சரண்யா வாய் திறக்கவே இல்லை. வெற்றி முகத்தை தான் பார்த்தாள்.
“பெத்த தாய் இல்லாம, உன் முகத்தை முன்னாடி வச்சா மொட்டை எடுக்க. பேசுறா பாரு பேச்சு…” என்று வேல் முருகன் கடுப்பாக சொல்ல.
“சாமி காரியம் வெற்றி. தள்ளி போடாத, உம் பொண்டாட்டி வேணா கோவிலுக்கு வெளிய நிக்கட்டும்.” என்று பெருந்தன்மையாக தனம் சொல்ல.
“அம்மா, நான் கல்யாணம் முடிச்சதுல இருந்து குல தெய்வத்துக்கு நான் பொங்கல் வைக்கல. அஞ்சு வருசம் ஆச்சு, இனி செய்ற எதுவும் எம் குடும்பத்தோட தான் நிக்கணும். சரண்யா விட்டு யார் பொங்கல் வைப்பா. சொந்தம் இருந்தாலும் எம் பிள்ளைகளை கூட்டி போய் சாமி முன்னாடி என்னை தனியாவ நிக்க சொல்ற, அதுவும் சரண்யா இருக்கும் போது… இந்த மாதிரி பேச்சு இனி வேணாம்.” என்று சொன்னவன் தந்தை முகம் பார்க்க,
“நீ சொல்றது தான் சரி வெற்றி. இம்புட்டு வருசம் கழிச்சு குல தெய்வத்தை பார்க்க குடும்பமா தான் போகணும். நாங்க எல்லாம் இருந்தா ஆச்சா, மருமக வராம நாம போய் நிக்குரது சரி வராது. பொங்கல் வேண்டாம் கெடா வெட்டு வெற்றி. ரெண்டு பிள்ளைக, புது தொழில்ன்னு முன்னரே நிக்கும் போது நம்ம குல தெய்வம் துணை வேணும்…” வேல் முருகன் சொல்ல
முனங்கி கொண்டே தனம் எழும்ப, “அம்மா, சாப்பிட்டு போங்க…” என்று தாயை பார்த்து சொல்ல.
“எனக்கு வேணாம், வீட்டுல சோறு பொங்கி தான் வச்சேன். இந்தா வீட்டுக்கு வா…” என்று கணவனை பார்த்து சொல்ல.
“சாப்பாடு வேணாமா இல்லை மகனே வேணாமா?…ரெண்டு மகன் இருக்குறதால ஒருத்தன் இளப்பம் தான்…” என்று சொன்னவன் மனைவியை பார்க்க,
சரண்யா அவசரமாக உணவை எடுத்து வைத்தாள். அடுத்து தனம் முறுக்க வில்லை. “தாய்க்கு தலை பிள்ளைன்னு உன்னை தலையில வச்சதுக்கு தான் பேசுற…”
“அப்படியா! என்கிட்ட சொன்ன மாதிரி, சக்தி கிட்ட சொல்லுவியா, இல்லை அவன் தான் பொண்டாட்டிய விட்டு எதுவும் செய்வானா. உங்களை வேனா ஒதுக்கி வைப்பான்…” என்று வெற்றி சொல்ல, சரண்யா பேச வில்லை. அமைதியாக உணவை எடுத்து வைத்தாள்.
வெற்றி மனைவியிடம் சொன்னது ஒன்று தான்.
“சரண்யா, இனி அடிக்கடி எங்கம்மா வரும். ஏதாவது தேவையில்லாம பேசுனா, நீயும் பதிலுக்கு பேசு. ஒவ்வொரு தடவையும் நான் தலையிட மாட்டேன். நீ எதுத்து வாய் பேசினாலும், வந்ததும் சாப்பாடு போட்டு வச்சுடு.தள்ளி மட்டும் வைக்காத, நிக்காத… என்ன பேசினாலும் மகன் வீடுன்னு எங்க அம்மா, அப்பா சாப்பிடுவாங்க. வேணுமான்னு கேட்காத இருக்குறத குடுத்து விடு…” வெற்றி சொல்ல, சரண்யா புரிந்து கொண்டாள்.
அடுத்தடுத்த நாட்களில் கோவிலுக்கு செல்ல மட்டும் நேர மில்லை, தடங்கல் தான் வந்தது. ஏதோ சரண்யா தான் காரணம் என்பது போல தனம் பேசி கொண்டிருந்தார்.
அன்றைய விடுமுறை தினத்தில் வெற்றி வீட்டில் தான் அனைவரும் இருந்தார்கள். மாயா உடன் இருக்க சரண்யாக்கு வேலை குறைவு தான். பிள்ளைகள் அவர்களுக்குள் விளையாடி கொண்டு இருந்தார்கள்.
