ஆபீஸ் வந்தவள் பொறுமையின்றி அவனுக்கு அழைப்பெடுத்தாள்.
“வந்துட்டு இருக்கேன் நதி” என்றவன் அழைப்பை துண்டித்திருக்க, தியாவையும் அழைத்துக் கொண்டு கிளம்பியிருந்தாள்.
இருவரும் ஒன்றாய் கடைக்குச் சென்று தியாவிற்கு தேவையானதை வாங்கிவிட்டு வீடு திரும்பும் வரை அதிகம் பேசிக் கொள்ளவில்லை.
வீடு நுழைந்தது தான் மாயம் பிடித்துக் கொண்டாள் அவனை.
“இப்ப எதுக்கு இப்படி இருக்கீங்க?” என்றாள் ஆதங்கத்துடன்.
“என்னாச்சு? நல்லாத்தானே இருக்கேன்” என்றான்.
“நீங்க நல்லா இருக்குற லட்சணம் தான் தெரியுதே” என்றாள் கோபமாய்.
“மெதுவா பேசு நதி. தியா இருக்கா” என்றவனின் குரலில் தான், சத்தத்தை குறைத்தாள்.
“மம்மி தியாக்கு ஹங்கிரி” என்றாள் தியா.
“எனக்கும் தான்டி பசிக்குது” என்று எறிந்து விழுந்தாள் நதி.
“நதி அவ குழந்தை. இப்படி பிகேவ் பண்றதை நிறுத்து முதல்ல. நான் தான் வெளிய சாப்பிட்டு வரலாம்னு சொன்னேன்ல” என்றான்.
“நீங்க இப்படி முகத்தை தூக்கி வச்சுகிட்டு எங்களுக்கு ஒன்னும் பண்ண வேண்டாம்” என்றாள்.
ஆப்பிளை கட் செய்து தியாவிடம் கொடுத்தவன்,”டாடி தியாகுட்டிக்கு தோசை போட்டுத் தரட்டுமா?” என்றான்.
“டாடி இத்லி தான் வேணும்” என்றாள். அவள் இட்லி கேட்ட விதத்தில் அவன் முகம் சற்று இறுக்கம் குறைந்திருந்தது. அவன் சமையல் அறைக்குள் செல்ல, அவன் கையைப் பிடித்து தடுத்தவள்,
“நீங்க இருங்க நான் பண்றேன்” என்றாள். அவனும் சரி என்று சொல்ல, அவளோ படபடவென்று சமையலை முடித்திருந்தாள். அதற்குள் அவன் தியாவை சுடு நீரில் குளிக்க வைத்து இலகுவான ஒரு உடையை அணிவித்தவன், அவனும் குளித்து முடித்து வந்திருந்தான். அவள் அனைத்தையும் செய்து முடித்திருக்க,
“நீ போய் பிரஷாகிட்டு வா. நான் பார்த்துக்கிறேன்” என்றவன், அனைத்தையும் ஒதுங்க வைத்துவிட்டு தியாவிற்கு இட்லியை ஊட்டிக் கொண்டிருந்தான். தியாவும் அவனுக்கு பிட்டு ஊட்ட, குளித்து முடித்து வந்த நதியோ இவர்களைப் பார்த்து அப்படியே நின்று விட்டாள்.
பார்த்தவளுக்கு அவ்வளவு நேரம் இருந்த மனநிலை அப்படியே மாறியிருந்தது.
‘உதய் இப்படி இருக்கும் போது, பதிலுக்கு நீயும் இப்படி இருக்காத நதி’ என்று தனக்குத் தானே கூறிக் கொண்டவள், அவனருகில் சென்று அவனை உரசிக் கொண்டு அமர்ந்தாள். அவளைத் திரும்பி ஒரு பார்வை பார்த்தவன், மீண்டும் மகளுக்கு ஊட்டுவதில் முனைப்புக் காட்ட, பல்லைக் கடித்த நதி,
“எனக்கும் பசிக்குது” என்றாள்.
“பசிச்சா சாப்பிடு” என்றான்.
