கலைவாணியின் வீட்டிலிருந்து திரும்பிய பாக்கியலட்சுமி, வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் சோர்வாகக் கதிரையில் அமர்ந்தார். உடனே மாலதி தண்ணீர் எடுத்துக்கொண்டு வந்து அவரிடம் கொடுத்தாள். கார்முகிலரசன், அவனுடைய தங்கைகள், மாதவன், சின்ன தம்பி என அனைவரும் பாக்கியலட்சுமியின் முன்னால் அமர்ந்திருந்தனர்.
கலைவாணியின் வீட்டில் நடந்த ஒவ்வொரு வார்த்தையும் முகிலின் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.
தன் மகனுக்குக் கலைவாணியைத் திருமணம் செய்து வைக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்படும் தாய், அதற்காக மாலதிக்கும் விக்ரமுக்கும் திருமணம் செய்து வைக்க வேண்டும் என்று நிபந்தனை விதித்திருந்தார்.
அந்த நிபந்தனை அவனுக்குச் சுத்தமாகப் பிடிக்கவில்லை.
முகில் தன் தாயின் அருகில் வந்து நின்றான்.
“அம்மா, உங்ககிட்ட கொஞ்சம் பேசணும்.”
“என்னப்பா? சொல்லு.”
“நீங்க கலைவாணியோட வீட்டுல என்ன சொன்னீங்கன்னு உங்களுக்கே தெரியும்லம்மா?”
பாக்கியலட்சுமி அவனைப் பார்த்தார்.
“ஏதோ வசதி செஞ்சு தர்றேன்னு சொல்லியிருக்காங்க. அதைப் பத்தி நீங்க என்கிட்ட எதுவுமே சொல்லலையேம்மா! என்ன வசதி செஞ்சு தர்றேன்னு சொன்னாங்களோ, அதை நீங்க வேண்டாம்னு சொன்னது நல்லதுதான். ஆனா, அதுக்காக மாலதியை விக்ரமுக்குப் பேசிட்டு வந்தது கொஞ்சம்கூடச் சரியில்லை!”
“ஆமா, அதுக்கென்ன இப்போ? அதுல என்ன தப்பிருக்கு?
“நம்ம மாலதியும் நல்லா வாழ வேண்டாமா? அவங்களுக்குத்தான் வசதி இருக்கே! என்கிட்ட பொண்ணு இருக்கு, அவங்ககிட்ட பையன் இருக்கு. அவங்க ஒரே பொண்ணு. அவளுக்கு நல்லா சீர் செஞ்சு அனுப்புவாங்க. நம்ம பொண்ணும் அவங்க வீட்டுக்குப் போனா நல்லா வாழ்வா தானே! அப்படியே நம்ம மாலதிக்கும் கல்யாணம் முடிச்சு வச்ச சந்தோஷம் எனக்குக் கிடைக்கும். இதுல என்ன தப்பு இருக்கு?”
“அம்மா, அவங்க வீட்டு வசதியைப் பத்திப் பேச வேண்டாம். நாம இத்தனை பேரு இந்த வீட்டுல இருக்கோம். நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கப்போற பொண்ணும் இந்தக் குடும்பத்துல வந்து சேருவா. இத்தனை பேரோட சேர்ந்து வாழணும். அவளுக்கும் நம்ம குடும்பத்தைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு வாழ வேண்டிய பொறுப்பு இருக்கும். அப்படிப்பட்ட வாழ்க்கையில அவங்க வீட்டுச் சொத்தையும் வசதியையும் எதிர்பார்த்து நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கணுமா?”
அவனுடைய குரலில் கோபத்தைவிட ஆதங்கமே அதிகமாக இருந்தது.
“என் உழைப்புல என்னால எவ்வளவு முடியுமோ, அதை வச்சு நாம வாழ்ந்துக்கலாம். எனக்குத் தேவையானதை நானே உழைச்சுச் சம்பாதிச்சுக்குவேன். என் மனைவியைச் சிரமப்படுத்தாம, என்னால முடிஞ்ச அளவுக்கு நல்லா பார்த்துக்குவேன். அதுதான் எனக்கு முக்கியம்.”
