சித்தரைத் தரிசனம் செய்துவிட்டு வீடு திரும்பிய ராஜேந்திரவர்மனும் மீனாட்சியும், அவர் கூறிய முப்பது நாள் அறப்பயணத்தைப் பற்றியே சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.
பல ஆண்டுகளாகத் தங்களுடைய மகனுக்குத் திருமணம் நடைபெற வேண்டும் என்று கோயில் கோயிலாகச் சென்றவர்கள், இப்போது சித்தர் காட்டிய வழியில் புதிய நம்பிக்கையுடன் பயணிக்கத் தயாராக இருந்தார்கள்.
ஆனால், அந்தப் பயணத்திற்கு ஆதிவேந்தன் சம்மதிப்பானா என்பதுதான் மீனாட்சியின் கவலையாக இருந்தது.
வீட்டிற்கு வந்ததும், ராஜேந்திரவர்மன் குடும்பத்தினரை ஒன்றாக அழைத்தார்.
மீனாட்சி, ஆதிவேந்தன், ஆதர்ஷ் ஆகியோர் அறையில் அமர்ந்திருக்க, வீடியோ அழைப்பில் மகாலட்சுமியும் செந்தில்குமாரும் இணைந்துகொண்டார்கள்.
“சித்தர் சொன்னதை எல்லாரும் கேட்டீங்க. நம்ம குடும்பத்துக்காக எத்தனையோ வருஷமா கோயில் கோயிலா போயிருக்கோம். இப்போ அவர் காட்டியிருக்கிற வழியில் நாம முப்பது நாள் அறப்பயணம் மேற்கொள்ளலாம். பேரூர் பட்டீஸ்வரரைத் தரிசனம் செய்துட்டு அங்கிருந்து நம்ம பணிகளை ஆரம்பிக்கலாம்” என்றார் ராஜேந்திரவர்மன்.
“அப்பா, நானும் உங்களோடு வர்றேன். நிறுவனத்துல இருக்கிற வேலைகளை முன்கூட்டியே திட்டமிட்டுக்கிட்டா, என்னால் ஒரு மாசம் உங்களோடு இருக்க முடியும்” என்று உடனே சொன்னான் ஆதர்ஷ்.
அவனுடைய பதிலில் மகிழ்ச்சியடைந்த ராஜேந்திரவர்மன், மூத்த மகனைப் பார்த்தார்.
“ஆதி, நீ என்ன சொல்ற?”
அதுவரை அமைதியாக இருந்த ஆதிவேந்தன் நிமிர்ந்து அமர்ந்தான்.
“நான் வரலை!”
அவனுடைய ஒற்றை வரிப் பதில் அறையையே அமைதியாக்கியது.
“என்னப்பா சொல்ற? ஏன் வர மாட்டேங்கிற?” என்று பதற்றத்துடன் கேட்டார் மீனாட்சி.
“அம்மா, எனக்கு நிறைய வேலை இருக்கு. ஒரு மாசம் முழுக்கத் தொழிலை விட்டுட்டு ஊர் ஊரா சுத்த முடியாது. நீங்க எல்லாரும் போயிட்டு வாங்க. என்னால் முடிஞ்ச பண உதவியைச் செய்றேன். அதுக்கு நான் நேர்ல வரணும்னு அவசியமில்லையே!”
“ஆதி, சித்தர் பண உதவி மட்டும் செய்யச் சொல்லல. நீயும் நேரில் போய் உதவி தேவைப்படுற மக்களுடைய வாழ்க்கையைப் பார்க்கணும்னுதான் சொல்லியிருக்கார்” என்றார் ராஜேந்திரவர்மன்.
“அப்பா, நம்ம தொழில் இன்னைக்கு இந்த அளவுக்கு வளர்ந்திருக்குன்னா, அதுக்குப் பின்னாடி எவ்வளவு உழைப்பு இருக்கு தெரியுமா? நம்மள நம்பி எத்தனையோ பேர் வேலை பார்க்கிறாங்க. வாடிக்கையாளர்களுக்குக் கொடுத்த வாக்கைக் காப்பாத்தணும். இதையெல்லாம் விட்டுட்டு ஒரு மாசம் நான் போயிட்டா எப்படி?”
அவனுடைய குரலில் தொழில் மீதான அக்கறை இருந்தது. ஆனால், முடிவில் மட்டும் எந்த மாற்றமும் இல்லை.
