அவள் சிரித்து கொண்டே பார்த்தாள். எப்படியும் நீ சொல்ல மாட்ட.. நான் சொல்றேன். ஐ லவ் யூ!!
“டேய், ‘ஐ லவ்’…” என்றவளுக்கு முகம் மாறி வலி எடுக்க ஆரம்பிக்க…
“என்னங்க வலிக்குது,” என அழுதாள்.
“என்னாச்சு,” என அனைவரும் பரபரப்பானார்கள்.
“‘ஸ்டிட்ச் ரிமூவ்’ பண்ணியாச்சு தானே?” என ரோஜா கேட்க…
“நேத்து தான் போய் பண்ணிட்டு வந்தான்,” என மணியம்மை சொல்லிக்கொண்டே குருசேத்ரன் பின்னால் சென்றாள்.
இதோ, அரை மணி நேரத்தில் ஹாஸ்பிடலில் குருசேத்ரன் ஆர்ப்பாட்டம் செய்துகொண்டிருக்க…
இதோ பிறந்தான் ஒருவன். மீண்டும் இன்னொருவன். இரண்டு மகன்கள். குரு செந்தூரன் மற்றும் குரு துரோணன்.
“என்ன குழந்தை?” என உற்சாகமாக செல்வியும் மணியம்மையும் கேட்டார்கள்.
“ரெண்டு பையன்,” என சுப்ரியா சொல்லிக்கொண்டே வந்தாள்.
“பையனா?” என சோகத்துடன் மணியம்மை கேட்க…
“பேரனா?” என உற்சாகமாகக் கேட்டார் செல்வி.
மணியம்மை ‘மைண்ட் வாய்ஸ்’ ‘மாட்டிக்கிட்டாலே செம்பருத்தி’ என்று தான் தோன்றியது. “குருசேத்ரன் ஒரு பாசப் பேர்வழி. அதில் இன்னும் இரண்டு குருக்கள்? சம்மந்தி, நான் ரெண்டும் பொண்ணா வரும்னு நினைச்சேன்,” என கூறினார்.
“அய்யோ, சம்மந்தி! எனக்குப் பேரன் தான் வேணும்னு நினைச்சேன். எனக்கு மூணு பேர் பசங்க,” என உற்சாகமாகக் கூறினார்.
இங்கே குருசேத்ரன் செம்பருத்தியைப் பார்க்க…
“என்னாச்சு? எதுக்கு இப்படி கேவலமா முகத்தை வச்சிருக்கீங்க?”
“எனக்குப் பசங்களைப் பிடிக்காது.”
“எனக்குப் பசங்களை தான் பிடிக்கும். அழகுக்குட்டிகளா? உங்களுக்கும் அம்மாவைப் பிடிக்கும் தான?” என கொஞ்சி பால் புகட்டினாள்.
“இப்படி ஆகும்னு தெரிஞ்சிருந்தா நான் ‘பிரிகாசன் யூஸ்’ பண்ணிருப்பேன்.
வீணாக்கப்பட வேண்டிய வி…” என அவன் சொல்ல வர வாயைப் பொத்தினாள் செம்பருத்தி.
“விஷயம்னு சொல்ல வந்தேன்,” என்றான் குரு.
“முதல்ல வெளியே போ!” என கிள்ளி அனுப்பினாள்.
குரு கடுப்புடன் வெளியே செல்ல… “ஹே, குருசேத்ரன்!”
அந்த நேரம் பார்த்து அவர்களை பார்க்க “நித்யா மற்றும் தீட்சண்யன் இருவரும் வந்தார்கள். இரண்டு மகன்களை பார்த்து விட்டு தீட்சன்யன் சிரித்து கொண்டே சேலஞ்ல ட்வின்ஸ விட்டுட்ட” என தன் தம்பியை பார்த்து சொன்னான்.
‘ப்ளடி ராஸ்கல்!! கஷ்டபட்டு அவளை சமாதானம் பண்ணி வச்சிருந்தேன். பெரிய கழட்டி மாதிரி பேசி ஒரே நிமிசத்தில விவாகரத்து வரைக்கும் கொண்டு வந்துட்டான்.’ என கோபத்துடன் பார்த்தான் குரு. அவள் இன்னும் தன்னை விரும்புகிறேன் என்று கூட சொல்லவில்லை.
“சரி நான் வெளியே வெயிட் பண்றேன்.” என தீட்சண்யன் சிரித்து கொண்டே சென்று விட்டான். போகும் போது குருசேத்ரனை பார்த்து கண்ணடித்தான்.
‘உன்னை வச்சுக்கிறேன் டா’ என பற்களை கடித்து கொண்டு வெளியே சென்றான்.
இங்கே நித்யா செம்பருத்தியிடம் “அவர் சொல்றத நீங்க பெருசா எடுத்துக்க வேண்டாம் செம்பா..!”
“இல்லைங்க!!” என்றாள் செம்பருத்தி.
நித்யா சிரித்து கொண்டே “உங்க ஹஸ்பன்ட் உங்களை வெறுக்கல.., ஆனால் வெறுக்கிற அளவுக்கு நேசிக்கிறார். அவரோட அம்மாவை நீங்க பாசமா பார்த்துகிட்டது அவருக்கு பொறாமைய கொடுத்திருக்கு. அதனால உங்களை பங்கு போட்டுக்க நினைச்சிருக்கார். அதாவது, வெறுக்கிற ஒருத்தவங்கள பத்தி தான் நம்ம அதிகமா திங்க் பண்ணுவோம். அப்படி தான். ஆனால் உங்க மேலே அவருக்கு இருந்தது வெறுப்பு இல்ல. அது அன்பு! அவங்க அம்மாவுக்கு நீங்க காட்டின பாசத்தை, உங்க கிட்ட எதிர்பார்த்து இருக்கார். அவ்ளோ தான்” என்றாள்.
