செல்வச் செழிப்புக்குக் குறைவில்லாத ராஜசேகரனின் ஒரே மகள். இரண்டு அண்ணன்களுக்குப் பிறகு பிறந்த செல்ல மகள். அவள் பிறந்தபோது அந்தக் குடும்பமே சந்தோஷத்தில் திளைத்தது.
பெரிய தொழிலதிபரான ராஜசேகரனுக்குப் பல நிறுவனங்கள் இருந்தன. பணம், புகழ், அந்தஸ்து என எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்த இடத்தில் இருந்தார். அவருடைய மனைவி இந்திராணிக்கோ நவீன வாழ்க்கைமுறையில் அதிக ஆர்வம்.
விலையுயர்ந்த ஆடைகள், ஆபரணங்கள், வெளிநாட்டுப் பயணங்கள், நண்பர்களுடன் விருந்து நிகழ்ச்சிகள் என இந்திராணியின் உலகம் எப்போதும் பரபரப்பாக இருக்கும்.
மூத்த மகன் விக்ரம் தந்தையின் தொழிலில் முக்கியப் பொறுப்புகளை ஏற்றிருந்தான். இளைய மகன் அர்ஜுனும் படிப்பிலும் தொழிலிலும் கவனம் செலுத்தினான்.
அந்த வீட்டில் யாருக்கும் எந்தக் குறையும் இல்லை. ஆனால், கலைவாணிக்கு மட்டும் காலப்போக்கில் அன்புக்கான ஏக்கம் உருவானது.
அவளுடைய சிறு வயதில் அப்படியொரு ஏக்கம் இருக்கவில்லை. ஏனென்றால், அவளுக்காகவே வாழ்ந்த இரண்டு உயிர்கள் அந்த வீட்டில் இருந்தார்கள்.
சண்முகசுந்தரம் தன்னுடைய உழைப்பாலும் நேர்மையாலும் முன்னேறியவர். மகனைப் பெரிய தொழிலதிபராக உருவாக்கியிருந்தாலும், அவருடைய மனம் எப்போதும் உறவுகளின் பக்கம்தான் இருந்தது.
வள்ளியம்மாளோ பாசத்தின் உருவம். பேத்தி கலைவாணி பிறந்த நாளிலிருந்து அவளைத் தன்னுடைய உயிராகவே பார்த்துக்கொண்டார்.
காலையில் கலைவாணி கண்விழிப்பதே பாட்டியின் குரலில்தான்.
“ரெண்டு தோசைதானா? என் தங்கத்துக்கு மூணு தோசை சுட்டுத் தர்றேன்!”
“ஐயோ பாட்டி! என்னால அவ்வளவு சாப்பிட முடியாது!”
பாட்டியுடன் சண்டை போடுவதுபோல் பேசிவிட்டு, அவருடைய கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு சிரிப்பாள் கலைவாணி.
தாத்தா சண்முகசுந்தரத்துக்கும் பேத்தி என்றால் கொள்ளைப் பிரியம்.
அவர் வெளியே சென்றுவிட்டுத் திரும்பி வந்தால், முதலில் பேத்திதான் ஓடிவந்து வாசலில் நிற்பாள்.
“தாத்தா! எனக்கு என்ன வாங்கிட்டு வந்திருக்கீங்க?”
“அடிப்பாவி! நான் எப்படி இருக்கேன்னு கேட்க மாட்டியா? வாங்கிட்டு வந்ததைப் பற்றித்தான் முதல்ல கேட்பியா?”
“அதையும் கேட்பேன். ஆனா, முதல்ல என்ன வாங்கிட்டு வந்திருக்கீங்கன்னு சொல்லுங்க!”
அவர் சட்டைப் பையிலிருந்து சாக்லேட்டையோ, வண்ண வளையல்களையோ எடுத்துக் கொடுப்பார்.