“தொழில் முக்கியம்தான், ஆதி. அதுக்காக வாழ்க்கையில் மற்ற விஷயங்களையும் ஒதுக்கிவிட முடியுமா?” என்று கேட்டார் ராஜேந்திரவர்மன்.
“என்னுடைய தொழிலை எப்படி நடத்தணும்னு எனக்குத் தெரியும், அப்பா. தயவுசெய்து இதைப் பற்றிப் பேசாதீங்க!”
தந்தையிடமே அவன் இப்படிப் பேசியதும் மீனாட்சியின் மனம் வலித்தது.
“ஆதி, உன்னோட தொழில் மேல உனக்கு எவ்வளவு அக்கறை இருக்குன்னு எனக்குத் தெரியும். ஆனா, உனக்கு ஒரு நல்ல வாழ்க்கை அமையணும், கல்யாணமாகி நீயும் குடும்பமா வாழணும்னு நாங்க எவ்வளவு ஆசைப்படுறோம் தெரியுமா? சித்தர் சொன்னதை ஒரு வாய்ப்பா எடுத்துக்கலாமேப்பா!” என்றார் அவர் கெஞ்சலாக.
திருமணத்தைப் பற்றிய பேச்சு வந்ததும் ஆதிவேந்தனின் முகம் இறுகியது.
“அம்மா, மறுபடியும் அதையே ஆரம்பிக்காதீங்க! எனக்குக் கல்யாணம் ஆகணும்னு உங்களைவிட யாருக்கு அதிக அக்கறை இருக்கும்? என்னைப் பெத்த நீங்க எனக்கு நல்லது நடக்கணும்னுதானே நினைப்பீங்க? அப்படியிருக்கும்போது, என்னுடைய மனசுக்கு விருப்பமில்லாத விஷயத்தை ஏன் கட்டாயப்படுத்துறீங்க?”
“நாங்க உன்னைக் கட்டாயப்படுத்த நினைக்கலைப்பா. உன்னுடைய வாழ்க்கை நல்லா இருக்கணும்னுதான் ஆசைப்படுறோம். இந்த முப்பது நாட்களாவது எங்களுக்காகச் சம்மதிக்க மாட்டியா?” என்று கேட்டபோது மீனாட்சியின் குரல் தழுதழுத்தது.
ஆதிவேந்தன் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டான்.
“அம்மா, என்னால் வர முடியாது. இதுக்கு மேல என்னை வற்புறுத்தாதீங்க!”
அவனுடைய உறுதியான பதிலைக் கேட்ட மகாலட்சுமியால் அமைதியாக இருக்க முடியவில்லை.
“தம்பி, அம்மா சொல்றதைக் கொஞ்சம் பொறுமையா கேளேன். ஒரு மாசம் நம்ம எல்லாரும் சேர்ந்து இருக்கவும், உதவி தேவைப்படுற மக்களுக்கு நம்மளால் முடிஞ்சதைச் செய்யவும் ஒரு வாய்ப்பு கிடைச்சிருக்கு. நீயும் வந்தா அம்மா, அப்பா ரொம்ப சந்தோஷப்படுவாங்க.”
பத்து ஆண்டுகளாகக் குழந்தைக்காக ஏங்கிக்கொண்டிருந்த தன் அக்காவின் மனநிலையை ஆதிவேந்தன் நன்றாகவே அறிந்திருந்தான்.
அவளுக்காக எதையும் செய்யத் தயாராக இருந்தாலும், இந்த விஷயத்தில் மட்டும் அவனால் இறங்கிவர முடியவில்லை.
“அக்கா, உனக்காக என்ன வேணும்னாலும் செய்ய நான் தயாரா இருக்கேன். உனக்குத் தேவையான மருத்துவ உதவிகள் எல்லாத்தையும் பார்த்துக்கிறேன். ஆனா, ஒரு மாசம் முழுக்கத் தொழிலை விட்டுட்டு வர முடியாது. என்னுடைய முடிவு மாறாது.”
அவனுடைய பதிலைக் கேட்ட மகாலட்சுமியின் கண்கள் கலங்கின.
அப்போது செந்தில்குமார் பேசினார்.
