கார்முகிலரசன் வீட்டுக்குள் வந்த சத்தத்தைக்கூட யாரும் கவனிக்கவில்லை.
அவன் தன்னுடைய செருப்பைக் கழற்றிவிட்டு மெதுவாகச் சமையலறைக்குச் சென்றான்.
பாத்திரத்தைத் திறந்து பார்த்தான்.
சாதம் இருந்தது. அதில் தண்ணீர் ஊற்றியிருந்தார்கள்.
அடுத்த பாத்திரத்தைத் திறந்தான். அது காலியாக இருந்தது.
காலையில் அவன் சொல்லி அனுப்பிய ஆட்டுக்கறியை வாங்கி, வீட்டில் எல்லோரும் சாப்பிட்டிருப்பார்கள் என்று புரிந்தது.
அவனுக்காகத் தனியாகக் கறியோ, குழம்போ எதுவும் வைக்கப்பட்டிருக்கவில்லை.
ஒரு கணம் அப்படியே நின்றான்.
பசி வயிற்றைக் கிள்ளியது.
காலையில் வீட்டுக்காகப் பணம் கொடுத்திருந்தான். மதியத்துக்குக் கறியும் வாங்கிக்கொடுத்திருந்தான். தம்பி, தங்கைகள் ஆசைப்பட்டுச் சாப்பிடட்டும் என்று நினைத்துத்தான் வாங்கச் சொல்லியிருந்தான்.
அவர்கள் நன்றாகச் சாப்பிட்டிருப்பார்கள்.
அந்த எண்ணமே அவனுக்கு ஒரு திருப்தியைக் கொடுத்தது.
ஆனால் அடுத்த நொடியே மனதுக்குள் ஒரு கேள்வி எழுந்தது.
‘எனக்குக் கொஞ்சம் குழம்பு எடுத்து வைக்கணும்னு யாருக்குமே தோணலையா?’
அந்தக் கேள்வி எழுந்ததும் அவனுக்கே தன் மீது கோபம் வந்தது.
‘என்ன கார்முகிலரசா, சின்ன விஷயத்துக்கெல்லாம் வருத்தப்படுற? அவங்க சாப்பிட்டுட்டாங்க. அதுவே போதும். நீ பெரிய ஆள்தானே? உனக்கு நீயே பார்த்துக்க முடியாதா?’
தன்னைத்தானே சமாதானப்படுத்திக்கொண்டான்.
அவன் எதிர்பார்த்தது விலை உயர்ந்த உணவையோ, தனக்காகப் பெரிய விருந்தையோ அல்ல.
வீட்டில் எல்லோரும் சாப்பிடும்போது, நாள் முழுவதும் உழைத்துத் திரும்பும் தன்னையும் நினைத்துப் பார்த்திருக்கலாமே என்பதுதான் அவனுடைய ஏக்கம்.
ஆனால் அந்த ஏக்கத்தை வெளியில் காட்டி அவனுக்குப் பழக்கமில்லை.
ஒரு தட்டில் சாதத்தைப் போட்டான். அதில் தண்ணீரை ஊற்றினான். பக்கத்தில் இருந்த வெங்காயத்தையும் பச்சை மிளகாயையும் எடுத்து நறுக்கிப் போட்டான்.
உப்பைச் சேர்த்துக் கரைத்துவிட்டு மெதுவாகச் சாப்பிடத் தொடங்கினான்.
பசி அதிகமாக இருந்ததால், அந்த எளிய உணவைக்கூட வேகமாகச் சாப்பிட்டான்.
அப்போது பின்னால் ஒரு குரல் கேட்டது.
“அண்ணா!”
திரும்பிப் பார்த்தான்.
அவனுடைய தங்கச்சி அறையிலிருந்து வெளியே வந்திருந்தாள்.
“என்னம்மா?”
“அண்ணா, நாளைக்குக் கல்லூரிக்குப் போகும்போது கொஞ்சம் பணம் கூடுதலா வேணும். என் தோழியோட சேர்ந்து ஒரு புத்தகம் வாங்கணும்.”
கார்முகிலரசன் கையில் இருந்த தட்டை கீழே வைத்தான்.
“காலையிலேயே மணி கிட்ட பணம் கொடுத்தனுப்பியிருக்கேன்மா. அது போதாதா?”
“அது கல்லூரிக் கட்டணத்துக்கு. இது புத்தகம் வாங்க.”
“சரிம்மா. காலையில தர்றேன்.”
“சரிண்ணா.”
அவள் சொல்லிவிட்டு அறைக்குத் திரும்பினாள்.
அவன் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்ததைப் பற்றியோ, அவன் எப்போது வீட்டுக்கு வந்தான் என்பதையோ அவள் கேட்கவில்லை.
கார்முகிலரசன் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான்.
சில நொடிகளுக்குப் பிறகு தட்டிலிருந்த சாதத்தை மீண்டும் சாப்பிடத் தொடங்கினான்.