பாக்கியலட்சுமி ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்தார். ஆனால், முகில் அவரைப் பேசவிடாமல் தொடர்ந்து பேசினான்.
“ஒரு பொண்ணு வீட்டுக்குப் போய், அவங்க கையில இருக்கிறதெல்லாம் நமக்குக் கொடுக்கச் சொல்லிக் கைநீட்டி வாங்குறதுக்கு என்னால முடியாதும்மா. அவங்க மனசாரக் கொடுக்கிறாங்களான்னு தெரியாம, நாம மட்டும் எதையும் கேட்கக் கூடாது. அப்படிக் கேட்க எனக்கும் மனசு கூசும்.”
“நீ ஏதோ பெரிய தியாகம் பண்ற மாதிரி பேசுறியே! கல்யாணத்துக்குச் சீர் கொடுக்கிறது ஒரு வழக்கம் தானே?”
“வழக்கம்தான் அம்மா. அதுக்காக நம்ம வசதிக்கு மீறி இன்னொருத்தங்ககிட்ட எதிர்பார்க்க முடியுமா?”
முகில் தன் தங்கைகளை ஒருமுறை திரும்பிப் பார்த்தான்.
அவனுடைய முகத்தில் இருந்த உறுதி, அவனுடைய மனதுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்த கவலையை வெளிப்படுத்தியது.
“எனக்கு மூணு தங்கச்சிங்க இருக்காங்கம்மா. அவங்களை நான் வெறும் கையோட அனுப்ப மாட்டேன். என்னால என்ன முடியுமோ, அதைச் செஞ்சு நல்லபடியா கல்யாணம் பண்ணி வச்சுத்தான் அனுப்புவேன். அதுக்காகக் கடன் வாங்க வேண்டியிருந்தாலும் வாங்குவேன். அவங்களுக்குச் செய்ய வேண்டியதை என்னால முடிஞ்ச அளவுக்குச் செய்வேன்.”
அவனுடைய வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் தங்கைகளின் முகங்கள் மாறின.
அண்ணன் தங்களுக்காக எவ்வளவு யோசிக்கிறார் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியும். ஆனால், அவனுடைய மனதுக்குள் இத்தனை கவலைகளும் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன என்பது அந்த நிமிடத்தில்தான் அவர்களுக்கு இன்னும் தெளிவாகப் புரிந்தது.
“ஆனா, அதுக்காக நகை, நட்டு, காசு, பணம், கார், பைக் அப்படின்னு அவங்க எதிர்பார்க்கிற மாதிரி எல்லாத்தையும் வாங்கிக் கொடுக்கிற வசதி எனக்கு இல்லைம்மா. அப்படி ஒரு பொண்ணு வீட்டுல இருந்து நான் நிறைய சீர் வாங்கிட்டேன்னா, நாளைக்கு என் தங்கச்சிகளுக்கும் அதே மாதிரி செய்ய வேண்டிய நிலை வரலாம். என்னால அந்த அளவுக்குச் செய்ய முடியாது.”
“அப்போ உன் தங்கச்சிகளுக்கு நல்ல வாழ்க்கை அமைச்சுக் கொடுக்க வேண்டாமா?” என்று பாக்கியலட்சுமி கேட்டார்.
“அதைத்தான்மா சொல்றேன். நல்ல குணமுள்ள மாப்பிள்ளைகளா பார்த்து, அவங்க குடும்பத்தோட சேர்ந்து என் தங்கச்சிங்க சந்தோஷமா வாழணும். என்னால முடிஞ்ச சீர் செஞ்சு கல்யாணம் பண்ணி வைப்பேன். அதேபோல, அவங்க பொண்ணுக்கு மனசார என்ன கொடுக்கிறாங்களோ, கொடுக்கட்டும். அதுக்கு மேலே நீங்க எதையும் எதிர்பார்க்க வேண்டாம்.”
அவன் பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த பாக்கியலட்சுமி முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டார்.
ஆனால், முகில் இன்னும் பேச வேண்டிய முக்கியமான விஷயம் ஒன்று இருந்தது.
“இன்னொரு விஷயம் அம்மா.”
“இன்னும் என்ன?”
