“எனக்குக் கொஞ்சம் கால் வலிக்குது, பிடிச்சு விடுங்க,” என செம்பருத்தி கூறினாள்.
“இதோ வர்றேன்,” என அனைத்துப் பணிவிடைகளையும் செய்தான்.
“எப்படி இத்தனை நேரம் என்கூட இருக்கீங்க? உங்களுக்கு ஒரு கண்ணு உங்க மம்மின்னா இன்னொரு கண்ணு உங்களோட எம்.ஜி. கன்ஸ்ட்ரக்சனாச்சே? எப்படி விட்டு இருக்க முடியுது? அன்னிக்கு சொன்னீங்களே, என்னோட மனசு சிமெண்ட், செங்கல், டைல்ஸ், மொசைக், கிரானைட்ல ஆனதுன்னு…” என்றாள் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே…
“அதை ஸ்ரீராம் பார்த்துப்பான்.”
“இட்ஸ் மிராக்கில்! எப்படி இது நடந்தது? அதுவும் மூணாவது மனுஷன் கிட்ட இவ்வளவு பெரிய பொறுப்பைக் கொடுக்கிறீங்க? உங்க அம்மாவுக்கு அன்னிக்கி நான் ‘வெஜ் சிக்கன் பிரியாணி’ செஞ்சு கொடுத்ததுக்குச் சண்டைக்கு வந்தீங்களே?” என செம்பருத்தி கேட்க…
“அவன் ஒண்ணும் வெளியாள் இல்லை.”
“பின்ன?”
“அவன் என் அம்மாவோட அண்ணன் பையன். அதனால பார்த்துப்பான். ஒண்ணும் பிரச்னை இல்லை.”
செம்பருத்தி வாயைப் பிளந்தபடி பார்த்தாள். ‘டேய், யாருடா நீ?’ என்னும் ரீதியில் பார்த்தாள்.
“என்னாச்சு?”
“அத்தையை ஒரு தடவை கூட ஸ்ரீராம் அண்ணா உறவுமுறை சொல்லி கூப்பிட்டத நான் பார்த்ததே இல்லையே?” என செம்பருத்தி அதிர்ந்து கேட்க…
“அது வந்து…”
“ம்ம், என்ன வந்து? சீக்கிரம் சொல்லு.”
“எனக்கு எங்க அம்மா கூட யார் நெருக்கமா இருந்தாலும் பிடிக்காது.”
“நாசமா போச்சு! சத்தியமா நீ சைக்கோடா!!” என்றாள் வெளிப்படையாக.
சட்டென அந்த பேச்சை மாற்றும் விதமாக, “சரி, இப்போ உனக்கு நான் கால் பிடிச்சு விடுறேன். நீ உங்க வீட்டுக்குப் போயிட்டா யார் இதைச் செய்வா?” எனக் கேட்டான் குரு.
“எம்.ஜி. கன்ஸ்ட்ரக்சன்ஸ் குடும்பத்தோட வாரிசுக்கு ஒரு ‘மெய்ட்’ கிடைக்காதா என்ன? என்னைப் போல…” என செம்பருத்தி கூற… அவளை உற்றுப் பார்த்தவன், “இப்போ உனக்கு என்ன வேணும்? நான் ‘beg’ பண்ணனுமா? என் கூட இருக்க வைக்க? சரி, ‘beg’ பண்றேன்,” என குரு கோபமாகக் கூறினான்.
“சரி, நான் வேணும்னா பேசவா? எனக்கு கீர்த்தனா பத்தி பிரச்னை இல்லை.”
“ம்ம், உங்களைப் போல இருக்கா அப்படியே! அதனால தான பிரச்னை இல்ல?”
“இல்லை! எங்க வீட்ல இருக்குற ஒரே பொண்ணு அவள் தான். எனக்கு அவளைப் பிடிக்கும். ஆனால் ‘எக்ஸ்பிரஸ்’ பண்ண மாட்டேன்,” என்றான் குரு.
“சரி.”
“எதுக்கும் ஒரு தடவை நான் பேசவா?”
“ஒண்ணும் வேணாம். முக்கியமான விஷயம் உங்ககிட்ட கேட்கணும்.”
“என்ன?”
“‘ஆல் இந்தியா டூர்’ எதுக்கு எங்க அம்மாவையும் சேர்த்து அனுப்பினீங்க?”
“உங்க வீட்லயே என்னை ரொம்பப் பெருமையா பேசினது உங்க அம்மா தான். அதனால அனுப்பினேன்,” என்றான் குரு புருவம் சுருக்கிக்கொண்டே…
“சம்பூர்ணாவுக்கு எதுக்கு புது போன் வாங்கிக்கொடுத்தீங்க?”
“நீ ‘இம்ப்ரெஸ்’ ஆகணும்னு வாங்கி கொடுத்தேன்,” என்றான் குரு.
“அவளுக்கு போன் வாங்கிக் கொடுத்தால் நான் எப்படி ‘இம்ப்ரெஸ்’ ஆவேன்?” என செம்பருத்தி முறைத்துப் பார்த்தாள்.
“நான் வாங்கிக் கொடுத்த போனை இங்கேயே வச்சுட்டுப் போயிட்ட. அதுல சம்பூர்ணா மெசேஜ் பண்ணிருந்தா உனக்கு. அப்போ தான் தோணுச்சு. அவளுக்கு போன் வாங்கிக் கொடுத்தேன். நீயா என்னை ‘லவ்’ பண்றேன்னு சொல்ல வைக்க எல்லாமே பண்ணேன். ஆனா நான் ‘expect’ பண்ணாத விஷயம் நீ அங்கே நித்யாவோட கிளினிக் போனது தான்,” என்றான் குரு.
“நல்ல வேளை நான் அங்கே போனேன்.”
“போகாம இருந்திருந்தால் என்கிட்ட நீ ‘லவ் யூ’ சொல்லிருப்பியா?” என்று பாவமான கண்களுடன் பார்த்தான்.
“என்ன பண்ணி வச்சிருக்கீங்க?” என செம்பருத்தி கேட்க…
“நீ ‘மெய்ட், மெய்ட்’னு இனி சொல்லக் கூடாது. அதுக்கு தான் இதைச் செஞ்சேன். நீ முதலாளியாக இருக்கணும். எனக்கும் மேல,” என்றான் குரு.
“இப்படி வேற சொல்றாளா? எதுக்குடி ‘மெய்ட்’னு சொன்ன?” என மணியம்மை கேட்க…
“இல்ல அத்தை, அது சும்மா சொன்னேன்,” என செம்பருத்தி கூற…
“உனக்கு சில திங்ஸ் வாங்கி வச்சிருக்கேன். வா,” என அழைத்துச் சென்றான்.
“எதுக்கு என் பேரில் மாத்தினீங்க அது உங்களை கஷ்டப்படுத்த வேணும்னு சொன்னேன் மத்தபடிக்கு எனக்கு இந்த பொருள் பணம் மேலே பெருசா ஆசை இல்லை எனக்கு அந்த மாதிரி தோணுனதும் இல்ல” என முறைத்து பார்த்தாள்.
” எனக்கு தெரியும். பட் இது என்னோட ஆசை. அண்ட், நான் உன்னை அப்படின்சொல்லவே இல்லையே!!” என்றவன் கதவை தாளிட்டான்.
