“இன்னும் எத்தனை நாள்தான் இப்படியே காத்திருக்கிறதுன்னு தெரியலைங்க.”
“மீனாட்சி, கவலைப்படாதே. நாம நிதானமா யோசிச்சு அடுத்த கட்டத்தை முடிவு செய்வோம்.”
அந்த நேரத்தில் ஆதிவேந்தனும் அலுவலகத்திலிருந்து வந்தான்.
பெற்றோர் இருவரும் திருமணத்தைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்ததும் அவர்களிடம் சென்றான்.
“என்னப்பா, ஏதாவது விஷயமா?”
ராஜேந்திரவர்மன் மகனைப் பார்த்தார்.
“ஒண்ணுமில்லைப்பா. ஜோசியர்கிட்ட பேசினேன். இன்னும் ஜாதகத்தை முழுசா பார்க்கலையாம். நாளைக்குச் சொல்றேன்னு சொல்லியிருக்காரு.”
ஆதி பெரிதாக எந்த எதிர்வினையும் காட்டவில்லை.
“சரி. அவர் சொன்னதும் முடிவு பண்ணுங்க.”
மீனாட்சி மகனைப் பார்த்தார்.
“ஆதி, உனக்கு இதைப் பத்தி எந்தக் கவலையும் இல்லையா?”
ஆதி தாயின் முகத்தை நேராகப் பார்த்தான்.
“கவலைப்பட்டு என்ன ஆகப்போகுது, அம்மா? முடிவு நம்ம கையில இருந்தா நாம பார்த்துக்கலாம். நம்ம கையில இல்லாத விஷயத்தை நினைச்சு வருத்தப்பட்டு என்ன பயன்?”
அவன் அமைதியாகச் சொன்ன வார்த்தைகள் மீனாட்சியைச் சிந்திக்க வைத்தன.
“அப்படின்னா, உனக்குத் திருமணம் செய்துக்கணும்னு ஆசையே இல்லையா?”
“நான் அப்படிச் சொல்லலையே, அம்மா.”
ஆதி நிதானமாகப் பதிலளித்தான்.
“திருமணம் வாழ்க்கையில ஒரு பகுதி. அதுக்காக வாழ்க்கையே அதுதான்னு நினைச்சுக்கிட்டு இருக்க முடியாது. என்னோட பொறுப்புகள் எனக்கு இருக்கு. அதை நான் சரியா பார்த்துக்கணும். அதே நேரத்தில் நீங்க என் திருமணத்துக்காக முயற்சி செய்றதை நான் தடுக்கவும் இல்லை.”
ராஜேந்திரவர்மன் மகனைப் பெருமையுடன் பார்த்தார்.
“உன்னோட எண்ணம் புரியுது, ஆதி.”
“அப்படின்னா சரி, அப்பா.”
அவன் அங்கிருந்து செல்லத் திரும்பினான்.
“ஆதி, ஒரு நிமிஷம்,” என்று ராஜேந்திரவர்மன் அழைத்தார்.
ஆதி நின்று திரும்பினான்.
“உன்னோட திருமணத்தைப் பத்தி நாம மூணு பேரும் உட்கார்ந்து பேசணும். நாளைக்கு இரவு நேரம் ஒதுக்க முடியுமா?”
“முடியும், அப்பா. நாளைக்கு இரவு பேசலாம்.”
அவன் தன்னுடைய அறைக்குச் சென்றான்.
மீனாட்சி கணவரைப் பார்த்தார்.
“என்னங்க, அவன் ஏதோ ஒரு முடிவோட இருக்கிற மாதிரி தெரியுது.”
ராஜேந்திரவர்மன் யோசனையுடன் தலையசைத்தார்.
“ஆமாம், மீனாட்சி. அவன் மனசுல என்ன இருக்குன்னு முழுசா தெரிஞ்சுக்கணும். நாளைக்கு நிதானமா பேசுவோம்.”
—
மறுநாள் இரவு.
இரவு உணவுக்குப் பிறகு ராஜேந்திரவர்மனும் மீனாட்சியும் வரவேற்பறையில் அமர்ந்திருந்தார்கள்.
ஆதிவேந்தன் அங்கே வந்ததும், ராஜேந்திரவர்மன் அவனைத் தங்களுக்கு எதிரே அமரச் சொன்னார்.
ஆதர்ஷும் அங்கே வந்துவிட்டான்.
“நீ எதுக்குடா இப்போ வந்த?” என்று ஆதி தம்பியைப் பார்த்துக் கேட்டான்.
“என்னண்ணா, உங்க கல்யாண விஷயத்தைப் பேசுறப்போ நான் இல்லாம எப்படி?”
“உனக்கு வேற வேலையே இல்லையா?”
“இருக்கு. ஆனா, இதுவும் முக்கியமான வேலைதான்!”
