“நான் உங்களை இப்பதான் சரியா புரிஞ்சுக்கிட்டேன். இனிமேல் நமக்குள்ள எந்தத் தொடர்பும் இல்லை!”
அவள் அழைப்பைத் துண்டித்துவிட்டாள்.
ஆனால், பிரவீன் அத்துடன் விட்டுவிடத் தயாராக இல்லை.
கலைவாணியின் அழகும் அவளுடைய குடும்பத்தின் செல்வமும் அவனுக்குத் தேவைப்பட்டன. அவளைத் திருமணம் செய்துகொண்டால் தன்னுடைய வாழ்க்கையே மாறிவிடும் என்று நினைத்தான்.
அதனால், தன்னுடைய பெற்றோரிடம் பேசினான்.
“அப்பா, அம்மா… எனக்கு ஒரு பொண்ணைப் பிடிச்சிருக்கு. அவளைத்தான் கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்.”
“யாருடா அந்தப் பொண்ணு?”
“ராஜசேகரன் சாரோட பொண்ணு கலைவாணி. நாங்க ரெண்டு பேரும் காதலிக்கிறோம். நீங்க அவங்க வீட்டுக்குப் போய் முறைப்படி பேசுங்க!”
தன்னுடைய தவறை மறைத்துவிட்டு, எல்லாவற்றையும் சாதாரணமாகச் சொன்னான்.
அவனுடைய பெற்றோரும் ராஜசேகரனின் வீட்டிற்குச் சென்று பெண் கேட்க முடிவெடுத்தார்கள்.
—
அன்றைய மாலை ராஜசேகரனின் வீட்டில் அனைவரும் இருந்தபோது, பிரவீன் தன்னுடைய குடும்பத்தினருடன் வந்தான்.
வந்தவர்களை ராஜசேகரன் வரவேற்று அமர வைத்தார்.
சிறிது நேரம் பொதுவான விஷயங்களைப் பேசிய பிறகு, பிரவீனின் தந்தை வந்த காரணத்தைச் சொன்னார்.
“உங்க பொண்ணு கலைவாணியை எங்க பையனுக்குப் பிடிச்சிருக்காம். இரண்டு பேரும் ஒருத்தரையொருத்தர் விரும்புறாங்களாம். அதான் முறைப்படி பெண் கேட்டு வந்திருக்கோம்!”
அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் கலைவாணியின் முகம் மாறியது.
பிரவீன் அவளைப் பார்த்தபடி அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான். அவள் தன்னை விரும்புவதாகச் சொல்லிவிடுவாள் என்ற நம்பிக்கை அவனுக்கு இருந்தது.
“கலைவாணி, இங்கே வா!” என்று இந்திராணி அழைத்தார்.
அவள் மெதுவாக வந்து நின்றாள்.
“இவனை நீ காதலிக்கிறியா?” என்று ராஜசேகரன் கேட்டார்.
கலைவாணி பிரவீனைப் பார்த்தாள். அவன் முகத்தில் எந்தக் குற்றவுணர்வும் இல்லை.
அவளுக்குள் கோபம் எழுந்தது.
“ஆமாம், அப்பா. நான் இவரை உண்மையாத்தான் காதலிச்சேன். ஆனா, இனிமேல் இவனை எனக்குப் பிடிக்கலை!”
“என்ன கலை?” என்று பிரவீன் அதிர்ச்சியுடன் கேட்டான்.
அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.
“என்னை உண்மையா காதலிக்கிறேன்னு சொல்லிக்கிட்டு, உங்க வீட்டுக்கு வரவழைச்சு என்னிடம் தப்பா நடந்துக்க முயற்சி செய்தீங்க. நான் வேண்டாம்னு சொல்லியும் கேட்கலை. அப்படிப்பட்ட உங்களை என்னால எப்படி கல்யாணம் பண்ணிக்க முடியும்?”
அவள் சொன்னதைக் கேட்டதும் பிரவீனின் குடும்பத்தினர் அதிர்ச்சியடைந்தனர்.
“கலை, என்ன பேசுற? நான் உன்னைக் காதலிச்சது உண்மைதானே!” என்று பிரவீன் தன்னை நியாயப்படுத்த முயன்றான்.