“ஏன் அவளுக்கு மட்டும் தான் ஊட்டுவிங்களா?” என்று அவள் கேட்டு முடிப்பதற்குள் அவள் வாயில் இட்லியை திணித்திருந்தான்.
அவள் ஏதோ சொல்ல வர,
“பேசாம சாப்பிடுடி” என்றான் அதட்டலாய். அவ்வளவு தான் கப்சிப் என்று அடங்கிவிட்டாள். நதியிடம் ஆரம்பத்தில் இருந்தே ஒரு குணம், அவன் அமைதியாக இருக்கும் வரை தான் அவள் குரலை உயர்த்துவாள். அவன் குரல் உயர்ந்தால் அப்படியே அடங்கிவிடுவாள். தேவையில்லாமல் அவன் குரலை உயர்த்தியதில்லை. அது அவளுக்கும் தெரியும்.
தானும் சாப்பிட்டு முடித்தவன், தியாவைத் மடியில் வைத்து கதை பேசிக் கொண்டிருந்தான்.
நதி அவர்களை ஏக்கமாய் பார்க்க, கவனம் மகளிடம் இருந்தாலும், அவனின் ஒரு கை மனைவியை நோக்கி விரிய, அவனின் செய்கையில் விழி விரித்தவள் அவனிடம் வந்து தஞ்சம் அடைந்திருந்தாள். ஒரு பக்கம் மகளையும், மறுபக்கம் மனைவியையும் அவன் அணைத்திருக்க,
“மம்மி நோ, தியா டாடி” என்ற தியா நதியை அவனிடத்தில் இருந்து பிரிக்க, சிரித்துக் கொண்டான் குமரன்.
“பர்ஸ்ட் நான் தான்டி, அப்பறம் தான் நீயெல்லாம்” என்றாள்.
“அப்தியா டாடி” என்றாள்.
“அப்படியெல்லாம் இல்லைடா தியா குட்டி. டாடிக்கு எப்பவும் தியாகுட்டி தான் பர்ஸ்ட்” என்றவனை இடையில் கிள்ளி வைத்தாள் நதி.
“என்னடி பண்ற ராட்சசி” என்றான்.
“நான் ராட்சசி, உங்க பொண்ணு மட்டும் தேவதையா?” என்றாள்.
“இல்லையா பின்ன?” என்றான் சிரிப்புடன். அவள் சட்டென்று அவனை விட்டு விலக,
“ரொம்பப் பண்ணாதடி. என்ன இருந்தாலும் நீ என்னோட அழகான ராட்சஸிடி” என்றான்.
அதற்குள் குமரனுக்கு அழைப்பு வர, பேசிக் கொண்டே வெளியே சென்றவன் பேசிவிட்டு வரும் போது தியா உறங்கியிருந்தாள். அவளை அறையில் விட்டுவிட்டு வெளியே வந்த நதி, யோசனையுடன் அமர்ந்திருந்த குமரனைப் பார்த்து,
“என்னாச்சு என்றாள்?”
“நத்திங்..! ஸ்டேஷன் கால்” என்றான்.
“ஹோ.. ஓகே உதய், குட்நைட்” என்றபடி சென்றவளை அவனின் ஆழ்ந்த குரல் நிறுத்தியது.
“நதி” அந்த ஒரு அழைப்பில் அத்தனை உணர்வுகளையும் கொட்டியிருந்தான். அந்த அழைப்பின் தாக்கத்தில் அவள் அவனைப் பார்க்க, அவனோ இரு கைகளையும் விரித்திருந்தான் அவளை நோக்கி. தன் கைகளுக்குள் புகுந்திருந்தவளை இறுக அணைத்துக் கொண்டான். விட்டால், அவள் எலும்புகளை அணைத்தே நொறுக்கி விடுவான் போல.
“உதய்” என்றவளுக்கு மூச்சு முட்டியது.
“மூச்சு முட்டுதா?” என்றான்.
“முட்டினாலும் பரவாயில்லை” என்றாள்.
“மனசு என்னவோ பண்ணுது நதி” என்றான்.
“கோபமா இருக்கிங்களா?” என்றாள்.