அஜி, ஏதோ எடுக்க… விஜி அதை பறிக்க முயல, சின்ன சண்டை தான். இதில் அஜி குட்டி, “அப்பத்தா, இவ என்னை அடிக்கிற, எனக்கு வலிக்குது…” என்று குழந்தை குரலில் கத்த.
பதறி போன தனம். ஓடி சென்று விஜி முதுகில் ஒரு அடி வைக்க, குழந்தை துடித்து போனது. பதறி போய் தூக்கிய வேல் முருகன் கன்னம் வீங்கும் அளவுக்கு மனைவிக்கு ஓங்கி ஒரு அறை வைத்தார்.
வீட்டில் எல்லோரும் பார்க்க தான். சரண்யா வந்து பிள்ளையை வாங்க, தாய் செய்தது தவறு என்று தெரிந்தும் அந்த நேரம் கண்டிக்க முடியவில்லை. வளர்ந்த பிள்ளைகள் இருக்க, தாய் அடி வாங்கியது கொஞ்சம் சங்கடம் தான். அதன் கொண்டு தான் சரண்யாவும் வாய் மூடி கொண்டாள்.
“ரெண்டு பேரும் தான அடிச்சு கிட்டாங்க, அப்ப ரெண்டு பேர் முதுகுலையும் அடி போட வேண்டி தான. அது என்ன சின்ன குட்டி மேல கை வைக்கிறது. கைய ஒடச்சு போடுவேன் பார்த்துக்க…” என்று வேல் முருகன் கத்த, அமைதியாக வெளியேறினார் தனம்.
கிடா வெட்டுக்கு நாள் குறித்து இருக்க, இப்படி ஒரு தகராறு… எதுவும் குழப்பம் செய்வாரோ என்று கவலையில் இருக்க, எதுவும் நடக்காதது போல் மறுநாள் வந்து விட்டார்.
உண்மையில் சரண்யாக்கு ஆச்சர்யம் தான். நேற்று தான் மருமகள், மருமகன் முன்னே அடி வாங்கி இருக்க, அதை தூசி போல தட்டி விட்டு மருமகளை அதிகாரம் செய்ய வந்தாச்சு…
அவள் முன் வந்து நின்றவர், “என்ன…” என்று கேட்க.
எனக்கு எதுக்கு வம்பு என்று நினைத்தவள், மெளனமாக சாப்பாட்டை எடுத்து வைத்து வெளியேறினாள்.
அவள் பின் கட்டில் இருக்கு, அங்கும் வந்தவர்,
“என்னடா, நேத்து அடி வாங்குனவ வெட்கமில்லாமல் வீடு வரான்னு நினைக்கிறய…” என்று கேட்க. அவள் இல்லை என்று தலையசைத்தாள்.
“எம் மகன் வீடு நான் வருவேன். எனக்கு தான் மொத உரிமை. என்னை தாண்டி நிக்க நினைக்காத. அப்புறம் முன்ன மாதிரி உங்கத்தா வீட்டுல ஒண்டி வாழணும்…” என்று எகத்தாளமாக சொன்னார். உண்மையில் தனதுக்கு தான் மருமகள் முன் அடி வாங்கியது அசிங்கமாக, அவமானமாக இருந்தது. அதை போக்க தான் இந்த உருட்டல்…
அவர் பேச்சை சரண்யா ஆதரிக்க வில்லை. சரியில்லாத ஆள் எதற்கு வம்பு என்று தான் ஒதுங்கி கொள்வாள். கணவன் சொல்லியது போல், வந்தால் வயிறார சாப்பாடு, அத்தோடு ஒதுங்கி கொள்வாள். இவர் பேச்சு கோபத்தை கொடுக்க, ஒதுங்கி தான் சென்றாள்.
தனம் விடவில்லை, “அது என்ன பொம்பளைக்கு கூச்சம், வெட்கமில்லாம ரோட்டுக்கு நேர உட்கார்ந்து ஊஞ்சல் ஆடுற… எத்தனை ஆம்பிளைக போக வர இருப்பாங்க. ஒரு அடக்கம் வேணாம். இனி, நீ ஊஞ்சல் பக்கமே போக கூடாது…” என்று கட்டளை போட,
“போன…” இனி விடுவதில்லை.
“எது!… என்னடி குரல் ஒசருது. போனாவா போய் பாரு…” என்று தனம் கோபமாக கத்த.
அவர் பார்க்கும் போதே, அங்கிருந்த ஊஞ்சலில் ஏறி அமர்ந்தவள். அவள் வழக்கம் போல் காலை உந்தி அட்ட, கொதித்து போனார் தனம்.
“எம்புட்டு திமிரு, பெட்டி கட்டி வைடி சண்டாளசிரிக்கி… எம் மகன் வரட்டும் திரும்ப உன்னை ஓட விரட்டுறேன்…” என்று அகங்காரமாக கத்தினார்.
