அப்போது அவன் ஒரு கல்யாண வீட்டில் பந்தலைக் கழற்றிக்கொண்டிருந்தான். இரவு முழுவதும் நடந்த கல்யாணத்தின் அலங்காரங்களை அகற்றும் வேலை இன்னும் முடியவில்லை. உடம்பெல்லாம் களைப்பாக இருந்தாலும், அவனுடைய கைகள் மட்டும் ஓய்வில்லாமல் வேலை செய்துகொண்டிருந்தன.
கைப்பேசியை எடுத்துப் பார்த்தான். திரையில் தர்மனின் பெயர் தெரிந்தது.
“சொல்லுடா தர்மா!”
“டேய் முகிலா, பக்கத்து ஊர்ல ஒரு வீட்டுல துக்கம் விழுந்திருக்கு. உடனே பந்தல் போடணுமாம். நாற்காலி, மேசை, மைக் செட்டு, லைட்டு எல்லாம் வேணுமாம். நீ அங்க வேலையை முடிச்சுட்டு சீக்கிரமா கிளம்பி வந்துடு.”
“சரிடா. நீ முதல்ல அங்க போய்ப் பாரு. எவ்வளவு பெரிய பந்தல் போடணும், எத்தனை நாற்காலி வேணும்னு கேட்டுத் தெரிஞ்சுக்கோ. நான் இங்கே வேலையை முடிச்சுட்டு வந்துடுறேன்.”
“சரிடா. வீட்டுக்காரங்க ரொம்பச் சோகத்துல இருக்காங்க. நம்மளால முடிஞ்ச அளவுக்கு சீக்கிரம் வேலையை முடிச்சுக் கொடுத்துடணும்.”
“அதெல்லாம் பார்த்துக்கலாம். நான் கிளம்புறப்போ உனக்குப் போன் பண்றேன்.”
அவனுக்குச் சொந்தமாக ஒரு சிறிய பந்தல் மற்றும் ஒலிபெருக்கி வாடகைத் தொழில் இருந்தது. கல்யாணம், காதுகுத்து, பூப்புனித நீராட்டு விழா, கோயில் திருவிழா, துக்க வீடு என்று ஊரில் எந்த நிகழ்ச்சி நடந்தாலும் அவனுடைய பொருட்கள் அங்கே இருக்கும். பந்தல் போடுவது முதல் நாற்காலிகளை அடுக்குவது வரை எல்லா வேலைகளையும் அவனே முன்னின்று கவனிப்பான்.
அவனிடம் நான்கு பேர் வேலை செய்தார்கள்.
அவர்களில் ஒருவனான மணி பந்தலின் மேலே ஏறி நின்று துணிகளைக் கழற்றிக்கொண்டிருந்தான். செல்வம் கழற்றிய துணிகளை மடித்துக்கொண்டிருந்தான். முருகன் நாற்காலிகளை அடுக்கினான். ராசு மைக் செட்டின் வயர்களைச் சுருட்டி வைத்துக்கொண்டிருந்தான்.
வேலை பரபரப்பாக நடந்துகொண்டிருந்தாலும், அவர்களுடைய பேச்சும் சிரிப்பும் குறையவில்லை.
“டேய் செல்வா, அந்தத் துணியை அப்படியா மடிக்கிறது? நேத்து ராத்திரி கட்டினதை இன்னைக்கு நீ மடிக்கிற அழகைப் பார்த்தா, அடுத்த தடவை இதைக் கட்டுறதுக்கு நாமதான் மல்லுக்கட்டணும் போல!” என்று மேலேயிருந்து குரல் கொடுத்தான் மணி.
செல்வம் நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தான்.
“ஏன்டா, நீ மேலே நின்னுட்டு என்னை மட்டும் குறை சொல்லிக்கிட்டிருக்க? கீழே இறங்கி வந்து மடிச்சுப் பாரு. அப்பத்தான் தெரியும்!”