“ஆதி, நீ சொல்றதும் புரியுது. ஆனா, எல்லா ஏற்பாடுகளையும் முன்கூட்டியே செய்துட்டுப் போகலாமே! உன்னுடைய பொறுப்புகளை விமல்கிட்ட ஒப்படைச்சுட்டு, தேவையான நேரத்துல தொலைபேசியில் ஆலோசனை சொல்லலாமே!”
விமல், மீனாட்சியின் தங்கை மகன். ஆதிவேந்தனுக்குச் சித்தி மகன். கொஞ்சம் விளையாட்டுத்தனமும் குறும்புத்தனமும் நிறைந்தவன். அதே நேரத்தில், உண்மையும் நேர்மையும் கொண்டவன். ஆதிவேந்தன் மீது அளவற்ற பாசம் வைத்திருப்பவன்.
“மாமா, நீங்களும் ஆரம்பிச்சுட்டீங்களா? ஒரு மாசம் முழுக்க என்னுடைய நிறுவனத்தை வேற ஒருத்தரிடம் ஒப்படைச்சுட்டு என்னால் நிம்மதியா இருக்க முடியாது. என்னுடைய தொழிலைப் பற்றி எனக்குத்தான் தெரியும்!” என்று மறுத்தான் ஆதிவேந்தன்.
அவனுடைய பிடிவாதத்தைப் புரிந்துகொண்ட ராஜேந்திரவர்மன் பெருமூச்சுவிட்டார்.
“சரி, ஆதி. உன்னுடைய முடிவை இப்போதைக்கு மாற்றிக்க முடியாதுன்னு புரியுது. நாங்க உன்னைக் கட்டாயப்படுத்த மாட்டோம். ஆனா, வாழ்க்கையில் தொழிலும் பணமும் மட்டும்தான் முக்கியம்னு நினைக்காதே. சில அனுபவங்கள் பணத்தால் கிடைக்காது. ஒருநாள் உனக்கே அது புரியும்.”
அதற்கு ஆதிவேந்தன் பதில் சொல்லவில்லை.
அறையிலிருந்த அனைவரிடமும் விடைபெற்றுக்கொண்டு தன்னுடைய அறைக்குச் சென்றுவிட்டான்.
அவன் சென்றதும் மீனாட்சியால் கண்ணீரைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.
“என்னங்க, நம்ம பையன் ஏன் இப்படிப் பிடிவாதமா இருக்கான்? அவனுக்காகத்தானே நாம இதையெல்லாம் செய்றோம்!” என்று கணவரிடம் வருத்தப்பட்டார்.
ராஜேந்திரவர்மன் மனைவியின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டார்.
“அழாதே, மீனாட்சி. அவனுடைய மனசுல என்ன இருக்குன்னு நமக்குத் தெரியலை. நம்மால் முடிஞ்சதைச் செய்துட்டோம். இனி அவனுக்குப் புரிய வேண்டிய நேரம் வரட்டும்.”
“ஆனா, சித்தர் அவன் நம்மோடு இருக்கணும்னு தெளிவாச் சொல்லியிருக்காரே! அவன் வரலைன்னா என்ன செய்றது?”
“சித்தர் சொன்னபடி நாம நம்ம கடமையைச் செய்வோம். அவனுடைய மனசு மாறினால் பின்னால் வரட்டும்” என்றார் ராஜேந்திரவர்மன்.
அவருடைய வார்த்தைகள் மீனாட்சிக்கு ஆறுதலாக இருந்தாலும், மகனைப் பற்றிய கவலை மட்டும் நீங்கவில்லை.
—
ஆதிவேந்தனின் அறை.
அறைக்குள் வந்த ஆதிவேந்தன், மடிக்கணினியைத் திறந்து தொழில் தொடர்பான மின்னஞ்சல்களுக்குப் பதிலளிக்கத் தொடங்கினான்.
ஆனால், அவனுடைய மனதில் சித்தர் கூறிய வார்த்தைகள் அவ்வப்போது எதிரொலித்தன.
‘உன் எண்ணத்தால் காலத்தை வென்றிட இயலாது; உன் ஆணவத்தால் விதியின் பாதையை மாற்றிட இயலாது!’
அவன் முகம் இறுகியது.
‘என்னுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றி எனக்குத் தெரியாதா? நான் என்ன செய்யணும், என்ன செய்யக்கூடாதுன்னு இன்னொருத்தர் ஏன் சொல்லணும்?’