ஆதர்ஷ் சிரித்துக்கொண்டே அமர்ந்தான்.
ஆதி தலையசைத்துவிட்டு பெற்றோரைப் பார்த்தான்.
“சொல்லுங்க, அப்பா. என்ன பேசணும்?”
ராஜேந்திரவர்மன் மகனின் முகத்தைப் பார்த்தார்.
“ஆதி, உன்னோட திருமணத்தைப் பத்தி உனக்கு என்ன எண்ணம் இருக்குன்னு தெரிஞ்சுக்கத்தான் கூப்பிட்டோம். கடந்த ஐந்து வருடங்களாக நாங்க முயற்சி செய்தும் ஒரு வரன்கூட அமையலை. உனக்கும் இந்த விஷயத்தில் சலிப்பு வந்திருக்கும்னு எங்களுக்குத் தெரியும்.”
ஆதி அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.
“உன்னைக் கட்டாயப்படுத்தி எதையும் செய்ய வைக்க நாங்க விரும்பலை. அதே நேரத்தில் உனக்கொரு நல்ல வாழ்க்கை அமையணும்னு எங்களுக்கும் ஆசை இருக்கு. அதனால்தான் உன்னோட விருப்பத்தைத் தெரிஞ்சுக்கணும்னு நினைக்கிறோம்.”
ஆதி சில நொடிகள் யோசித்தான்.
பிறகு நேராக அமர்ந்து பேசத் தொடங்கினான்.
“அப்பா, என்னோட திருமணத்துக்காக நீங்க ரெண்டு பேரும் எவ்வளவு முயற்சி செய்றீங்கன்னு எனக்குத் தெரியும். அதனால்தான் இதுவரைக்கும் எந்த மறுப்பும் சொல்லலை. உங்களுக்கு விருப்பமான பெண்ணைப் பார்த்து, குடும்பத்தை விசாரிச்சு, ஜாதகமும் பொருந்தினா என்கிட்ட சொல்லுங்க. நான் அந்தப் பெண்ணைச் சந்திச்சுப் பேசத் தயாரா இருக்கேன்.”
மீனாட்சியின் முகத்தில் நம்பிக்கை தெரிந்தது.
“அப்படின்னா, நீ கல்யாணத்துக்குச் சம்மதம்தானேப்பா?”
“சம்மதம்தான், அம்மா. ஆனா, ஒரு விஷயம்.”
அவன் குரல் சற்றே உறுதியடைந்தது.
“இனிமேல் இந்தப் பெண் பார்க்கும் படலம் இப்படியே முடிவில்லாமத் தொடரக் கூடாது.”
ராஜேந்திரவர்மன் மகனைப் பார்த்தார்.
“அதைத்தான் நாங்களும் நினைக்கிறோம். என்ன செய்யலாம்னு சொல்லு.”
ஆதிவேந்தன் தயக்கமின்றிப் பதிலளித்தான்.
“இன்னும் ஒரு வருஷம்.”
“என்னப்பா?” என்று மீனாட்சி கேட்டார்.
“இன்னும் ஒரு வருஷம் உங்களுக்கு அவகாசம் தர்றேன். அந்த ஒரு வருஷத்துக்குள்ள எனக்குப் பொருத்தமான பெண்ணைப் பாருங்க. அவளுக்கும் இந்தத் திருமணத்தில் விருப்பம் இருக்கணும். குடும்பமும் நல்ல குடும்பமா இருக்கணும். ஜாதகப் பொருத்தமும் பார்த்துக்கோங்க. எல்லாம் சரியா இருந்தா, நான் திருமணம் செய்துக்கத் தயாரா இருக்கேன்.”
அவன் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் தெளிவாகச் சொன்னான்.
“ஆனா, அந்த ஒரு வருஷத்துக்குப் பிறகும் இதே பேச்சு தொடர்ந்தா, இனிமேல் என் திருமணத்தைப் பற்றிப் பேச வேண்டாம்.”
மீனாட்சி அதிர்ச்சியுடன் மகனைப் பார்த்தார்.
“ஆதி, அப்படிச் சொல்லாதேப்பா!”
“அம்மா, நான் என்ன சொல்றேன்னு புரிஞ்சுக்கோங்க. உங்களுக்காகத்தான் இன்னும் ஒரு வருஷம் அவகாசம் தர்றேன். அதுக்குப் பிறகும் ஒரு முடிவுக்கு வர முடியலைன்னா, இந்த விஷயத்தை அப்படியே விட்டுடலாம்.”
அவனுடைய முகத்தில் எந்தத் தயக்கமும் இல்லை.
