மாதங்கள் இரண்டு கடந்திருந்தது. கனிமொழி தன் குழந்தையின் மொட்டைக்காக அடுத்த மாதம் இந்தியா வர இருப்பதாகக் கூறியிருந்தாள்.
இந்த இரண்டு மாதத்தில் சுந்தரம் தான் ஓய்ந்துப் போயிருந்தார். அவர் மனதில் எதையோ நினைத்து மறுகுகிறார் என்பது வரை மட்டும் புரிந்திருந்தது தேன்மொழிக்கு. தந்தையை உற்று கவனிக்க ஆரம்பித்திருந்தாள்.கனியிடம் இதைப் பற்றி சொல்லவில்லை.
கண்மணியிடம் கேட்டிருக்க, “சித்தப்பாக்கு வேற என்ன கவலை இருக்க போது. எல்லாம் உன்னை பத்தி தான் இருக்கும். நீயும் அவர் சொன்னதைப் பத்தி கொஞ்சம் யோசி. நீயும் இப்படியே இருந்தா, அவரும் இப்படி தான் இருப்பார். நான் ஏதாவது எடுத்துச் சொல்ல நினைச்சா கூட, ‘ எனக்குப் புரியுது கண்மணி. என்னமோ மா… என் உயிர் பிரியரதுக்குள்ள அவளுக்கு ஒரு நல்லது நடந்திரனும்னு’ சொல்றவர என்னன்னு நான் சொல்ல” என்று கூறியிருந்தாள்.
இவளும் நடந்த நிகழ்வுகளை கடக்க முயற்சிக்க தான் செய்கிறாள். ஆனால் முடியவில்லை. ஒரு நாளைக்குள் ஏதோவொன்று அவனை நினைவுப்படுத்தி விடுகிறது. இரவுகள் அனைத்தும் அவர்கள் இருவருக்குமான ரகசிய உரையாடல்களை மீண்டும் மீண்டும் ஞாபகப்படுத்துகிறது. அவனை, அவனின் நினைவுகளைத் தன்னுள் இருந்து பிரிக்க இயலாது தோற்றுப்போனாள்.
அந்த வார இறுதியில், கார்த்தி அங்கு வந்தவன்.
“தாத்தா, சியாமா ஆச்சி நாளைக்கு வீடு பால் காய்ச்சப் போறாங்களாமே! சித்தப்ஸ் என்கிட்ட சொல்லவே இல்ல” என்றான்.
“சரண் ஃப்ளைட்ல இருப்பான் போல, அவனுக்கே இன்னும் சொல்லலனு சொன்னா சியாமளா. சரண் அப்பா வீட்டு ஆளுங்க இந்த வாரம் பண்ணிடுவோம்னு சொல்லியிருக்காங்க போல. சரண் இன்னைக்கு வந்திடுவான். இனிமேல் தான் அவனுக்கே தெரிய வரும். பேசுவான்.”
“ஓஹ்!!! அதான் சித்தப்பா ரீச்ல இல்லையா” என்று கார்த்திக் பேசிக்கொண்டிருக்க, இவர்கள் பேசுவதைக் கேட்டபடியே தோசை ஊற்றி எடுத்து வந்தாள் தேன்.
“கார்த்தி உனக்கு தோசை?” என,
“வேணாம் சித்தி, சாப்பிட்டு தான் வந்தேன். இன்னைக்கு இங்க வருவங்களா தாத்தா?”
“சரணோட சித்தப்பா வருவாரு டா. கூட இருந்து பார்த்துக்கோ கார்த்தி. அவருக்கு இங்க எல்லாம் புதுசு.”
“ஓகே ஓகே” என்று முனங்கினான்.
தேன்மொழி அருகே உண்ண அமர,சுந்தரம் கடைக்கு கிளம்பினார்.
“ஹனி உன் தோஸ்த் இங்க ரிட்டர்ன் ஆகுறாரு போல?” கார்த்தி கேட்க,
“தெரியல டா… நீ சொல்லி தான் தெரியும்”
“ஹ்ம்ம் அப்படி ஸ்ட்ராங்கா இருக்கீங்க உங்க ஃப்ரெண்ட்ஷிப்ல”
அவள் பதில் சொல்லாது உண்ண, “என்ன சைலண்ட் மோட்”
ஒன்றுமில்லை என தலை ஆட்டினாள்.