“முடிஞ்சா, முயற்சி பண்ணுங்க. ஆனா, தோத்து தான் போவீங்க…” எறியும் நெருப்பில் எண்ணெய் ஊற்றினாள்.
“ஓ… திரும்ப வீட்டுக்குள்ள நுழைஞ்சதால இந்த பேச்சா… என்னடி மறந்து போச்சா, அர்த்த ராத்திரியில போட்டு இருக்க உடையோடு ஓட ஓட விரட்டுனவ இந்த தனம். பிள்ளைகளை காட்டி வீடு வந்தவ நீ, மறந்துடாத… உம் பொழப்பு ஊர் நாறுச்சு. வாழ விதியத்து போய் கிடந்தது மறந்துட்டையா. ஒய்யார இருக்குமாம் தாழம்பூ உள்ளாரா பார்த்த ஈரும், பேனும்…”
சரண்யா அசரவில்லை. இவர் வாய்க்கு பயத்து எவ்வளவு நாள் தான் ஒதுங்கி போவது.
“எம் பொழப்பு இருக்கட்டும். உங்க பொழப்பு சந்தனமா மணக்குதா…” என்று கேட்க.
சரண்யா வாய் தனம் எதிர்பார்க்காதது. இவ்வளவு நடந்த பின்னும் ஒதுங்கி தான் போவாள். இன்று என்ன ஆனது. இந்த வாயை அடக்காமல் தனம் ஓயமாட்டார்.
“எனக்கு என்னடி, முத்து மாதிரி மூணு பிள்ளை பெத்தேன். மூணும் நல்லா வாழ்து. முப்பத்தாறு வருசம் ஆச்சு, கண் நிறைஞ்சு மரியாதையான வாழ்க்கை தான்…” மார்த்தட்டி சொன்னார் தனம்.
ஊஞ்சலில் இருந்து எழுந்து வந்தவள், “எது மரியாதை… கல்யாணம் பண்ணி, மூணு பிள்ளை பெத்து, சம்மந்தம் பண்ணி, பேரன் பேத்தி பார்த்தும் மருமகன், மருமக இருக்க புருசன் கிட்ட அடி வாங்கினது மரியாதையா… நல்ல மரியாதையான வாழ்க்கை தான்…” என்று சரண்யா சொன்ன உடன்,
“எந்த ஊர்ல புருசன், பொண்டாட்டி சண்டை இல்லை. இது எல்லாம் சகஜம் தான்…” என்று தனம் சொல்ல
“அப்ப எனக்கும் அது தான். எந்த ஊர்ல புருசன் பொண்டாட்டி சண்டை இல்லை. உங்களை மாதிரி தான் நாங்களும் சண்டை போட்டோம், சேர்ந்தோம். நான் கண் நிறைக்க கல்யாணம் பண்ணலைய, பிள்ளை தான் பெத்துகலையா…” என்று சொன்ன சரண்யா,
“ஆனா, இது ஒன்னும் மரியாதை கிடையாது. கல்யாணம் பண்ணி பிள்ளை பெத்துகிறது மட்டும் மரியாதையான வாழ்க்கை கிடையாது. நமக்கான மரியாதைன்றது நம்ம செயல்ல, நடத்தையில, பேசுற வார்த்தையில இருக்கு. உங்க மூஞ்சிக்கு முன்ன சிரிச்சு பேசுற எல்லாம் உங்க முதுகுக்கு பின்னாடி ஆத்தே அவளா, சரியான சாக்கடை அப்படி தான் சொல்றாங்க…”
“ஏய்!… என்னடி சொன்ன” தனம் எகிறி வர
“நிஜமா, இது தான் இத்தனை வருசமா நீங்க தேடி வச்ச மரியாதை. நம்ம முகத்துக்கு நேர பேசுற வார்த்தை தான் முதுகுக்கு பின்னாடியும் பேசணும். உங்களை யாராவது அப்படி பேசுவாங்களா… ஊரா விடுங்க. மொத உங்க புருசன் பேசுவாரா. உங்க பிள்ளைக சொல்லுமா… எங்கம்மா மாதிரி யாரும் இல்லன்னு… என்ன சொல்வாங்கன்னு நான் சொல்லட்டுமா. இந்த அம்மாவோட ஒரே ரோதனை, எங்க போனாலும் பஞ்சாயத்து இழுத்து வரும்… யாரு உங்க அருமை மக தான். சொந்தம்ன்னு ஒரு நாளும் யாரையும் சேர்க்க மாட்ட. எங்க போனாலும் வெட்டி பேசி வம்பு தான் வாங்குவா… இது என் மாமனார் தான். உங்க சின்ன மருமகளை விட்டுட்டேன் பாருங்க. எந்த நல்லதுலையும் ஒரு குறை கண்டு பிடிக்கிற ஆள் அத்தை தான்… இது எல்லாம் உங்க வீட்டு ஆளுக சொன்னது தான்…” என்று சொன்னவள்.
