அதுவரை சிதம்பரம் யாரிடமும் தீபிகாவைப் பற்றி வெளிப்படையாகப் பேசியதில்லை.
அவளைப் பற்றி விசாரித்ததும் இல்லை.
ஆனால் குடும்பத்தில் சில சமயங்களில் மகன்கள் செய்யும் செயல்கள் பிரச்சினையாக மாறும் நேரங்களில், தீபிகாவைப் பற்றி அவர் மறந்துவிட்டதாகத் தோன்றினாலும், உண்மையில் அவர் அவளை ஒருபோதும் மறந்ததில்லை என்பதை கார்த்திகா புரிந்துகொண்டாள்.
அதிலும் ராம் தினமும் அவளைப் பற்றி விசாரித்துக் கொண்டிருந்தான்.
அந்த நினைப்பு சிதம்பரத்தின் மனதிலும் எப்போதும் இருந்திருக்க வேண்டும்.
கணவனைப் பார்த்த கார்த்திகாவின் பார்வையில் அதற்கான கேள்வி தெரிந்தது.
சிதம்பரம் மகனிடம் திரும்பினார்.
“கெஸ்ட் ஹவுஸை இரண்டு நாள்ல ரெடி பண்ணு.”
மகன் அவரைப் பார்த்தான்.
“அப்பா?”
“ஆடம்பரமா இருக்கணும்.”
சில மாதங்களுக்கு முன்பே அந்தக் கெஸ்ட் ஹவுஸை சிதம்பரம் அதிக செலவு செய்து புதுப்பித்திருந்தார்.
ஏழு நட்சத்திர ஹோட்டல் அறையைப் போல அது அழகாக இருந்தது.
அப்போது கூட மகன் அதைப் பற்றி கேட்டிருந்தான்.
“அப்பா, இது யாருக்காக?”
அப்போது சிதம்பரம் ஒரே வார்த்தையில் பதில் சொல்ல மறுத்துவிட்டார்.
இப்போது அதே கெஸ்ட் ஹவுஸை மீண்டும் தயார் செய்யச் சொல்வது அனைவருக்கும் ஆச்சரியமாக இருந்தது.
கார்த்திகாவால் அமைதியாக இருக்க முடியவில்லை.
“மாமா… இத்தனை நாள் கோபமாக இருந்த நீங்கள் இப்போது என்ன சொல்கிறீர்கள்?”
சிதம்பரம் அவளைப் பார்த்து சிரித்தார்.
“அமுதா இந்த பங்களாவுக்குள்ளே வரக்கூடாதுன்னு சொன்னது நான்தானே?”
கார்த்திகா அமைதியாக நின்றாள்.
“இப்போ நானே ஆரத்தி எடுத்தாலும், உன் மகள் இங்கே வருவாளா?”
அந்த வார்த்தைகளின் பின்னால் இருந்த உண்மையை கார்த்திகா புரிந்துகொண்டாள்.
அந்தச் சிறிய செயலில் கூட அவர்களுடைய நட்பு எவ்வளவு ஆழமானது என்பது தெரிந்தது.
அந்த நேரத்தில் கார்த்திகாவின் அண்ணனும் ராமும் அங்கே நின்று கொண்டிருந்தனர்.
ராம் தீபிகாவைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
அவனுடைய கண்கள் கலங்கின.
“என் தங்கை பொண்ணுக்கு இதையெல்லாம் நான் செய்யாம இருந்திருக்கணுமா?”
அவனுடைய குரல் உடைந்தது.
அவனுடைய வாழ்க்கையில் நடந்த அனைத்தையும் அறிந்தவர்கள் அமைதியாக நின்றனர்.
அந்தக் குடும்பத்தின் இரும்பு மனிதராக இருந்த சிதம்பரத்தின் மனதுக்குள்ளும் அந்தக் குழந்தை ஒரு தனி இடத்தைப் பிடித்திருந்தது.
தீபிகாவின் பிறப்புக்குப் பின்னால் இன்னொரு பழைய கதை இருந்தது.
சிதம்பரத்தின் குடும்பத்தில் பெண் குழந்தை பிறப்பது அரிதாகவே இருந்தது.
கார்த்திகாவுக்கு ஒருமுறை பெண் குழந்தை பிறந்தபோது, அந்தக் குழந்தை இறந்தே பிறந்தது.