அவளுடைய சிறுசிறு ஆசைகளைக்கூட அவர்கள் அலட்சியப்படுத்தியதில்லை. பள்ளியில் பிரச்சினை என்றால் பாட்டியிடம் ஓடுவாள். தோழிகளுடன் சண்டை என்றால் தாத்தாவிடம் புகார் சொல்வாள்.
“என் தங்கம் வளர்ந்து பெரிய பொண்ணானதும் என்ன ஆகப்போறா?” என்று தாத்தா கேட்டால்,
“நான் உங்களையும் பாட்டியையும் என்னோடவே வச்சுக்குவேன்!” என்று உடனே பதில் சொல்வாள்.
“அப்போ கல்யாணம் பண்ணிக்க மாட்டியா?” என்று பாட்டி கிண்டலாகக் கேட்டால், அவள் முகத்தைச் சுருக்கிக்கொள்வாள்.
“எனக்கு நீங்களும் தாத்தாவும் இருந்தா போதும்!”
அவளுடைய பதிலைக் கேட்டு இருவரும் சிரிப்பார்கள்.
ஆனால், அந்தச் சிரிப்பு ஒருநாள் நிரந்தரமாக மறைந்துவிடும் என்று யாரும் நினைக்கவில்லை.
கலைவாணியின் பதினைந்தாவது வயதில், கோயிலுக்குச் சென்றுவிட்டுத் திரும்பிய சண்முகசுந்தரமும் வள்ளியம்மாளும் சாலை விபத்தில் உயிரிழந்தார்கள்.
அந்தச் செய்தியைக் கேட்டதும் குடும்பமே அதிர்ச்சியில் உறைந்தது.
“அம்மா… என் பாட்டி எங்கே? தாத்தா எங்கே?”
கலைவாணியின் கேள்விக்குப் பதில் சொல்ல முடியாமல் இந்திராணி அமைதியாக நின்றார்.
“கலை, அழாதேம்மா…” என்று ராஜசேகரன் சமாதானப்படுத்த முயன்றார்.
“எனக்கு என் பாட்டி வேணும், அப்பா!”
அவள் கதறியபோது, அவளைத் தேற்ற அவரிடம் வார்த்தைகள் இல்லை.
அடுத்தடுத்த நாட்களில் அவளுடைய அழுகை குறைந்தாலும், மனதில் ஏற்பட்ட வெற்றிடம் மட்டும் மறையவில்லை.
காலையில் தன்னை அழைக்கும் பாட்டியின் குரல் இல்லை. பள்ளியிலிருந்து வந்ததும் ஓடிச்சென்று கட்டிக்கொள்ளத் தாத்தா இல்லை.
தன்னுடைய நாள் முழுவதும் நடந்த விஷயங்களைப் பொறுமையாகக் கேட்கும் இரண்டு இதயங்களும் இல்லை.
ஒருநாள் பழைய புகைப்படங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, பாட்டியின் மடியில் அமர்ந்திருந்த தன்னுடைய சிறுவயதுப் புகைப்படத்தைக் கண்டாள்.
அதைத் தொட்டுப் பார்த்தவளின் கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது.
“பாட்டி… எனக்கு உங்களை ரொம்பப் பிடிக்கும். நீங்க மட்டும் திரும்பி வந்துடுங்க. இனிமேல் நான் எதுவுமே கேட்க மாட்டேன்!”
ஆனால், அவளுடைய கண்ணீரைத் துடைக்க யாரும் வரவில்லை.
அன்றுதான் தாத்தா பாட்டி இனி திரும்பி வரமாட்டார்கள் என்பதை அவளுடைய மனம் முழுமையாக உணர்ந்தது.
அதற்குப் பிறகுதான் அவளுடைய தனிமை தொடங்கியது.
—
இந்திராணி மீண்டும் தன்னுடைய உலகத்திற்குள் மூழ்கிப்போனார்.