செம்பருத்தி சின்ன சிரிப்புடன் “ஓகே டாக்டர் நான் எதையும் தப்பா நினைச்சுக்க மாட்டேன்” என்றாள்.
நித்யா குழந்தையை கொஞ்சிவிட்டு புறப்பட.. அரக்க பறக்க உள்ளே வந்தான் குருசேத்ரன்.
செம்பருத்தியின் முகம் வாடியிருந்தது. செந்தூரனை கையில் வைத்து கொண்டிருந்தாள்.
“என்ன சொல்றான்? பையன்” என குருசேத்ரன் கேட்க..
“உங்களை வெளியே போக சொல்றான். பார்க்க பிடிக்கலையாம்” என்றாள் செம்பருத்தி.
ஹே அவன் சொன்னதை நம்பாத! என காலை பிடித்து கொண்டான் குரு.
“நான் என்னைக்கு செம்பருத்தி பாரி வேந்தன் தான்!” என முகத்தை திருப்பினாள்.
ஹே நான் உன்னை நிஜமாவே லவ் பண்ணேன். இது தான் உண்மை அவன் சொன்னது பொய்.
சேலஞ் உண்மை தான? எதுக்கு பொய் சொல்றீங்க?
“நீ வேலைய விட்டு போனதும் என்னால வீட்ல இருக்க முடியல.அந்த நாலு மாசமும் நீ வீட்ல என்னென்ன பண்றேன்னு நான் புட்டேஜ் வீடியோல பார்ப்பேன். உன்னை பார்த்து பார்த்து லவ் பண்ணேன் டி! அது தான் உண்மை!! அது லவ்வுன்னு எனக்கு தெரியல. நீ பக்கத்தில இருக்கணும்னு தோணுச்சு அதான் உடனே கல்யாணம் பண்ணிட்டேன். இது தான் உண்மை!! நம்பு டி!!” என்றான் உருக்கமாக..
ம்ம் பார்ப்போம் என செம்பருத்தி அதற்கு மேல் எதுவும் பேசவில்லை.
குழந்தைகளுக்கு நான்கு மாதங்கள் ஆகி இருந்தது. திங்க் அவ்வப்பொழுது அழகியின் வீட்டுக்கு சென்று வருகிறான். அவனுக்கும் மாமியார் வீடு குழந்தைகள் என குருசேத்ரன் போலவே அமைந்து விட்டது. அதில் குருசேத்ரன் ஒரு குட்டியை வீட்டுக்கு தூக்கி வந்து விட்டான்.
இதோ இன்று ஶ்ரீராம் சுப்ரியாவின் திருமணம்.
டயப்பர் எடுத்தாச்சா? என்பது செம்பருத்தியின் குரல்.
ஒரு பாக்கெட் 16 பீஸஸ் எடுத்து வச்சிருக்கேன். இது குருசேத்ரன்.
ரெண்டு ட்ரெஸ் செட்?
அதுவும் ரெடி! டயப்பர் கிரீம் ரெடி, உன்னோட பால் பிளாஸ்க்ல வச்சிருக்கேன். எல்லாமே ரெடி இப்போ போலாமா? கல்யாணத்துக்கு? என அக்மார்க் குடும்பஸ்தனாக கேட்டான் குரு.
வைப்ஸ்?
ஹான் அதுவும் இருக்கு என்றான் குரு.
செம்பருத்தி சிரித்து கொண்டே குருசேத்ரன் சாரோட இதயம் செங்கல் மண் சிமெண்ட் etc ல ஆனதாமே? அப்படியா? என கிண்டல் தொனியில் கேட்டாள்.
இல்ல இல்லவே இல்ல.. என்னோட இதயம் இப்போ டயப்பர், பால் பாட்டில், இதை சுத்தி தான் இருக்கு என்றான் குரு.
“ஹான் அது!!” என்றவள். இப்போ கிளம்புங்க
ம்ம் என குருசேத்ரன் முன்னால் சென்றான்.
“ஹலோ, மிஸ்டர்!!”
“ம்ம், சொல்லுங்க?”
“ஐ லவ் யூ! கங்குவா.”
“நான் கூட ‘லவ்’ யூ,” என்றவன் ஒரு பொண்ணு என முத்தமிட வந்தவனின் உதட்டை கையில் பிடித்திருந்தாள் செம்பருத்தி.
“லவ் யு என குருசேத்ரன் காதலுடன் சொல்ல.. அந்த வெடிக்கும் கோபம் என்னாச்சு?” என செம்பருத்தி புருவம் சுருக்கி பார்க்க..
நமித்து போன பட்டாசு ஆகிடுச்சு உன்னால!! என்றான் சிரித்து கொண்டே..
ம்ம் அது என அவனை கட்டி கொண்டாள் செம்பருத்தி..
மன்னவன் மயங்கும் மலரவளாக… செம்பருத்தி… என்றும் அவனை மயக்க வைத்து மலர்வாள்.