“நீங்க வினோதமான ஆளுங்க தான். அவரு வந்ததும் என்னைய கழட்டி விடாம இருந்தா சரிதான்”
“அடேங்கப்பா! நீங்க ரெண்டும் பேரும் சேர்ந்து என்னைய டீல்ல விடாம இருங்க”
“நைஸ் ஜோக்! உன்ன டீல்ல விட்டுட்டு மிஸ்டர் சரண் இருப்பாரு? இதெல்லாம் நம்புற மாதிரியா இருக்கு!” என்று நொடித்தான்.
அதற்கு எந்த எதிர்வினையும் இல்லாது உண்டவள், சிறு யோசனைக்குப் பின்,
“ரொம்ப வருஷம் ஆகிடுச்சு டா. இப்ப எப்படின்னு தெரியல.” என்றவளின் எண்ணங்கள் அவனின் இயல்பை நினைவுக்கூர்ந்தது.
கார்த்தி சொல்வது போல் தான். சரண் எப்போதும் தேன்மொழி, கனிமொழி இருவரையும் விட்டுக் கொடுத்ததே இல்லை எனலாம். சிறு வயதில் இவர்கள் இருவரும் பார்ப்பதற்கு ஒன்றுபோல தான் இருப்பார்கள். கல்லூரி சென்றபின் தான் இருவரின் ஆடை, சிகை அலங்காரம் மாறி இருந்தது. அப்படியிருக்க சுந்தரத்திற்கு அடுத்து, பள்ளியில் படிக்கும் சமயம் இருவரையும் சரியாக அடையாளம் கண்டுக்கொள்வான் சரண். கார்த்தி கூட அவனிடம் எப்படி சரியாக கூறுகிறீர்கள் என்று கேட்க. ‘ஹனி வேற கனி வேற’ என்று கூறுவான். கார்த்திக்கு தான் எதுவும் புரியாது.
கல்லூரிக்கு என்று அவன் டெல்லி சென்றதும், இவர்கள் இருவரிடத்திலும் பேச்சைக் குறைத்துக் கொண்டான். ஒரு கட்டத்தில் தொடர்பே இல்லாமல் போனது. மீண்டும் கனியின் திருமணத்தின் போது தான் பேசியிருந்தார்கள். அவனைப் பற்றிய பேச்சுக்கள் இவர்களிடத்தில் நடந்துகொண்டிருக்க, அவனோ,
பள்ளிப்பருவ நினைவுகளை சுமந்தபடியே மதுரையின் எல்லைக்குள் அவனின் வானூர்தியை செலுத்திக் கொண்டிருந்தான். தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து வந்து, மைக்கை கையில் எடுத்து,
“அனைவருக்கும் வணக்கம். லேடீஸ் அண்ட் ஜென்டில்மேன். உங்க வலதுபக்கம் பார்த்தீங்கனா மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோயில் இருக்கு. ஒன்டர்புல் ஆர்க்கிடெக்ட். பழமையான கல்சுரல் ஹெரிடேஜ். கோவிலைத் தவிர்த்து இந்த ஊருக்கு பல பெருமைகள் இருக்கு. அதோட சேர்ந்து நான் வளர்ந்த ஊரு இது. அதனால இந்த மொமென்ட் எனக்கு ரொம்ப ஸ்பெஷல்! ” என்று கண்மூடி சிலாகித்து, அவனின் பயணிகளுக்கு ஊரைப்பற்றி தகவல்களை மொழிந்துவிட்டு, விமானத்தை நல்லவிதமாக தரையிறக்கினான்.
முகத்தில் புன்னகையை சுமந்துப்படி அவனின் உடமைகளுடன் வெளிவந்தான் சரண் மேத்யூ. சரியான உயரம். அவனின் தீர்க்கமான பார்வையை மறைக்கும் கருப்பு நிற கண்ணாடியுடன், விமானிகளின் உடையுடன், நீண்ட எட்டுக்களை வைத்து விமான நிலையத்தின் வாயிலை அடைய, அவனின் கைபேசி இசைத்தது.