காலையில் உடற்பயிற்சி, அழகு பராமரிப்பு, நண்பர்களுடன் தொலைபேசி உரையாடல், லேடீஸ் கிளப் கூட்டங்கள், விருந்து நிகழ்ச்சிகள் என அவருடைய நாள் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.
ராஜசேகரனுக்குத் தொழில் முக்கியம். விக்ரமுக்கும் அர்ஜுனுக்கும் படிப்பும் தொழிலும் முக்கியம்.
அவரவர் வாழ்க்கையில் மூழ்கியிருந்தவர்கள், கலைவாணிக்கும் கொஞ்சம் நேரம் ஒதுக்க வேண்டும் என்பதை மறந்துவிட்டார்கள்.
அவளுக்குத் தேவையான பணம் கிடைத்தது. விலையுயர்ந்த ஆடைகளும் ஆபரணங்களும் கிடைத்தன. அவள் விரும்பிய பொருட்களை வாங்கவும் தடையில்லை.
ஆனால், அவளுடைய மனதுக்கு அன்பும் ஆதரவும் தேவை என்பதை மட்டும் யாரும் உணரவில்லை.
ஒருநாள் கல்லூரியிலிருந்து வந்தவள், உற்சாகமாக அம்மாவிடம் பேசுவதற்காக அவருடைய அறைக்குச் சென்றாள்.
“அம்மா, இன்னைக்கு கல்லூரியில் ஒரு விஷயம் நடந்துச்சு தெரியுமா?”
இந்திராணி கண்ணாடி முன்னால் நின்றுகொண்டு நகைகளைத் தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டிருந்தார்.
“என்ன விஷயம்?”
“எங்க கல்லூரியில் ஒரு போட்டி வச்சிருந்தாங்க. அதுல நான்…”
“கலை, கொஞ்சம் இரு. நான் அவசரமா வெளியே போகணும். வந்ததும் பேசலாம்.”
“சரிம்மா…”
அவள் அமைதியாக வெளியே வந்துவிட்டாள்.
மாலையில் இந்திராணி திரும்பி வந்ததும் பேச நினைத்தாள். ஆனால், அவர் தோழியுடன் தொலைபேசியில் பேசுவதிலேயே நேரத்தைக் கழித்துவிட்டார்.
தந்தையிடம் பேச முயன்றால், “கலை, இப்போ முக்கியமான வேலையில் இருக்கேன். அப்புறம் பேசலாம்!” என்பார்.
அண்ணன்களிடம் சென்றால், “என்ன கலை, பணம் ஏதாவது வேணுமா? சொல்லு, அனுப்பி வைக்கிறேன்!” என்று கேட்பார்கள்.
அவளுக்குப் பணம் தேவையில்லை.
தன்னுடைய பேச்சைக் கொஞ்ச நேரம் பொறுமையாகக் கேட்க ஒருவர் தேவைப்பட்டார். மனம் பாரமாக இருக்கும்போது, “என்னம்மா ஆச்சு?” என்று கேட்டு அருகில் அமர ஒருவர் தேவைப்பட்டார்.
ஆனால், அந்தச் சின்ன ஆசையைக்கூட யாரிடமும் சொல்ல அவளுக்குத் தெரியவில்லை.
மெல்ல மெல்லப் பேசுவதையே குறைத்துக்கொண்டாள். தன்னுடைய அறையில் தனியாக அமர்ந்து தாத்தா பாட்டியுடன் எடுத்துக்கொண்ட புகைப்படங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பாள்.
“தாத்தா… பாட்டி… நீங்க இருந்திருந்தா என்னை இப்படித் தனியா விட்டிருக்க மாட்டீங்களே!”
அவளுடைய கண்களில் கண்ணீர் வழியும்.
அப்படிப்பட்ட நேரத்தில்தான் அவளுடைய வாழ்க்கையில் பிரவீன் வந்தான்.
—
ஆரம்பத்தில் பிரவீன் அவளிடம் அக்கறையாகப் பேசினான்.
காலையில் எழுந்ததும் அவனிடமிருந்து ஒரு செய்தி வரும்.