“காதலிக்கிறேன்னு சொன்னதால எனக்கு விருப்பமில்லாததைச் செய்ய உங்களுக்கு உரிமை கிடையாது. நான் வேண்டாம்னு சொல்லிட்ட பிறகும் திரும்பவும் எங்க வீட்டுக்கு வர உங்களுக்கு வெட்கமா இல்லையா? இனிமேல் என்னைப் பார்க்கக்கூட வராதீங்க!”
கலைவாணியின் பேச்சைக் கேட்ட இந்திராணியின் முகம் கோபத்தில் சிவந்தது.
அவர் மகளை நோக்கி வந்தார்.
“சீ! உனக்கு வெட்கமா இல்லையாடி? படிக்கிற வயசுல உனக்குக் காதல் கேட்குதா? காதல், உடம்பு சுகம் தேவைப்படுதா? ” என்று கேட்டு கேட்டு அடித்தார் இந்து..
அதை யாரும் தடுக்க வில்லை..
“ நாங்க உனக்கு என்னடி குறை வச்சோம்? எங்க குடும்ப மானத்தை வாங்குறதுக்காகவே பிறந்து வந்திருக்கியா? ஒரு பொண்ணா இருந்து உன் வயசுக்கு என்ன செய்யணும்னு தெரிய வேண்டாமா? உன்னை நம்பித்தானே நாங்க வளர்த்தோம்! இப்போ இப்படியொரு காரியத்தைச் செஞ்சு எங்க தலைகுனிய வச்சிட்டியேடி!”
அம்மா திட்டியதைக் கேட்ட கலைவாணி தலைகுனிந்து நின்றாள்.
“அம்மா, நான் எந்தத் தப்பும் செய்யலை. அவரை நம்பினது தப்புதான். ஆனா, அவர் என்னிடம் தவறாக நடந்துக்க முயற்சி செய்தார். நான் அவரைத் தடுத்துட்டு வந்துட்டேன்!”
“போதும்! இன்னும் என்னென்ன சொல்லப் போற?”
“அம்மா, தயவுசெய்து நான் சொல்றதைப் புரிஞ்சுக்கோங்க!”
“என்ன புரிஞ்சுக்கணும்? காதலிக்கிறேன்னு சொல்லிட்டு அவன் வீட்டுக்குப் போற அளவுக்கு உனக்கு என்ன அவசரம்? எங்களைப் பத்தி கொஞ்சமாவது யோசிச்சியா?”
கலைவாணியின் கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது.
“நான் உங்ககிட்ட நடந்ததைச் சொல்லி ஆறுதல் தேடினேன், அம்மா. ஆனா, நீங்க என்னை நம்பாமல் திட்டுறீங்க!”
அவளுடைய வார்த்தைகளைக் கேட்டும் இந்திராணியின் கோபம் குறையவில்லை.
அப்போது விக்ரமும் அர்ஜுனும் அவளைப் பார்த்துக் கோபமாகப் பேசினார்கள்.
“எங்க குடும்பத்தோட மானம் மரியாதையைப் பத்தி யோசிக்க வேண்டாமா?” என்று விக்ரம் கேட்டான்.
“அண்ணா, நான் அவரை நம்பினது தப்புதான். ஆனா, அவர் செய்த தப்புக்கு நான் எப்படிப் பொறுப்பாக முடியும்?”
“போதும்! இனிமேல் ஒரு வார்த்தை பேசாதே!” என்று விக்ரம் கோபத்துடன் கூறினான்.
கலைவாணி கண்ணீருடன் நின்றாள்.
அவளுயுடைய அப்பா கோபமாக பேசினார்..
“நாங்க சொல்றதை நீ கேட்கணும். இனிமேல் எங்க அனுமதி இல்லாமல் எங்கேயும் வீட்டைவிட்டு வெளிய போகக்கூடாது! காலேஜ் சேர்த்து தான் சொல்லுறேன்.. நீ படிச்ச வரை போதும்.. உனக்கு இனி செல்போன் தேவை இல்லை..
கலைவாணி அதற்கு மேல் எதுவும் பேசவில்லை.
தன்னைப் புரிந்துகொள்வார்கள் என்று எதிர்பார்த்தவளுக்கு, தன்னுடைய குடும்பத்தினரிடமிருந்தே இவ்வளவு எதிர்ப்புகள் வரும் என்று நினைத்துப் பார்க்கவில்லை.
