்கள் . மாறி மாறி இருந்து கொண்டனர் .
மகளைக் கண்ணின் இமை போல் பார்த்துக் கொண்டார்கள் .
அடுத்த வாரத்தில் ரஞ்சனி தெளிவாக , நடப்புகளைக் கவனிக்க ஆரம்பித்தாள் .
சொந்த பந்தங்கள் நலம் விசாரித்துச் சென்றார்கள். ஓரிரு முறை ரஞ்சனி ஆவலுடன் வாசலைப் பார்ப்பதை, பெற்றவர்கள் கவனித்தே இருந்தனர் .
ஆனாலும் இந்தச் சூழ்நிலையில் அவர்கள் எதையும் பேசி , ரஞ்சனியைக் கலவரப்படுத்தவோ , தைரியத்தை இழக்க செய்யவோ விரும்பவில்லை . அதனால் மௌனத்தையே கடைபிடித்தனர் .
இரண்டு மூன்று நாட்கள் போக , ரஞ்சனி அப்பாவிடம் , “விஸ்வா வீட்டில் இருந்து யாரும் வரவில்லையா அப்பா?”
ராமநாதன் ஒரு கசந்த புன்னகையைச் சிந்த , கோகிலா சேலை முந்தானையால் வாயைப் பொத்தியபடி அழுகையை அடக்க முயல , ராகவ் வந்து கைகளை அழுத்திக் கொடுத்தான்.
ரஞ்சனி எதுவும் பேசாமல் கண்களை மூட , கண்ணீர் வழிந்தது . அறையில் நிசப்தமே நிலவியது .
இரண்டு நிமிடத்தில் கண்ணைத் திறந்த ரஞ்சனி , மென்னகை புரிய ,
கோகிலா அருகில் வந்து, ‘நாங்கள் இருக்கிறோம்’ என்பது போல் நெற்றியில் முத்தமிட , ராமநாதனும் மற்றொரு கையை ஆதரவாகப் பிடித்து அழுத்தினார் .
இந்தச் செய்கைகளால் , ரஞ்சனியின் புன்னகை மேலும் விரிந்தது .
‘இந்த அன்புச் சங்கமத்தில் , நாம் அனைவரும் இணைந்து இந்தக் கடினமான காலத்தைக் கடப்போம்’ என்ற உறுதி இருந்தது .
ரஞ்சனிக்கு இந்த இடரில் இருந்து வெளிவர , உலகத்தைத் தைரியமாகச் சந்திக்க , மனதைத் தயார்படுத்த கவுன்சிலிங் ஆரம்பிக்கப்பட்டது .
கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ரஞ்சனியும் தன்னைத் தைரியப்படுத்திக் கொண்டாள் .
மேலும் ஒரு வாரம் போக , கடவுள் புண்ணியத்தில் எந்த பிரச்சனையும் இல்லாமல் போக , ரஞ்சனிக்கு அறுவை சிகிச்சை செய்த இடம் முற்றிலுமாக ஆறியது .
இன்னும் இரண்டு நாளில் டிஸ்சார்ஜ் என்று தெரிவித்து , அடுத்து நடந்து கொள்ள வேண்டிய வழிமுறைகளை அறிவுறுத்தினார் .
இவர்கள் செயற்கைக் கால் பற்றி கேட்க , “முதலில் வீட்டுக்குக் கூட்டிப் போங்கள் . நன்றாகச் சாப்பிட்டு உடம்பு தேறட்டும் . கொஞ்ச நாள் வெளிகாற்றைச் சுவாசிக்கட்டும் . அப்புறம் அதை முடிவு செய்யலாம்.இப்போதைக்கு ஸ்டிக் உதவியோடு வீட்டில் நடந்து பழகட்டும்…”
“அதேமாதிரி சில உடற்பயிற்சிகளைக் காலின் தசைகள் பலம் பெறச் சொல்லித் தருவார்கள். அதையும் தவறாது கடைபிடிக்கட்டும் . மூன்று மாதங்கள் கழித்து , செயற்கைக் காலுக்கான வேலைகளை ஆரம்பிப்போம்…” என்று மருத்துவர்கள் அறிவுறுத்தி அனுப்பி வைத்தார்கள் .
அனைவரும் கிளம்பும் வேளையில் , “பிரேவ் கேல்(girl) , யு வில் பி ஆல்ரைட் சூன்…” என்று மருத்துவர் வாழ்த்த ,
“நன்றி…” என்று ரஞ்சனி சிரித்தாள் .
ஒருவழியாக ஒரு மாதத்திற்குப் பிறகு , மதுரையை நோக்கி புறப்பட்டார்கள் .
அவர்கள் கிளம்பும் முன் ராகவ் , அழகப்பன் டாக்டரை நேரில் சந்தித்து நன்றியைத் தெரிவித்தான். ராமநாதனும், சங்கரனைப் போனில் அழைத்து , ஊருக்குக் கிளம்புவதாக விடைபெற்றார்.