“நான் கீழே இறங்கி வந்துட்டா, மேலே இருக்கிற வேலையை யாரு பார்க்கிறது?”
“அப்படியே மேலேயே உட்கார்ந்திரு. உன்னைப் பார்க்காம இருந்தா எங்களுக்காவது நிம்மதியா வேலை செய்யத் தோணும்!”
“உனக்கு ஏன்டா திட்டு விழணும்?” என்று கேட்டான் ராசு.
“பின்ன என்னடா? இவங்க ரெண்டு பேரையும் வேலை வாங்க வேண்டியது என் பொறுப்பு. ஆனா இவங்க ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து என்னை வேலை வாங்குறாங்க!”
“அப்ப நீயும் எங்களோட சேர்ந்துக்கோ. மூணு பேரும் சேர்ந்து வேலையைப் பார்க்காம நின்னுடலாம்!” என்று மணி குரல் கொடுக்க, அங்கே மறுபடியும் சிரிப்புச் சத்தம் எழுந்தது.
அந்த நேரத்தில் அங்கே வந்த கார்முகிலரசன் அவர்களுடைய பேச்சைக் கேட்டு மெதுவாகச் சிரித்தான்.
“என்னடா, காலையிலேயே கச்சேரி களைகட்டுது போல இருக்கே!”
அவனைப் பார்த்ததும் செல்வம் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான்.
“அதெல்லாம் வேலையோட சேர்ந்துதான் அண்ணே!”
“ஆமா, நீங்க பேசுற வேகத்தைப் பார்த்தா வேலை மட்டும் ஆமை வேகத்துல போகும் போல!”
“ஐயையோ, அப்படியெல்லாம் இல்லண்ணே! இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல முடிச்சிடுவோம்!” என்று மேலேயிருந்து பதில் கொடுத்தான் மணி.
“சரி, சீக்கிரம் முடிங்கடா. சிங்காரப்பட்டியில ஒரு துக்க வீடு வந்திருக்கு. அங்கே பந்தல் போடணும். தர்மன் அங்கே போயிருக்கான். நாம உடனே கிளம்பணும்.”
“சரிண்ணே!” என்று நால்வரும் ஒரே குரலில் சொன்னார்கள்.
கார்முகிலரசன் ஒவ்வொரு வேலையையும் கவனமாகச் சரிபார்த்தான். பந்தல் துணிகளைத் தனியாகவும், சீரியல் விளக்குகளைத் தனியாகவும் அடுக்கச் சொன்னான். நாற்காலிகளும் மேசைகளும் வண்டியில் ஏற்றுவதற்குத் தயாராக வைக்கப்பட்டன.
அவன் வேலை செய்பவர்களிடம் கடுமையாக நடந்துகொள்ள மாட்டான். அதே நேரத்தில் வேலையில் அலட்சியம் இருந்தால் விட்டுக்கொடுக்கவும் மாட்டான். அவர்களுடைய கஷ்டங்களையும் புரிந்துகொள்வான். அதனால்தான் அவனிடம் வேலை செய்பவர்களும் அவனை மதித்தார்கள்.
அந்த நேரத்தில் அவனுடைய கைப்பேசி மீண்டும் ஒலித்தது.
வீட்டிலிருந்து அழைப்பு.
“சொல்லும்மா!”
“முகிலா, உன் தங்கச்சி காலையிலேயே பணம் கேட்டா. கல்லூரிக்குக் கட்டணமாம். உன் தம்பிக்கும் ஏதோ செலவு இருக்குன்னு பணம் கேட்டான்.”
“சரிம்மா. எவ்வளவு வேணும்னு கேட்டியா?”
“ரெண்டு பேரும் சொன்னாங்க. நீ பணத்தை அனுப்பி வச்சிடு. இன்னைக்கே அவங்களுக்கு வேணுமாம்.”
“சரிம்மா. அனுப்பி வைக்கிறேன்.”