தன்னுடைய உழைப்பால் தொழிலில் பல தடைகளைக் கடந்து வந்திருந்தான். அதனால், வாழ்க்கையின் மற்ற பிரச்சினைகளையும் தன்னுடைய விருப்பப்படி சமாளித்துவிடலாம் என்று நம்பினான்.
ஆனால், திருமண விஷயத்தில் மட்டும் அவனுடைய வாழ்க்கை ஏன் இப்படித் தேங்கியிருக்கிறது என்பதை அவனால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.
அக்கா மகாலட்சுமியின் கலங்கிய முகம் நினைவுக்கு வந்தது.
அவளுக்கு ஒரு குழந்தை பிறக்க வேண்டும் என்பது அவனுடைய ஆசையும் கூட.
அதற்காகத் தன்னால் முடிந்த எல்லா உதவிகளையும் செய்யத் தயாராக இருந்தான். ஆனால், சித்தர் கூறிய அறப்பயணத்திற்குச் செல்வது மட்டும் அவனுடைய மனதிற்கு ஏற்புடையதாக இல்லை.
‘நான் வரலைன்னு முடிவு பண்ணிட்டேன். என்ன ஆனாலும் சரி, என்னுடைய முடிவை மாத்திக்க மாட்டேன்!’
தன்னைத்தானே உறுதிப்படுத்திக்கொண்டான்.
—
மறுநாள் அதிகாலை.
பேரூருக்குப் புறப்படுவதற்கான ஏற்பாடுகள் வீட்டில் பரபரப்பாக நடந்துகொண்டிருந்தன.
ராஜேந்திரவர்மனும் ஆதர்ஷும் பயணத்திற்குத் தேவையான விஷயங்களைப் பேசிக்கொண்டிருக்க, மீனாட்சியின் மனம் மட்டும் மகனையே சுற்றிக்கொண்டிருந்தது.
உணவு மேசையில் அனைவரும் அமர்ந்திருந்தபோது, ஆதிவேந்தனை ஒருமுறை பார்த்தார்.
“ஆதி, நாங்க இன்னைக்கு கிளம்புறோம். நீயும் எங்களோடு வந்துடேன். நீ இல்லாமல் இந்தப் பயணத்தை ஆரம்பிக்க எனக்கு மனசே வரலைப்பா!”
ஆதிவேந்தன் உணவை உண்டுகொண்டிருந்தவன், கரண்டியைக் கீழே வைத்தான்.
“அம்மா, நேற்றே என்னுடைய முடிவைச் சொல்லிட்டேன். தயவுசெய்து மறுபடியும் இதைப் பற்றிப் பேசாதீங்க. நீங்க எல்லாரும் போயிட்டு வாங்க. நான் இங்கேயிருந்து நிறுவனத்தைக் கவனிச்சுக்கிறேன்.”
மீனாட்சி அவனை ஏக்கத்துடன் பார்த்தார்.
“சரி, ப்பா. உன்னைக் கட்டாயப்படுத்த மாட்டேன். ஆனா, நாங்க உனக்காகத்தான் இந்தப் பயணத்தை மேற்கொள்கிறோம் என்பதை மட்டும் மறந்துடாதே.”
அந்த வார்த்தைகள் அவனுடைய மனதை ஒரு கணம் அசைத்தன.
ஆனாலும், தன்னுடைய முடிவை மாற்றிக்கொள்ள அவன் தயாராக இல்லை.
“கவனமா போயிட்டு வாங்க, அம்மா” என்று மட்டும் சொன்னான்.
அதற்கு மேல் அவனிடம் பேச முடியாமல் மீனாட்சி எழுந்தார்.
—
புறப்படும் நேரம்.
ராஜேந்திரவர்மன், மீனாட்சி, ஆதர்ஷ் ஆகியோர் பயணத்திற்குத் தயாராக இருந்தார்கள். மகாலட்சுமியும் செந்தில்குமாரும் அவர்களுடன் இணைவதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்துகொண்டிருந்தார்கள்.
புறப்படுவதற்கு முன்பு, மீனாட்சி மகனை ஒருமுறை பார்த்துவிட வேண்டும் என்று அவனுடைய அறைக்குச் சென்றார்.
“ஆதி, நாங்க கிளம்புறோம். நீயும் வர்றியா?”
கதவைத் திறந்த ஆதிவேந்தன் தாயைப் பார்த்தான்.