அதைத் தொடர்ந்து சிதம்பரம் குடும்பம் மீண்டும் ஒரு பெரிய அதிர்ச்சியை சந்தித்தது.
மூன்றாம் தலைமுறையிலும் பெண் குழந்தை உயிருடன் நிலைக்கவில்லை.
சிவகாமிக்கும் அழகேசனுக்கும் சிதம்பரத்திற்கு முன்பாக ஒரு பெண் குழந்தையும், அதன்பின் இரண்டு பெண் குழந்தைகளும் பிறந்திருந்தனர்.
ஆனால் அந்தக் குழந்தைகளும் உயிருடன் நிலைக்கவில்லை.
இதனால் சிவகாமியின் மனதில் பெண் குழந்தை மீது அளவற்ற ஆசை உருவானது.
அவருக்கு பேத்தி வேண்டும் என்ற ஆசை மிகவும் அதிகமாக இருந்தது.
அதை யாராலும் மாற்ற முடியவில்லை.
பிறகு உமா அந்த வீட்டிற்கு வந்தார்.
மூன்று ஆண் குழந்தைகள் பிறந்தனர்.
ஆனால் சிவகாமியின் பேத்தி ஆசை மட்டும் குறையவில்லை.
அந்த ஆசை அவருடைய மனதில் கடைசி வரை இருந்தது.
வாழ்க்கையின் இறுதிக் கட்டத்தில் இருந்த சிவகாமி ஒருநாள் சிதம்பரத்தை அருகில் அழைத்தார்.
“சிதம்பரா…”
“என்னம்மா?”
அவர் தன் மகனைப் பார்த்தார்.
“உனக்கு ஒரு பேத்தி வர்ற பாக்கியம் இருக்குமா?”
சிதம்பரம் அமைதியாக இருந்தார்.
சிவகாமியின் கண்களில் ஒரு விசித்திரமான ஒளி தெரிந்தது.
“வருவாள்.”
சில நொடிகள் கழித்து அவர் மெதுவாகச் சொன்னார்.
“ஆனா அவளை உன்னால் பக்கத்தில் வைத்து கொஞ்ச முடியாது.”
சிதம்பரம் அதிர்ந்து பார்த்தார்.
“என்னம்மா சொல்றீங்க?”
“உன் நெஞ்சம் துடிக்கும்.”
அவர் சிரித்தார்.
“நீ கல்நெஞ்சக்காரன் ஆவாய். பரம்பரை பைத்தியம் உன்னை விடாது.”
“அது வெளியில் இருந்துதான் வரும். அதை உன்னால் உடைக்க முடியாது.”
சிதம்பரம் எதுவும் பேசவில்லை.
“நடக்க வேண்டியது நடக்கட்டும்.”
என்று சொல்லிவிட்டு சிவகாமி கண்களை மூடிக்கொண்டார்.
அடுத்த நாள்…
சிதம்பரம் கண்டது உயிரற்ற தனது தாயைத்தான்.
“அம்மா…”
என்று அவர் கதறி அழுதார்.
அவரை யாராலும் சமாதானப்படுத்த முடியவில்லை.
அன்று அவரது தாய் சொன்ன வார்த்தைகள் மட்டும் மனதில் சுற்றிக் கொண்டிருந்தன.
அதன் அர்த்தம் அவருக்குப் புரியவில்லை.
ஆனால் காலம் சென்றபோது, அந்த வார்த்தைகள் உண்மையாக மாறின.
நிகழ்ச்சி நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த நேரத்தில் திடீரென ஒரு சத்தம் கேட்டது.
சிதம்பரம் அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டதும் நினைவிலிருந்து மீண்டார்.
ராமும் அவனுடைய அண்ணன்களும், மற்ற குடும்பத்தினரும் உடனே உள்ளே செல்ல முயன்றனர்.
சிதம்பரம் அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தினார்.
“யாரும் உள்ளே போகாதீங்க.”
அனைவரும் அவரைப் பார்த்தனர்.
அந்தப் பக்கம் உமா கோபத்தில் இருந்தார்.
அவரைவிட அதிகமாக தீபிகா கோபத்தில் இருந்தாள்.
கார்த்திகா என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் நின்றாள்.
அப்போது மலர் அவசரமாக வந்து நிலைமையைச் சமாளிக்க முயன்றாள்.