“என்னோட வாழ்க்கையில் செய்ய வேண்டிய வேலைகள் நிறைய இருக்கு. தொழிலில் எனக்குப் பல பொறுப்புகள் இருக்கு. திருமணத்தைப் பற்றியே நினைச்சுக்கிட்டு என்னால இருக்க முடியாது. உங்களுடைய ஆசைக்கு மதிப்புக் கொடுக்கிறேன். அதே நேரத்தில் என்னோட வாழ்க்கைக்கும் ஒரு முடிவு எடுக்க வேண்டிய பொறுப்பு எனக்கு இருக்கு.”
ராஜேந்திரவர்மன் மகனின் பேச்சைக் கவனமாகக் கேட்டார்.
“சரி, ஆதி. உன்னோட முடிவை நாங்க மதிக்கிறோம். இந்த ஒரு வருஷத்துக்குள் நல்ல பெண்ணாகப் பார்த்து முடிவு செய்ய முயற்சி செய்றோம். ஆனா, அவசரப்பட்டு எந்த முடிவும் எடுக்க மாட்டோம்.”
“அதைத்தான் நானும் எதிர்பார்க்கிறேன், அப்பா.”
மீனாட்சி மகனின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டார்.
“எனக்கு உன்னோட கல்யாணத்தைப் பார்க்கணும்பா. உனக்குன்னு ஒரு குடும்பம் அமைஞ்சு, நீ சந்தோஷமா இருக்கிறதைப் பார்க்கணும். அதுதான் என்னோட ஆசை.”
ஆதிவேந்தன் தாயைப் பார்த்தான்.
அவனுடைய முகத்தில் இருந்த இறுக்கம் சற்றே தளர்ந்தது.
“உங்க ஆசை எனக்குப் புரியுது, அம்மா. அதனால்தான் இந்த ஒரு வருஷத்துக்கு ஒத்துக்கிறேன். நீங்க கவலைப்படாதீங்க. நாம முயற்சி செய்வோம். என்ன நடக்குதுன்னு பார்க்கலாம்.”
மீனாட்சி மகனின் கையை விடாமல் பிடித்திருந்தார்.
“சரிப்பா. இந்த முறை நல்லது நடக்கணும்.”
ஆதிவேந்தன் தலையசைத்தான்.
“நடக்க வேண்டியது நடந்தா நல்லதுதான், அம்மா.”
அவன் எழுந்து நின்றான்.
“சரி, எனக்கு ஒரு வேலை இருக்கு. நான் போய் முடிச்சுட்டு வர்றேன்.”
அவன் அங்கிருந்து சென்றதும், ஆதர்ஷ் தாயைப் பார்த்தான்.
“அம்மா, கவலைப்படாதீங்க. இன்னும் ஒரு வருஷம் இருக்குல்ல! நாம நல்லா தேடிப் பார்ப்போம்.”
“ஆமாண்டா. இந்த முறையாவது நல்லது நடக்கணும்.”
ராஜேந்திரவர்மன் மனைவியைப் பார்த்தார்.
“முயற்சி செய்வோம், மீனாட்சி. ஆனா, ஆதியோட விருப்பத்தையும் மனநிலையையும் முதல்ல புரிஞ்சுக்கணும். அவனுக்குப் பொருத்தமான பெண்ணாக இருக்கிறவளாகப் பார்க்கணும். பணத்தையும் அந்தஸ்தையும் மட்டும் பார்த்து முடிவு செய்யக்கூடாது.”
“அப்போ நாம தேட வேண்டியதுதான்! ஆனா, இந்த முறை பலகாரம் மட்டும் சாப்பிட்டுட்டு வந்துடாதீங்க. பொண்ணையும் நல்லா பார்த்துட்டு வந்துடுங்க!”
மீனாட்சி அவனைச் செல்லமாகத் தலையில் தட்டினார்.
“வாயை மூடுடா!”
ஆதர்ஷ் சிரித்தான்.
அந்தச் சிரிப்பில் வீட்டின் கவலை சில நொடிகள் மறைந்தது.
—
அன்று இரவு, ஆதிவேந்தன் தன்னுடைய அறையில் அமர்ந்து அலுவலக வேலைகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
அப்போது கதவைத் தட்டிவிட்டு ஆதர்ஷ் உள்ளே வந்தான்.
“அண்ணா, உள்ளே வரலாமா?”
“வந்துட்டியே. இப்போ எதுக்கு அனுமதி கேட்கிற?”
ஆதர்ஷ் சிரித்துக்கொண்டே அவனுக்கு எதிரே அமர்ந்தான்.
“அண்ணா, இன்னும் ஒரு வருஷம் அவகாசம் கொடுத்திருக்கியே. உண்மையிலேயே நல்ல முடிவுதான்.”
ஆதி மடிக்கணினியிலிருந்து பார்வையை விலக்காமல் கேட்டான்.
“எதுக்கு?”