“மாலதிக்கும் விக்ரமுக்கும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் பிடிச்சிருந்தா, இந்தக் கல்யாணப் பேச்சை அடுத்த கட்டத்துக்குக் கொண்டு போகலாம். ஆனா, விக்ரமுக்கு மாலதியைப் பிடிக்காமலோ, மாலதிக்கு விக்ரமைப் பிடிக்காமலோ இருந்தா, இந்தக் கல்யாணப் பேச்சை இதோட நிறுத்திடலாம்.
“ஒருவேளை மாலதிக்கு விக்ரமைப் பிடிச்சிருந்து, விக்ரம் சம்மதிக்காததால் இந்தக் கல்யாணம் நின்னுடுச்சுன்னு வச்சுக்கோங்க. நாளைக்கு நான் கலைவாணியைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டா, என் தங்கச்சி மாலதியோட வாழ்க்கையை நினைச்சு அவளுக்குள்ள ஒரு வருத்தம் வரலாம். அவளுக்குப் பிடிச்ச கல்யாணம் நடக்காததுக்கு நான்தான் காரணம்னு நினைக்கலாம். அப்படி ஒரு சூழ்நிலையை நான் உருவாக்க விரும்பலம்மா.”
அவன் சொன்னதைக் கேட்டதும், பாக்கியலட்சுமியால் உடனடியாகப் பதில் சொல்ல முடியவில்லை.
“எனக்கு இந்தப் பொண்ணுதான் வேணும், அந்தப் பொண்ணுதான் வேணும்னு அடம்பிடிச்சு முடிவெடுக்கிற இடத்துல நான் இல்லைம்மா.”
முகிலின் குரல் இப்போது சற்று மென்மையானது.
“எனக்கும் கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்னு ஆசை இருக்கு. எனக்கும் ஒரு குடும்பம் வேணும். என்னைப் புரிஞ்சுக்கிற, என் குடும்பத்தைத் தன்னோட குடும்பமா நினைக்கிற, என் தங்கச்சிங்க மேல நான் காட்டுற அன்பையும் பொறுப்பையும் புரிஞ்சுக்கிற ஒரு பொண்ணு கிடைச்சா போதும். அவளோட நான் சந்தோஷமா வாழ்ந்துக்குவேன்.”
சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தவன், தன் தாயின் கண்களை நேராகப் பார்த்தான்.
“கலைவாணியை எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு. அதை நான் மறைக்கல. ஆனா, அவளைத் திருமணம் பண்ணிக்கிறதுக்காக என் தங்கச்சியோட வாழ்க்கையை நிபந்தனையா வைக்க முடியாது. மாலதிக்கும் விக்ரமுக்கும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் பிடிச்சிருந்தா கல்யாணம் நடக்கட்டும். இல்லையென்றால் இந்தப் பேச்சை இதோட நிறுத்திடுங்கம்மா.”
முகில் தன் பேச்சை முடித்துக்கொண்டு, அங்கிருந்த மேசையின் மீது வைத்திருந்த கைப்பேசியை எடுத்தான்.
அவனுக்கு நாளைக்கு ஒரு பிறந்தநாள் வீட்டில் பந்தல் போடும் வேலை இருந்தது. அந்த வேலையைப் பற்றிப் பேச வேண்டியிருந்ததால், தர்மனுக்குத் தொலைபேசி செய்தான்.
“ஹலோ, தர்மா… அந்தப் பிறந்தநாள் வீட்டுல பந்தல் போடுற வேலைக்கு ஆளுங்க வந்துட்டாங்களா? நான் இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல வந்துடுவேன். அங்க என்னென்ன பொருள் தேவைப்படுதுன்னு பார்த்து வை.”
மறுமுனையில் தர்மன் ஏதோ சொல்ல, அதைக் கேட்டுக்கொண்டே வீட்டை விட்டு வெளியேறத் தயாரானான்.
அவன் வெளியே சென்றதும், அங்கே நிலவிய அமைதி பாக்கியலட்சுமியின் மனதுக்குள் ஏதோ ஒரு நெருடலை ஏற்படுத்தியது.