பிரவீனின் பெற்றோர் அவனைப் பார்த்து அதிருப்தியுடன் பேசினார்கள்.
“நீ செய்தது பெரிய தப்பு. ஒரு பொண்ணை விரும்புறேன்னு சொன்னா, அவளுடைய விருப்பத்துக்கும் மரியாதை கொடுக்கணும். அவள் வேண்டாம்னு சொன்ன பிறகும் அவளைத் தொந்தரவு செய்ய உனக்கு என்ன உரிமை இருக்கு?”
பிரவீன் தலைகுனிந்தான்.
அவனுடைய அம்மா அவனைப் பார்த்துக் கோபமாகச் சொன்னார்.
“உன்னுடைய செயலால் எங்க மானமே போயிடுச்சு. இங்கே நின்னு இனிமேல் எந்தப் பிரச்சினையும் செய்யாதே. வா, வீட்டுக்குப் போகலாம்!”
அப்போது “ எங்க போறீங்க எங்க வீட்டுக்கு மாப்பிளை யா வர விரும்பினவரை நாங்க சீர் குடுத்து மாமியார் வீட்டுக்கு அனுப்பணுமே.. ” என்று கூறி எழுந்தான் விக்ரம்..
“ என்ன தைரியம் இருந்தால் எங்க வீட்டு பொண்ணு மேல நீ கை வைப்ப. ” என்று கேட்டு விக்ரம், அர்ஜுன் இரண்டு பேரும் பிரவீனை அடி வெளுத்தார்கள்..
அப்போது அங்கே போலீஸ் வந்தார்கள்..
அவர்களிடம் அவனை ஒப்படைத்து “ சார் உண்மை இதுதான் ஆனா எங்க வீட்டு பொண்ணு பேர் வெளிய வராம வேற கேஸ் போட்டு இவனை உள்ள தள்ளுங்க.. யார் மேல கை வச்சிருக்கான்.. காலத்துக்கும் உள்ள கிடக்கட்டும்.. ” என்று கூறி போலீஸ் கவனித்து கையில் கவர் கொடுத்து அனுப்பி வைத்தான் விக்ரம்..
“தாத்தா… பாட்டி… நீங்க மட்டும் இருந்திருந்தா என்னை இப்படி அழ விட்டிருக்க மாட்டீங்க. நான் எந்தத் தப்பும் செய்யலைன்னு நீங்க நம்பியிருப்பீங்க!”
அவளுடைய கதறல் அறைக்குள் மட்டுமே கேட்டது.
அவள் எதிர்பார்த்த அன்பு கிடைக்கவில்லை. தன்னை நம்பியவனும் ஏமாற்றிவிட்டான். தன்னைப் பெற்றவர்களும் அவளுடைய மனதைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை.
அன்று முதல் காதல் என்ற வார்த்தையைக்கூட எளிதில் நம்பக்கூடாது என்று முடிவெடுத்தாள்.
ஆனால், அவளுடைய மனதின் ஆழத்தில் ஒரே ஒரு ஆசை மட்டும் இருந்தது.
தன்னை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்ளும் ஒருவர் வேண்டும். தன்னுடைய பணத்திற்காகவோ அழகிற்காகவோ அல்லாமல், தன்னைத் தானாகவே ஏற்றுக்கொள்ளும் ஒருவர் வேண்டும்.
அவளுடைய கண்ணீருக்குப் பின்னால் இருக்கும் வலியையும் புரிந்துகொள்ளும் ஒருவர் வேண்டும்.
அவளுக்குத் தேவையானது பெரிய மாளிகையோ, விலையுயர்ந்த ஆபரணங்களோ அல்ல.
அன்பு மட்டும்தான்!
—
அடுத்த சில நாட்களிலேயே ராஜசேகரனின் குடும்பத்தினர் கலைவாணிக்குத் திருமணம் செய்து வைக்க முடிவெடுத்தார்கள்.
மாப்பிள்ளை தேடும் படலம் தீவிரமாக நடந்தது.
ஒருநாள் இந்திராணி மகளிடம் திருமணத்தைப் பற்றிப் பேசினார்.
“கலை, உனக்கு மாப்பிள்ளை பார்த்துட்டிருக்கோம். சீக்கிரமே கல்யாணத்தை முடிச்சு உன்னை அனுப்பி வைக்கப் போறோம்!”