“சரி, மறந்துடாதே.”
“மறக்க மாட்டேன்மா. நீ சாப்பிட்டியா?”
“சாப்பிட்டேன். நீ வேலையைப் பாரு.”
அவ்வளவுதான்.
அவனுடைய பதிலுக்காகக் காத்திருக்காமல் அம்மா அழைப்பைத் துண்டித்துவிட்டாள்.
கார்முகிலரசன் சில நொடிகள் கைப்பேசியையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
காலையிலிருந்து வேலை செய்துகொண்டிருந்தான். இன்னும் சாப்பிடவில்லை. இரவு வீட்டுக்குச் செல்லும்போதும் தாமதமாகிவிடும். இதையெல்லாம் அம்மாவிடம் சொல்ல வேண்டும் என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. ஆனால் அடுத்த நொடியே அந்த எண்ணத்தைக் கைவிட்டான்.
அம்மாவுக்கு வீட்டில் ஆயிரம் வேலை இருக்கும். தம்பி, தங்கைகளின் படிப்பு, அவர்களுடைய தேவைகள் என்று அவரும் ஓடிக்கொண்டுதானே இருக்கிறார். என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டான்.
ஆனால் அவன் மனதின் ஓரத்தில் மட்டும் ஒரு சிறிய ஏக்கம் எழுந்தது.
‘நானும் காலையிலிருந்து சாப்பிடாம வேலை பார்க்கிறேன்மா… அதைக் கேட்கக்கூட உனக்கு நேரமில்லையா?’
அந்தக் கேள்வியை மனதுக்குள்ளேயே புதைத்துவிட்டு மீண்டும் வேலையில் இறங்கினான்.
அவனுக்குப் பழகிப்போன விஷயம்தான் அது.
வீட்டில் யாருக்காவது பணம் வேண்டுமென்றால் முதலில் நினைவுக்கு வருவது கார்முகிலரசன்தான். கல்லூரிக் கட்டணம், புத்தகங்கள், உடைகள், வீட்டுச் செலவுகள் என்று எதுவாக இருந்தாலும் அவனிடம் சொல்லிவிடுவார்கள்.
அவனும் முடிந்தவரை எதற்கும் மறுப்பு சொல்வதில்லை.
ஆனால் அவனுடைய தேவைகள் என்ன, அவனுடைய ஆசைகள் என்ன என்று யாராவது கேட்டிருக்கிறார்களா என்றால், அதற்குப் பதில் அவனிடமே இல்லை.
—
சிறிது நேரத்தில் கல்யாண வீட்டுப் பந்தலை முழுமையாகக் கழற்றிவிட்டார்கள்.
பொருட்களை வண்டியில் ஏற்றுவதற்கு முன்பு கார்முகிலரசன் மணியை அழைத்தான்.
“அப்புறம், வீட்டுக்கு மதியச் சாப்பாட்டுக்கு ஒரு கிலோ ஆட்டுக்கறி வாங்கிக்கொடுத்துட்டு வந்துடு.”
“ஆட்டுக்கறியா, அண்ணே?”
“ஆமாடா. எல்லாரும் சேர்ந்து சாப்பிடட்டும். நான் சிங்காரப்பட்டிக்குப் போயிட்டு வர நேரமாகும். நீ பணத்தையும் கறியையும் கொடுத்துட்டு அப்படியே அங்கே வந்துடு. வேலை முடிக்க உதவியா இருக்கும்.”
“சரிண்ணே. வேற ஏதாவது வாங்கிட்டு வரணுமா?”
“இப்போதைக்கு இதுவே போதும். கறியை நல்லதா பார்த்து வாங்கு.”
வண்டி வந்து நின்றதும் அவன் வேகமாக அருகில் வந்தான்.
“வந்துட்டியா முகிலா? வா, வீட்டைக் காட்டுறேன்.”
கார்முகிலரசன் அவனைப் பின்தொடர்ந்தான்.