தன் மகன் இப்படிப் பேசுவான் என்று அவர் எதிர்பார்க்கவில்லை. தன் விருப்பத்தை அவன் ஏற்றுக்கொள்வான் என்றுதான் நினைத்திருந்தார். ஆனால், முகிலோ தன் விருப்பத்தைவிடத் தங்கைகளின் வாழ்க்கையையும் இன்னொரு பெண்ணின் மனதையும் முக்கியமாக நினைத்திருந்தான்.
அங்கே அமர்ந்திருந்த மூன்று தங்கைகளும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர்.
அண்ணன் தங்களுக்காகக் கடன் வாங்கியாவது திருமணம் செய்து வைப்பேன் என்று சொன்ன வார்த்தைகள் அவர்கள் மனதைத் தொட்டன.
மாதவன் மட்டும் அமைதியாக இருக்கவில்லை.
அண்ணனும் அம்மாவும் பேசிக்கொண்டிருந்ததைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தவன், தன் தாயைப் பார்த்தான்.
“என்னம்மா, அண்ணன் எதையோ வேண்டாம்னு சொல்றாரே! அந்தப் பொண்ணு வீட்டுல நமக்கு ஏதாவது வசதி செஞ்சு தர்றேன்னு சொல்லியிருக்காங்களா? அப்படியென்ன சொல்லியிருக்காங்கன்னு தெரிஞ்சுக்கலாம்னுதான் கேட்டேன்,” என்றான் மாதவன்.
மாதவனின் கேள்வியைக் கேட்ட பாக்கியலட்சுமி அவனை முறைத்துப் பார்த்தார்.
“உனக்கு வேற வேலை இல்லையா, மாதவா? வீட்டுல இவ்வளவு பிரச்சினை ஓடிக்கிட்டிருக்கு. இதுல உனக்கு என்ன ஆதாயம் கிடைக்கும்னு பார்க்கிறியா? போய் உன் வேலையைப் பாரு!”
தாயின் பதிலைக் கேட்ட மாதவன் அதற்கு மேல் எதுவும் கேட்கவில்லை. ஆனால், அவனுடைய மனம் மட்டும் அந்தத் திருமணப் பேச்சைச் சுற்றியே ஓடிக்கொண்டிருந்தது.
‘நமக்கு இதுல ஏதாவது ஆதாயம் கிடைக்குமா? அந்தப் பொண்ணை எனக்குக் கட்டிக் கொடுக்கக் கேட்டிருக்கலாம் இல்ல! அண்ணனைவிட நான் அதிகமா படிச்சிருக்கேன். அப்படி இருக்கும்போது எனக்கு என்ன குறை? ஆனா, அந்தப் பொண்ணை அண்ணனுக்குக் கேட்டிருக்காங்க.
‘நமக்கும் இவ்வளவு வசதியான வீட்டுல இருந்து ஒரு பொண்ணு கிடைச்சா, வாழ்க்கையில செட்டில் ஆகிடலாம். அவங்க வீட்டுல அவ ஒரே பொண்ணு. அவளுக்குச் சொந்தத்துல தங்கச்சியோ, அக்காவோ நம்ம வயசுல இல்லாமலா போயிடுவாங்க? அப்படி யாராவது இருந்தா, நமக்கும் ஒரு நல்ல வாய்ப்பு கிடைக்கலாம். அதுவரைக்கும் கொஞ்சம் பொறுமையா காத்திருப்போம்!’
என்று தனக்குள் பலவாறு கணக்குப் போட்டுக்கொண்டான் மாதவன்.
வேலை பார்க்கச் சென்றிருந்த முகிலின் மனக்கண்ணில், அடிக்கடி கலைவாணியின் முகம் வந்து போனது.
‘நான் முதன்முதல்ல பொண்ணு பார்க்க வந்ததே உன்னைத்தான், வாணி. நீ எனக்கானவளா இருந்தா, என் தங்கச்சியோட மனசு பாதிக்கப்படாம, எல்லாமே நல்லபடியா நடந்து என்னை வந்து சேரணும்!’ என்று மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டான்.
முகிலின் காதல் கைகூடுமா? இல்லை, தங்கையின் மகிழ்ச்சிக்காகத் தன் காதலைத் தியாகம் செய்வானா? ❤️