அதைக் கேட்ட கலைவாணி பதறினாள்.
“ப்ளீஸ் அம்மா! எனக்கு இப்போ கல்யாணம் வேண்டாம். நான் தொடர்ந்து படிக்கணும். படிச்சு முடிச்சிட்டு வேலைக்குப் போகணும். அதுக்குப் பிறகு கல்யாணத்தைப் பத்திப் பேசலாம்!”
“முடியவே முடியாது! உனக்குக் கல்யாணம் பண்ணித்தான் அனுப்பி வைக்கப் போறோம். அங்கே போய் நீ படிக்கிறதா இருந்தா, உன் புருஷன் சம்பாதிச்சுப் படிக்க வைக்கட்டும்!”
“அம்மா, ப்ளீஸ்… என்னைப் புரிஞ்சுக்கோங்க!”
“அன்னைக்கு நீ இப்படியொரு தப்புப் பண்ணாம இருந்திருந்தா, இன்னைக்கு இந்த நிலைமை உனக்கு வந்திருக்குமா? யாரோ ஒருத்தனை நம்பி அவன் வீட்டுக்குப் போனதாலதானே இவ்வளவு பிரச்சினையும்!”
கலைவாணியின் கண்கள் கலங்கின.
“அம்மா, ப்ளீஸ்! உங்ககிட்ட கிடைக்காத அன்பைத்தான் நான் வெளியே தேடிப் போனேன். நீங்க என்னைக் கொஞ்சம் அன்பா கவனிச்சுப் பார்த்திருந்தா, நான் ஏன் இன்னொருத்தனை நம்பிப் போயிருக்கப் போறேன்?”
“உனக்கு என்னடி குறை? பணம் இருக்கு, நல்ல வீடு இருக்கு, விதவிதமா சாப்பிட உணவு இருக்கு. இதையெல்லாம் கொடுத்திருக்கோமே! இன்னும் என்ன வேணும் உனக்கு?”
இந்திராணிக்கு மகளின் மனதில் இருப்பது புரியவில்லை. பணமும் வசதியும் இருந்தால் அதுவே போதும் என்று நினைத்தார்.
ஆனால், கலைவாணிக்கு வேண்டியது அதுவல்ல. தாத்தா, பாட்டிக்குப் பிறகு தன்னை அன்பாக அரவணைக்க வேண்டிய அம்மாவும் அப்பாவும் தன் மனதைப் புரிந்துகொள்ளவில்லையே என்ற ஏக்கம் அவளை வாட்டியது.
“அம்மா, பணமும் நல்ல சாப்பாடும் இருந்தா மட்டும் போதுமா? எனக்கும் ஒரு மனசு இருக்கு. தாத்தா, பாட்டிக்குப் பிறகு நீங்க எனக்கு ஆதரவா இருந்திருந்தா, நான் இப்படி ஒருத்தனை நம்பிப் போயிருக்க மாட்டேன். இப்போ நீங்க செஞ்ச தப்புக்கு என்னைத் தண்டிக்கிற மாதிரி அவசர அவசரமா கல்யாணம் பண்ணி வைக்கப் பார்க்கிறீங்க. எனக்கு இந்தக் கல்யாணமே வேண்டாம்!”
“என்னடி, எங்களை எதிர்த்துப் பேசுறியா?”
என்று ஆத்திரத்துடன் கேட்ட இந்திராணி, மகளின் கன்னத்தில் ஓங்கி அறைந்தார்.
அதைப் பார்த்தும் அங்கிருந்த யாரும் கலைவாணியைத் தடுக்கவோ, அவளுக்காகப் பேசவோ முன்வரவில்லை.
கலைவாணி கன்னத்தில் கை வைத்தபடி கண்ணீருடன் நின்றாள்.
தவறு செய்தவனைவிட, அவனை நம்பிய தன்னைத்தான் இந்த உலகம் குற்றவாளியாகப் பார்க்கிறதோ என்ற வேதனை அவள் மனதைப் பிளந்தது. 💔
அதே நேரத்தில், கார்முகிலரசனின் வீட்டிலும் அவனுக்குப் பெண் தேடும் முயற்சி நடந்துகொண்டிருந்தது.
இரண்டு குடும்பங்களின் தேடலும் ஒரே இடத்தில் வந்து சேர்ந்தது.