வீட்டின் முன்புறத்தில் ஏற்கெனவே பலர் நின்றிருந்தார்கள். வீட்டுக்குள் அழுகுரல் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. குடும்பத்தினர் தங்கள் உறவை இழந்த துயரத்தில் இருந்தார்கள்.
அங்கே வந்த கார்முகிலரசன் தேவையற்ற பேச்சுகளைத் தவிர்த்துவிட்டு வீட்டுப் பெரியவரிடம் சென்றான்.
“என்னென்ன ஏற்பாடு செய்யணும்னு சொல்லுங்க ஐயா. எங்களால முடிஞ்ச அளவுக்கு சீக்கிரம் செஞ்சு கொடுத்துடுறோம்.”
அவர் சோகத்துடன் தேவைகளைச் சொன்னார்.
பெரிய பந்தல், நாற்காலிகள், மேசைகள், இரவு நேரத்துக்குப் போதுமான டியூப் லைட்டுகள், இறுதிச் சடங்குகளுக்குத் தேவையான அறிவிப்புகளை ஒலிபரப்ப மைக் செட் என அனைத்தையும் கவனமாகக் கேட்டுக்கொண்டான் கார்முகிலரசன்.
“சரிங்க ஐயா. நீங்க கவலைப்படாதீங்க. தேவையானதை எல்லாம் ஏற்பாடு செஞ்சுடுறோம்.”
அவன் சொன்னதும் தர்மன் ஆட்களிடம் வேலைகளைப் பிரித்துக் கொடுத்தான்.
வீட்டின் முன்புறத்தில் எளிமையான பந்தல் அமைக்கப்பட்டது. அதன் கீழே நாற்காலிகளை வரிசையாக அடுக்கினார்கள். மைக் செட்டும் விளக்குகளும் பொருத்தப்பட்டன.
வேலை நடந்துகொண்டிருந்தபோது கார்முகிலரசன் மட்டும் அடிக்கடி வீட்டுக்குள் சென்று பெரியவர்களிடம் தேவையானவை அனைத்தும் சரியாக இருக்கின்றனவா என்று கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டான்.
வீட்டின் பெரியவர் கார்முகிலரசனிடம் வந்து, “தம்பி, ரொம்ப நன்றி. இவ்வளவு சீக்கிரம் ஏற்பாடு செஞ்சு கொடுத்துட்டீங்க,” என்றார்.
“இதுக்கெல்லாம் நன்றி எதுக்கு ஐயா? இந்த நேரத்துல உங்களுக்கு உதவியா இருந்தா அதுவே போதும்,” என்று அமைதியாகப் பதில் சொன்னான்.
பின்னர் தர்மன் வீட்டுக்காரர்களிடம் கணக்கைச் சொல்லி, கொடுக்க வேண்டிய பணத்தை வாங்கினான்.
கார்முகிலரசன் அதற்கான கணக்கைத் தனது குறிப்பேட்டில் எழுதி வைத்துக்கொண்டான்.
“சரி தர்மா, இங்கே எல்லாம் முடிஞ்சிடுச்சு. நீ இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இருந்து பார்த்துக்கோ. நான் கிளம்புறேன்.”
“சரிடா. நீ போ. நான் இங்கே இருந்துட்டு வர்றேன்.”
கார்முகிலரசன் தலையசைத்துவிட்டு வண்டியை நோக்கி நடந்தான்.
காலையிலிருந்து ஓடிய ஓட்டத்தில் உடல் களைத்திருந்தது. மதிய உணவைக்கூடச் சரியாகச் சாப்பிடவில்லை. ஆனாலும் இன்னும் சில வேலைகளை முடித்துவிட்டுத்தான் வீட்டுக்குச் செல்ல முடியும்.
அவனுடைய வாழ்க்கையில் ஓய்வு என்பதெல்லாம் வேலைகள் முடிந்த பிறகுதான்.