சில நிமிடங்களுக்கு முன்பு மேடையில் அழகான லேகங்கா அணிந்து நின்றிருந்த தீபிகா, திடீரென தனது குடும்பத்தினர் வந்திருப்பதைப் பார்த்ததும் கோபமடைந்து அறைக்குள் சென்று விட்டிருந்தாள்.
அங்கே நடந்த கலவரத்துக்குப் பிறகு மலர் அவளைப் பொறுமையாகச் சமாதானப்படுத்தினாள்.
“இது சுதாவுக்கும் அணுவுக்கும் செய்திருக்காங்க.”
தீபிகா அமைதியாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.
“ஜாஸ்மினுக்கு மட்டும் செய்யல.”
அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும் தீபிகா ஜாஸ்மினைப் பார்த்தாள்.
ஜாஸ்மின் அவளைச் சமாதானப்படுத்த முயன்றாள்.
அவளைப் பார்த்த தீபிகா கோபத்தில் கிள்ள முயன்றாள்.
அதற்குள் சுதாவும் அணுவும் அவளுடைய காதில் ஏதோ கிசுகிசுத்தனர்.
தீபிகா அமைதியானாள்.
அங்கே நின்ற கார்த்திகா சங்கடத்துடன் தனது அண்ணியைப் பார்த்தாள்.
அவரோ தீபிகாவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.
தீபிகா தனது பார்வையை கார்த்திகாவின் மீது திருப்பினாள்.
“நாங்க இருக்கிற வரைக்கும் உன்னைப் பற்றி எங்களுக்கு எந்தக் கவலையும் இல்லை. ஆனா… நாங்க இல்லாத காலத்துல…”
அவள் சிறிது நேரம் தயங்கினாள்.
“உன் பொறுப்பு கார்த்திகாவுடையதாக இருக்கணும்னு நாங்க முடிவு பண்ணிருக்கோம்.”
தீபிகாவின் முகம் உடனே மாறியது.
“பாட்டி…”
அவள் ஏதோ சொல்லத் தொடங்கிய அந்த நொடியில் கார்த்திகா இடையில் பேச முயன்றாள்.
“சித்தி, நீங்க—”
“இல்ல கார்த்திகா…” என்று சாந்தி அவளைத் தடுத்தாள்.
அவளது குரல் நடுங்கியது.
“இந்தப் பேச்சை நான் சொல்லித்தான் ஆகணும்.”
கார்த்திகா அமைதியாகிவிட்டாள்.
சாந்தி மீண்டும் தீபிகாவை நோக்கிப் பார்த்தாள். கண்களில் நீர் திரண்டிருந்தது.
“நீ எங்களைப் பார்த்துக்கணும்னு நாங்க கேட்கல. எங்களுக்காக உன் வாழ்க்கையை மாற்றிக்கணும்னும் கேட்கல.”
அவளது குரல் மேலும் உடைந்தது.
“எங்களுக்கு இப்போ இருக்கிற ஒரே பயம்… எங்களுக்குப் பிறகு நீ என்ன ஆகப்போறேன்னு தான்.”
தீபிகா எதுவும் பேசாமல் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
“முதுமைன்னா உடம்பு மட்டும் தளர்றது இல்லடி…” என்று சாந்தி கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டாள்.
“மனசும் பயப்பட ஆரம்பிச்சிடும்.”
அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் தீபிகாவின் முகத்தில் இருந்த கடினம் சற்றே தளர்ந்தது.
“எங்க கடைசி காலத்துல… உன்னைப் பற்றி எந்தப் பயமும் இல்லாம, நீ யார்கிட்ட இருக்கேன்னு நிம்மதியா தெரிஞ்சுக்கிட்டு வாழணும்.”
சாந்தியின் கண்ணீர் இப்போது கட்டுப்பாடின்றி வழிந்தது.
“நாங்க போயிட்ட பிறகு நீ தனியா நிக்கக்கூடாது. உன்னைப் பார்த்துக்க யாராவது இருக்கணும். உனக்காக ஒரு வார்த்தை சொல்ல யாராவது இருக்கணும். அதனாலதான்… கார்த்திகாவை உன் பொறுப்பா நினைக்கிறோம்.”
தீபிகா தலையைக் குனிந்தாள்.
அவள் எதையும் சொல்லவில்லை.
ஆனால், சாந்தியின் கையை மட்டும் இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டாள்.
அதைப் பார்த்த கார்த்திகாவின் கண்களிலும் கண்ணீர் திரண்டது.