‘படிக்கிற பிள்ளைதானே. அவளுக்குத் தேவையானதைச் செய்ய வேண்டியது என் கடமை.’
அதற்கு மேல் அவன் எதையும் யோசிக்கவில்லை.
சாப்பிட்டு முடித்ததும் தட்டைக் கழுவி வைத்துவிட்டு வெளியே வந்தான்.
—
ஹாலில் ஒரு பாயை விரித்தான். தலையணையை எடுத்துப் போட்டுவிட்டு, களைத்துப்போன உடலை அதில் சாய்த்தான்.
அப்போதுதான் காலையில் அம்மா சொன்ன வார்த்தைகள் நினைவுக்கு வந்தன.
“முகிலா, உனக்கும் ஒரு கல்யாணத்தைப் பண்ணி வைக்கணும்டா. நீயும் எவ்வளவு நாள்தான் இப்படியே இருப்ப? உனக்குன்னு ஒரு வாழ்க்கை வேணாமா?”
காலையில் வேலைக்குக் கிளம்புவதற்கு முன்பு அம்மா சாதாரணமாகச் சொன்ன வார்த்தைகள் அவை.
அதுவரை தன்னுடைய திருமணத்தைப் பற்றிப் பெரிதாக யோசிக்காத கார்முகிலரசனுக்கு, அந்த வார்த்தைகள் மனதுக்குள் ஏதோ ஓர் எண்ணத்தை விதைத்திருந்தன.
தனக்கென்று ஒரு பெண் வந்தால் எப்படி இருக்கும்?
வேலை முடிந்து வீட்டுக்கு வரும்போது, “என்னங்க, சாப்பிட்டீங்களா?” என்று கேட்க ஒருத்தி இருப்பாளா?
களைப்பாக இருக்கும்போது, “ஏங்க, கொஞ்ச நேரம் உட்காருங்க. நான் சாப்பாடு எடுத்து வைக்கிறேன்,” என்று சொல்ல ஒருத்தி இருப்பாளா?
சாப்பிடாமல் வந்தால், “என்னங்க இது? நேரத்துக்குச் சாப்பிட வேண்டியதுதானே! இப்படியே இருந்தா உடம்பு என்னத்துக்கு ஆகும்?” என்று செல்லமாகக் கோபித்துக்கொண்டு உணவு பரிமாற ஒருத்தி இருப்பாளா?
தன்னுடைய முகத்தைப் பார்த்தே அவனுக்குள் இருக்கும் களைப்பைப் புரிந்துகொள்ள ஒருத்தி இருப்பாளா?
அந்தக் கேள்விகளை நினைத்தபோது அவனுடைய உதடுகளில் மெல்லிய புன்னகை தோன்றியது.
அதே நேரத்தில் மனதின் ஓரத்தில் ஒரு பயமும் எழுந்தது.
தன்னுடைய வாழ்க்கையில் இன்னொரு உறவு வந்தால், அவளையும் இப்படியே கடமைகளுக்குள் சிக்கவைத்துவிடுவேனோ?
தம்பி, தங்கைகளின் படிப்பு முடிய வேண்டும். அவர்கள் நல்ல நிலைக்கு வர வேண்டும். அவர்களுக்குத் திருமணம் செய்து வைத்து வாழ்க்கையில் நிலைநிறுத்த வேண்டும். அதற்குப் பிறகுதான் தன்னுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றி யோசிக்க வேண்டும் என்று இத்தனை நாட்களாக நினைத்திருந்தான்.
இப்போதும் அந்த எண்ணம் மாறவில்லை.
ஆனால் அம்மா திருமணத்தைப் பற்றிப் பேசியது மட்டும் அவனுக்குள் ஒரு சிறிய எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது.
அந்த எதிர்பார்ப்பு என்னவென்று அவனுக்கே சரியாகத் தெரியவில்லை.
அப்போது அவனுடைய கைப்பேசி ஒலித்தது.
திரையில் தர்மனின் பெயர் தெரிந்தது.
“சொல்லுடா தர்மா!”
“டேய் முகிலா, வீட்டுக்குப் போயிட்டியா?”
“ஆமாண்டா. இப்பத்தான் வந்தேன்.”
“சாப்பிட்டியா?”
அந்த ஒரு கேள்வியைக் கேட்டதும் கார்முகிலரசன் சில நொடிகள் பேசாமல் இருந்தான்.
கார்முகிலரசன் கைப்பேசியைக் கையில் வைத்தபடியே சில நொடிகள் இருந்தான்.
நாள் முழுவதும் அவனிடம் பணம் கேட்டவர்கள் இருந்தார்கள். வேலைகளைச் சொல்லியவர்கள் இருந்தார்கள். தங்களுக்குத் தேவையானதை வாங்கித் தரச் சொன்னவர்கள் இருந்தார்கள்.