“கோபம் எல்லாம் இல்லை. வருத்தம் இருக்கு. என்னோட நதி எனக்கு இப்படி ஒரு பனிஷ்மென்ட் குடுத்திருக்க வேண்டாம்னு தோணுது. அன்பு எப்படி இருக்கும்னு காட்டுனவளும் நீதான். அந்த அன்பு எவ்வளவு வலியைத் தரும்னு காட்டுனவளும் நீதான்டி” என்றான்.
“சாரி உதய்” என்றாள்.
“நாம ரெண்டு பேர் செஞ்ச தப்பையும் ஒரு சாரிகுள்ள அடக்க முடியாது நதி. கடந்து போன கசப்பை நினைச்சுகிட்டே இருக்குறதுல யாருக்கு என்ன லாபம்? அன்பை வெளிப்படையா காட்டாதது தான் பல பிரச்சனைக்குக் காரணம்” என்றான்.
“நிஜமாவே நீ ராட்சசி தான்டி” என்றவனின் முகத்தைப் பார்த்தவளுக்கு சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை.
“நல்லா சிரிங்க மேடம்” என்று கேசம் கோதியவன்,
“நாளையில இருந்து நான் லீவ்டி. போட்ட லீவ்ல மூணு நாள் வேஸ்ட்டா போகப் போகுது” என்று புலம்பியவனின் இதழ்களை சிறை செய்திருந்தாள் அவனின் செல்ல சீமாட்டி.
மொத்தமும் இல்லாவிட்டால் என்ன? முத்தத்திலாவது வாழ்ந்துவிட்டு போகட்டும் என்று கரிசனை காட்டியிருந்தாள் அந்த சீமாட்டியின் சீராளனுக்கு.
நான்கு நாட்களுக்குப் பிறகு,
“இன்னும் என்ன பண்றிங்க? அம்மாவும் பொண்ணும்?” என்று அறைக்கு வெளியே நின்று குமரன் அவஸ்தையுடன் கத்திக் கொண்டிருக்க,
“வந்துட்டோம்” என்றபடி கதவைத் திறந்தவர்களை. வாய் பிளந்து பார்த்தவன் குமரன். நாவல் பழ கலரில் மெல்லிய ஜரியிட்ட புடவையில் மனைவி ஒரு பக்கம் ஜொலிக்க, அதே கலர் பட்டுப்பாவடையில் தியா ஒரு பக்கம் ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
“அச்சோ,என் குட்டிமா எவ்வளவு அழகு” என்று அள்ளிக் கொண்டவன்,
அவள் முகம் முழுவதும் முத்தமிட, தியாவும் சிரிப்புடன் மீண்டும் அதே மாதிரி தந்தைக்கு முத்தமிட, அவர்களை ரசித்துக் கொண்டிருந்த நதிக்கு இருவரும் இரண்டு கன்னங்களிலும் முத்தமிட்டிருந்தனர். அவர்கள் இருவருக்கும் பிறந்த நாள் என்பதால் தான் அவ்வளவு அலப்பறையும்.
“ஹேப்பி பர்த்டே மை டியர் ஏஞ்சல்ஸ்” என்றான் இருவரையும் அணைத்தபடி.
குமரன், மகள் பிறந்த நாளை நன்றாக கொண்டாட வேண்டுமென்று சொல்ல, நதியோ மறுத்துவிட்டாள்.
“ஏன்டி?” என்றான் ஏக்கமாய்.
“அவளுக்கு மொட்டை போட்டு காது குத்தனும் உதய். அதை எல்லாருக்கும் சொல்லி பண்ணிக்கலாம். நீங்க லீவ்ல இருக்கும் போதே பண்ணிடனும். இரண்டு வயசு முடியட்டும்னு தான் வெயிட்டிங்” என்றாள்.
“தியா குட்டி மாமாவை மறந்துட்டிங்க?” என்றான் நரேன். அவள் சித்தி மாமாவிடம் ஒட்டிக் கொண்டு திரிய, அவர்களைக் குடும்பமாகப் பார்த்த வரதனுக்கும் சாரதாவிற்கும் மனம் முழுவதும் மகிழ்ச்சி மட்டுமே.