“இல்லைம்மா. நான் வரலை.”
மீனாட்சியின் கண்கள் கலங்கின.
“சரி, ப்பா. உன்னைக் கட்டாயப்படுத்த மாட்டேன். நல்லா இரு” என்று கூறிவிட்டு அவனுடைய தலையைப் பாசத்துடன் வருடினார்.
தாயின் கண்ணீரைப் பார்த்த ஆதிவேந்தனுக்குச் சிறிது சங்கடமாக இருந்தது.
ஆனாலும், தன்னுடைய முடிவை மாற்றிக்கொள்ளாமல்,
“கவனமா போயிட்டு வாங்க, அம்மா” என்றான்.
மகனின் முகத்தை ஏக்கத்துடன் பார்த்துவிட்டு மீனாட்சி வெளியே வந்தார்.
காரில் ஏறியதும் அவரால் கண்ணீரைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.
ராஜேந்திரவர்மன் மனைவியின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டார்.
“தைரியமா இரு, மீனாட்சி. நாம கிளம்பலாம்.”
கார் மெல்ல நகர்ந்தது.
வீட்டு வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்த ஆதிவேந்தன், அவர்கள் சென்ற திசையைச் சில நொடிகள் பார்த்துவிட்டு உள்ளே திரும்பினான்.
ஒரு மாதம் முழுவதும் தொழிலை விட்டுவிட்டு ஊர் ஊராகச் செல்வதற்குப் பதிலாக, நிறுவனத்தைக் கவனித்துக்கொள்ளலாம் என்று முடிவெடுத்திருந்தான்.
அவன் நினைத்தபடியே வாழ்க்கை நகரும் என்று நம்பினான்.
ஆனால், அவனுடைய முடிவு குடும்பத்தினரின் மனதில் எவ்வளவு ஏமாற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது என்பதை அவன் உணரவில்லை.
அதேபோல், சித்தர் கூறிய அறப்பயணம் அவனுடைய வாழ்க்கையில் எத்தகைய மாற்றங்களை ஏற்படுத்தப்போகிறது என்பதையும் அவன் அறிந்திருக்கவில்லை.
ஒருபுறம், ஆதிவேந்தன் தன்னுடைய பிடிவாதத்தில் உறுதியாக இருந்தான்.
மறுபுறம், அவனுடைய பெற்றோர் அவனுடைய வாழ்க்கையில் நல்ல மாற்றம் ஏற்படும் என்ற நம்பிக்கையுடன் பேரூரை நோக்கிப் பயணத்தைத் தொடங்கினார்கள்.
அந்தப் பயணத்தின் முதல் தலமான பேரூர் பட்டீஸ்வரர் திருக்கோயில் அவர்களுக்காகக் காத்திருந்தது.
அங்கே அவர்கள் சந்திக்கப்போகும் மனிதர்களும், கேட்கப்போகும் கதைகளும், செய்யப்போகும் அறப்பணிகளும் அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் என்ன மாற்றங்களை ஏற்படுத்தப்போகின்றன?
அதை அறியாமல் குடும்பத்தினர் புதிய பயணத்தை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தார்கள்.
ஆனால், ஆதிவேந்தன் மட்டும் தன்னுடைய முடிவில் உறுதியாக இருந்தான்.
அவனுடைய பிடிவாதம் எத்தனை நாட்களுக்கு நீடிக்கப் போகிறது?
காலம் அதற்கான பதிலைத் தன்னுள் வைத்திருந்தது.
—
சித்தர்.
தியானத்தில் அமர்ந்திருந்த சித்தரின் உதடுகளில் மெல்லிய புன்னகை அரும்பியது.
அடுத்த நொடியே அவர் வாய்விட்டுச் சிரிக்கத் தொடங்கினார்.
“ஹா… ஹா… ஹா… ஐயோ! ஐயோ! நான் அவ்வளவு சொல்லியும் போக மாட்டியா நீ? எப்படி உன் முடிவை மாத்திட்டு ஓடுறன்னு நானும் பார்க்கிறேன், மானிடா!”
ஆதிவேந்தனை மனதில் நினைத்துச் சிரித்த சித்தரின் கண்களில் குறும்பு மின்னியது.
அவனுடைய பிடிவாதத்தை உடைக்கக் காலம் தயாராகிவிட்டது! 😄❤️