ஆனால் அவன் சாப்பிட்டானா என்று கேட்டது அவனுடைய நண்பன் மட்டுமே.
அது ஒன்றும் பெரிய விஷயமில்லை.
இரண்டு வார்த்தைகள்தான்.
ஆனால் அந்த இரண்டு வார்த்தைகளுக்காக அவனுடைய மனம் ஏன் இவ்வளவு ஏங்குகிறது என்று அவனுக்கே புரியவில்லை.
அவனுக்குத் தன்னுடைய குடும்பத்தின் மீது கோபமில்லை. அம்மாவை அவன் வெறுக்கவில்லை. தம்பி, தங்கைகளும் அவனுக்குப் பிடித்தமானவர்கள்தான்.
அவர்கள் அனைவரும் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தானே அவன் இவ்வளவு உழைக்கிறான்?
ஆனால் அந்தக் குடும்பத்துக்குள் வாழும் அவனுக்கும் ஒரு மனம் இருக்கிறது என்பதை மட்டும் அவர்கள் மறந்துவிடுகிறார்கள்.
அவன் சம்பாதித்துக் கொடுக்கும் பணம் அவர்களுக்குத் தேவைப்பட்டது.
அவன் செய்து கொடுக்கும் உதவிகள் அவர்களுக்குத் தேவைப்பட்டன.
ஆனால் அவனுடைய மனதுக்கு என்ன தேவைப்படுகிறது என்று யாரும் கேட்டதில்லை.
ஒருவேளை அவன் எப்போதும் சிரித்துக்கொண்டே இருப்பதாலோ, எல்லாவற்றையும் பார்த்துக்கொள்வதாலோ, அவனுக்குக் கவலைகளே இல்லை என்று நினைத்துவிட்டார்களோ?
கார்முகிலரசனுக்குத் தெரியவில்லை.
அவன் ஒருமுறை திரும்பிப் படுத்தான்.
வீடு முழுவதும் அமைதியாக இருந்தது.
அவனுடைய உடல் களைப்பில் வலித்தது. கண்கள் தூக்கத்துக்காக ஏங்கின.
‘நாளைக்கு நிறைய வேலை இருக்கு. காலையில சீக்கிரம் எழுந்திருக்கணும்.’
என்று நினைத்தபடி கண்களை மூடினான்.
அவனுடைய வாழ்க்கையில் இத்தனை நாட்களாகக் கடமைகளுக்கு மட்டுமே இடம் இருந்தது.
அவன் மற்றவர்களுக்காக வாழ்ந்தான்.
மற்றவர்களின் தேவைகளை நிறைவேற்றினான்.
மற்றவர்களின் ஆசைகளைத் தன்னுடைய ஆசைகளாக நினைத்துக்கொண்டான்.
ஆனால் அவனுக்கென்று ஒரு வாழ்க்கை இருக்கிறது என்பதை நினைத்துப் பார்க்கக்கூட அவனுக்கு நேரம் கிடைக்கவில்லை.
இனி அந்த வாழ்க்கையில் தனக்கான ஓர் உறவும் மலருமா?
தன்னுடைய வருகைக்காகக் காத்திருக்கும் ஒரு இதயம் இருக்குமா?
தன்னுடைய களைப்பைப் புரிந்துகொண்டு, அவன் கேட்காமலேயே அன்பைக் கொடுக்கும் ஒரு உறவு கிடைக்குமா?
அந்தக் கேள்விகளுக்குப் பதில் தெரியாமல், ஒரு சிறிய எதிர்பார்ப்புடன் ஹாலில் தனியாகப் படுத்திருந்தான் கார்முகிலரசன்.
அவனுடைய வாழ்க்கையில் இன்னும் சில நாட்களில் வரப்போகும் மாற்றத்தை அவன் அறிந்திருக்கவில்லை.
அவனுடைய தனிமையைப் புரிந்துகொள்ளவும், அவனுக்குள் மறைந்திருக்கும் அன்புக்கான ஏக்கத்தை உணர்ந்துகொள்ளவும், அவனுடைய வாழ்க்கைக்குள் ஒரு பெண் வரப்போகிறாள்.
அவள் வருகைக்குப் பிறகு அவனுடைய வாழ்க்கை மட்டும் மாறப்போவதில்லை.
அவன் இதுவரை அர்த்தமே தெரியாமல் வாழ்ந்துகொண்டிருந்த சில உறவுகளின் உண்மையான அர்த்தமும் மாறப்போகிறது.
அந்தப் பெண் யார்?
அவள் கார்முகிலரசனின் வாழ்க்கைக்குள் எப்படி வரப்போகிறாள்?
அவனுடைய தனிமையை அன்பால் நிறைக்கப்போகும் அந்த உறவுதான் என்ன?
காலம் அதற்கான பதிலைத் தன்னுள் வைத்துக்கொண்டிருந்தது.