மற்றவர்களுக்கு இவை சாதாரணமான கேள்விகளாக இருக்கலாம். ஆனால், கலைவாணிக்கு அவை பெரிய மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தன.
அவள் எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்த அக்கறை அதுதான்.
அவள் பேசுவதை அவன் கேட்டான். தன்னுடைய தனிமையைப் பற்றிச் சொன்னபோது ஆறுதல் கூறினான்.
“உன்னை யாரும் புரிஞ்சுக்கலைன்னா என்ன? நான் இருக்கேன், கலை!”
அந்த ஒரு வார்த்தை அவளுடைய மனதைத் தொட்டது.
“நான் எப்பவும் உன்கூட இருப்பேன். உன்னைத் தனியா விட மாட்டேன்!”
அவள் அவனை நம்பினாள்.
தாத்தா பாட்டி மறைந்த பிறகு, தன்னைப் புரிந்துகொள்ளும் ஒருவர் கிடைத்துவிட்டதாக நினைத்தாள். தன்னுடைய நாளில் நடந்த ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் அவனிடம் பகிர்ந்துகொண்டாள்.
ஒருநாள் பிரவீன் அவளிடம் காதலைச் சொன்னான்.
“கலை, எனக்கு உன்னை ரொம்பப் பிடிக்கும். உன்னை என் வாழ்க்கை முழுவதும் கூடவே வச்சுக்கணும்னு ஆசைப்படுறேன்.”
அவனுடைய வார்த்தைகளை நம்பிய கலைவாணி, அவனிடம் தன்னுடைய அன்பைப் பகிர்ந்துகொண்டாள்.
ஆனால், பிரவீனின் மனதில் வேறு கணக்குகள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.
கலைவாணியின் அழகு அவனை ஆரம்பத்திலிருந்தே கவர்ந்திருந்தது. அவளுடைய தந்தை பெரிய தொழிலதிபர் என்பதும், அவளுடைய குடும்பம் செல்வச் செழிப்பில் வாழ்கிறது என்பதும் அவனுக்குத் தெரியும்.
அவளைத் திருமணம் செய்துகொண்டால், தனக்கும் வசதியான வாழ்க்கை கிடைக்கும் என்று நினைத்தான்.
அவளுடைய தனிமையைப் பயன்படுத்தி அவளுடைய நம்பிக்கையைப் பெற்றிருந்தான்.
கலைவாணியோ அவனுடைய உண்மையான நோக்கத்தை அறியாமல் அவனை நம்பிக்கொண்டிருந்தாள்.
—
கலைவாணிக்குப் பத்தொன்பது வயது நடந்துகொண்டிருந்தது.
ஒருநாள் பிரவீன் அவளைத் தன்னுடைய வீட்டிற்கு வரும்படி அழைத்தான்.
“கலை, உன்கிட்ட ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும். வீட்டுக்கு வா!”
“என்ன விஷயம்?”
“நேர்ல சொல்றேன். நீ வா!”
அவன் அழைத்ததும், திருமணத்தைப் பற்றித்தான் பேசப்போகிறான் என்று நினைத்தாள். அவனை நம்பியிருந்ததால் அவன் வீட்டிற்குச் செல்லச் சம்மதித்தாள்.
ஆனால், அங்கே சென்றதும் அவனுடைய பேச்சிலும் நடத்தையிலும் மாற்றம் தெரிந்தது.
“கலை, நாம ரெண்டு பேரும் காதலிக்கிறோம். அப்புறம் எதுக்கு இவ்வளவு தயக்கம்?”
என்று சொல்லிக்கொண்டே அவளுக்கு நெருக்கமாக வந்தான்.
கலைவாணி உடனே விலகினாள்.
“என்ன பண்றீங்க? தள்ளிப் போங்க!”
“என்ன கலை? என்னைப் பார்த்து ஏன் இப்படிப் பயப்படுற?”