அவனின் பெட்டியை தன் முன் கொண்டுவந்து நிறுத்தியவன், கைபேசி திரையில் ஒளிர்ந்த பெயரைப் பார்த்து சின்ன சிரிப்புடன் எடுத்து, “ஹலோ!” என்க,
“வெல்கம் ஹோம்!” என்ற கூற்றில்,
“தேங்க்ஸ்!” என்றான் முகம்கொள்ளா புன்னகையுடன்.
“உனக்கு எப்படி தெரியும்?”
“இப்போ தான் தாத்தா சொன்னாங்க. அப்படியே ஃப்ளைட் டைமிங் பார்த்தேன். சித்தப்ஸ்…. உங்க சித்தப்பா இங்க வருவாங்கலாம். நான் அவங்களுக்கு ஹெல்ப் பண்ணனுமாம்” என்று அயர்ந்தான்.
அந்தப் பக்கம் சிரிப்பு சத்தம்.
“நல்ல ஆளுக்கிட்ட கோர்த்து விட்டிருக்கீங்க என்னைய”
“ஏன் டா? நல்ல ஆளு தான?”
“கர்த்தரே!” என்று அதிர்ந்தான்.
“உன்னை ரக்ஷிப்பார்” என்றான் அவன்.
“சோதனை! யோவ் சித்தப்பு… ஒழுங்கு மரியாதையா நீயே வந்து சேரு. குடும்பமாயா அது! யப்பா! எப்படி சமாளிக்குற சித்தப்பா?”
அதற்கு பதில் சொல்லாது சிரித்தவன், “நான் வந்துடுவேன். வீட்டை க்ளீன் பண்றதுக்குச் சொல்லிடு கார்த்தி.”
“டன் டன்” என்றவன் அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த தேனைக் கண்டு, “உன் தோஸ்த் நம்பளையே வச்ச கண்ணு வாங்காம பார்க்குது!” என்றுவிட்டான்.
அவள் “ஹே!” என்று சுதாரிப்பதற்கும் அவன், “கொடு” என்று சொல்வதற்கும் சரியாக இருந்தது.
கைபேசியை அவளிடம் நீட்டினான் கார்த்திக்.
அதை வாங்கி காதில் வைக்க, இருபக்கமும் மௌனம். இவள் “ஹலோ” என்க,
அவன் “ஹனி!” என்றழைத்தான்.
“ம்ம்…எப்படியிருக்க சரண்?”
“குட். நீ?”
“ஓகே”
அடுத்து என்ன பேசுவது என்று இருவருக்கும் தெரியவில்லை மீண்டும் மௌனம் அங்கே ஆட்கொள்ள,
“நாளைக்கு பால் காய்ச்சுறோம். இனி அங்க தான்.”
” அப்பா சொன்னாங்க. அத்தைக்கு இங்க இருக்கணும்னு ஆசைனு. உனக்கு? உன் ஒர்க்?”
“இனி இந்தியாகுள்ள தான் கேட்டிருக்கேன். சோ ப்ராப்ளம் இல்ல”
“ஹ்ம்ம்…” என்று மீண்டும் அமைதி.
“சரி நேர்ல பார்ப்போம்”
“ம்ம்…” என்றவள் கார்த்தியிடம் கைபேசியைக் கொடுத்தாள்
“ஷப்பா… என்ன ஒரு அடக்கம்.” என்று முணுமுணுத்தவன்,
“சித்தப்பா….” என்க,
“கார்த்தி நான் வரேன் டா. நீ அதுக்குள்ள”
“நான் பார்த்துக்கிறேன் சித்தப்பா. வாங்க வாங்க! ஐ ஆம் வெயிட்டிங்!” என்று கூறி கைபேசியை அணைத்துவிட்டு, “அப்புறம் ஹனி! சித்தப்பா வந்துட்டாங்கனா என்னைய கையில பிடிக்க முடியாது. குட் ஓல்ட் டேஸ்! கனி சித்தியும் அடுத்த மாசம் வந்திடுவாங்க. அகைன் வீ ஃபோர். நாங்க நாலு பேரு எங்களுக்கு….” என்று பாட.
அமைதியாக சிரித்தாள் தேன்மொழி.
*******