“என்னண்ணா, கல்யாணத்துக்காகத்தான்!”
“அதைப் பத்திப் பேசத்தான் வந்தியா?”
“ஆமா!”
ஆதி அவனை ஒருமுறை பார்த்தான்.
“அப்படின்னா பேசி முடிச்சுட்டு கிளம்பு.”
ஆதர்ஷ் சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டான்.
“அண்ணா, உனக்கு எப்படிப்பட்ட பொண்ணு பிடிக்கும்?”
“எனக்குப் பொருத்தமானவளா இருக்கணும்.”
“அது சரி. ஆனா, என்னென்ன குணங்கள் இருக்கணும்?”
ஆதி மடிக்கணினியை மூடிவிட்டு நாற்காலியில் சாய்ந்தான்.
“ஆதர்ஷ், முதல்ல ஒரு பெண்ணைச் சந்திக்கட்டும். அவளோட பேசட்டும். அப்புறம் மற்றதைப் பார்க்கலாம். பார்க்கிற ஒவ்வொரு பெண்ணைப் பற்றியும் முன்கூட்டியே எதிர்பார்ப்புகளை வளர்த்துக்கிட்டு இருக்க எனக்கு விருப்பமில்லை.”
“சரிண்ணா. ஆனா, இந்த ஒரு வருஷத்துக்குள் உனக்குப் பொருத்தமான பெண் கிடைச்சிடும்னு நம்புறேன்.”
“கிடைச்சா நல்லது. இல்லையென்றால் அதுவும் ஒரு முடிவுதான்.”
அவன் எளிதாகச் சொல்லிவிட்டான்.
ஆதர்ஷ் அண்ணனைப் பார்த்தான்.
“நீ எப்பவுமே இப்படித்தான் அண்ணா. எதையும் பெருசா எடுத்துக்க மாட்டேங்கிற.”
“எல்லாத்தையும் பெருசா எடுத்துக்கிட்டு இருந்தா, வாழ்க்கையில் வேற எதையும் செய்ய முடியாது.”
“சரி, சரி! நான் கிளம்புறேன்.”
ஆதர்ஷ் எழுந்தான்.
“ஆதர்ஷ்!”
“என்னண்ணா?”
“நாளைக்கு காலையில் ஒன்பது மணிக்கு மீட்டிங் இருக்கு. அதுக்கான கோப்புகளைத் தயாரா வச்சிருக்கியா?”
ஆதர்ஷின் முகம் மாறியது.
“அடடா! அதை மறந்துட்டேனே!”
ஆதி அவனை முறைத்தான்.
“உனக்கு எல்லாம் விளையாட்டுதான். காலையில் கோப்புகள் என் மேசையில் இருக்கணும்.”
“சரிண்ணா. இப்பவே போய்த் தயார்படுத்துறேன்!”
ஆதர்ஷ் வேகமாக வெளியேறினான்.
அவனைப் பார்த்த ஆதி மெல்லத் தலையசைத்துவிட்டு மீண்டும் வேலையில் கவனம் செலுத்தினான்.
திருமணத்தைப் பற்றிய பேச்சுக்கு ஒரு காலக்கெடு வைத்துவிட்டான். இனி அந்த விஷயத்தை நினைத்துக்கொண்டு நேரத்தை வீணாக்க வேண்டியதில்லை.
அவனுடைய கணக்குப்படி, வாழ்க்கை வழக்கம்போலத் தொடர வேண்டும்.
ஆனால், வாழ்க்கை எப்போதும் மனிதர்கள் போட்டுவைக்கும் கணக்கின்படி நடப்பதில்லை.
சில நேரங்களில், நாம் எதிர்பார்க்காத ஒரு சந்திப்பு நம்முடைய வாழ்க்கையையே மாற்றிவிடும்.
ஆனால், அவனுடைய வாழ்க்கைக்குள் வரப்போகிறவள் அவனுடைய கணக்குகளுக்கு அப்பாற்பட்டவளாக இருக்கப்போகிறாள்.
அவனுடைய கம்பீரத்துக்கு முன்னால் தலைகுனிந்து நிற்பவளாக அல்ல; அவனுடைய கம்பீரத்தையும் தாண்டி, அவனுடைய உண்மையான குணத்தைப் புரிந்துகொள்ளப்போகிறவளாக இருக்கப்போகிறாள்.
அவளைச் சந்தித்த பிறகு, தன்னுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஆதிவேந்தனின் எண்ணங்கள் மாறுமா?
அல்லது அவன் விதித்த ஒரு வருடக் கெடு அவனுடைய வாழ்க்கையில் புதிய திருப்பத்தைக் கொண்டுவருமா?
அந்தப் பதில்களுக்கான தொடக்கம், அவன் எதிர்பாராத ஓர் இடத்தில் காத்திருந்தது.
