“அது.. அன்னைக்கு நீங்கதான் என் ஹஸ்பண்ட்னு கிளாஸ்ல எல்லார் முன்னாடியும் சொல்லிட்டு வந்துட்டேன்” என்று அவள் நிறுத்த, அவளை தன் முன்னால் இழுத்து நிறுத்தினான்.
“சரி, அதுக்கும் நீ ஷையா பீல் பண்றதுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?” என்றான், நமட்டு சிரிப்புடன்.
“சிரிக்காதிங்க பிளீஸ்” என்றாள்.
“இதென்னடி வம்பா இருக்கு? எப்படி இருந்தாலும் காலேஜ் போய்த்தான் ஆகணும். இதையெல்லாம் பேஸ் பண்ணித்தான் ஆகணும்” என்றான்.
“பிரண்ட்ஸ் எல்லாம் கிண்டல் பண்ணுவாங்க. ஓட்டியே தள்ளிடுவாங்க. அதுலயும் வீட்டுக்கு வந்து ரம்யாக்கு கால் பண்றேன்னு சொல்லிட்டு வந்தேன். அதுவும் பண்ணலை” என்றாள் பாவமாய்.
“ஏன் கால் பண்ணலை?” என்றான் வேண்டுமென்றே.
“நீங்க எங்க விட்டிங்க” என்றவளுக்கு வெட்கம் வந்து குடியேற, அவன் நெஞ்சில் புதைந்து கொண்டாள்.
“நான் எங்கடி உருப்படியா படிச்சேன். ஜஸ்ட் குறிப்பு தான் எடுத்திருக்கேன். இன்னும் டீட்டெயிலா படிக்கலை” என்றவனின் குரலில் அவளுக்குத் தான் ‘அய்யோ’ என்றிருந்தது.
“அப்படி என்ன கிண்ட்ஸ் எடுத்திங்க?” என்றவள் வாயை வைத்துக் கொண்டு அமைதியாய் இருந்திருக்கலாம்.
“கிண்ட்ஸ் தான” என்றவன் அவள் காதருகில் அதற்கு விளக்கம் சொல்ல, ‘இப்படியெல்லாம் பேசுவானா?’ என்று நினைத்தவளுக்கு வெட்கம் பிடுங்கித் தின்றது.
அவனின் கைப்பிடியில் இருந்து நழுவப் பார்க்க,
“எங்கடி போற?”
“இதுக்கு காலேஜே போய்டுவேன். நீங்க பேசுறதை கேட்குறதுக்கு என் பிரண்ட்ஸ் ஓட்டுறதே மேல். ஆளைவிடுங்க சாமி” என்று ஓடப் பார்த்தவளை இழுத்து, நிறுத்தி, நிதானமாய் இதழில் குறிப்பெடுத்த பிறகு தான் விடுவித்தான்.
வேதா அகரனுடன் வருவதாய் கூற, அவளைத் தன்னுடனேயே அழைத்து சென்றான் விஜய்.
“இன்னைக்கு ஒரு நாள் நான் அகரன் கூட போயிருப்பேன். பாருங்க அதுக்கும் ஓட்ட போறாங்க” என்றாள்.
“வேதா, நீ இவ்ளோ ஷையா பீல் பண்ண வேண்டியதே இல்லை. ஜஸ்ட் மூவ் ஆன். உன்னோட பிரண்ட்ஸ் தான” என்றவன்,
“என்ன பாவம் அந்த தருண் பையன்” என்று சிரித்தான்.
“இப்படி அடிக்கடி சிரிக்காதிங்க” என்றாள் முறைப்புடன்.
“ஏன்டி இந்த கொலைவெறி உனக்கு?”
“இப்படி சிரிச்சு வச்சா, உங்களைப் பார்க்கத் தோணும், அப்பறம் சைட் அடிக்கத் தோணும். கிளாஸ்ல கான்சன்ட்ரெட் பண்ண முடியாது” என்றாள் உள்ளே போன குரலில்.
“நீ எந்த அளவுக்கு பிசியா இருந்தன்னு தான் நாங்க பார்த்தோமே மச்சான்” என்றான் ஆனந்த்.
“என்ன சொல்றான் இவன்?” என்ற ரீதியில் பார்த்து வைக்க,
“அதுவா..! நீ பார்த்த முதல் நாளே பாட்டு ஒன்னு தான் படிக்கலை. மத்தபடி பைக்ல விஜய் சார் முதுகுல தொத்திட்டு போன அந்த கண்கொள்ளா காட்சியை பார்த்த அதிர்ச்சியில இருந்தே இன்னும் நான் வெளிய வரலை” என்றான் ஆனந்த்.
“ஒரு பிரியாணில சமாதானம் ஆவிங்கன்னு தெரியாம போச்சு மச்சான்” என்று சிரித்தபடி வகுப்பிற்குள் நுழைய, அப்போதும் அவளை முறைத்து தான் பார்த்தாள் லயா.
மற்ற மாணவர்கள் வேதா என்று கத்தும் போதே உள்ளே வந்தான் விஜய்.
பிளாக் பேண்ட் வொயிட் ஷேர்ட்டில் மற்ற நாளை விட அன்று கூடுதல் பொலிவுடன் கம்பீரமாய் வந்து நின்றவனைப் பார்த்தவர்கள் அப்படியே அமைதியாக, எப்போதும் போல் அவனைப் பார்த்தவுடன் மயங்கித்தான் போனாள் லயா. விஜயை பார்த்தவள் திரும்பி வேதாவைப் பார்க்க, வேதாவோ அவளைத்தான் முறைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.
“போடி..! அப்படித்தான் பார்ப்பேன்” என்பதைப் போல் இருந்தது லயாவின் பார்வை.
“ஏன்டி இப்ப இப்படி அவளை வெறுப்பேத்திட்டு இருக்க?” என்றாள் ஹரிணி.
“எப்படியும் விஜய் சார் இல்லைன்னு ஆய்டுச்சு. அதுக்காக சைட் அடிக்கக் கூடாதுன்னு சொல்றதுல ஞாயம் இல்லை. கொஞ்ச நாள் அவளை வெறுப்பேத்துவோம்” என்றாள் லயா.
“அடிப்பாவி” என்பதைப் போல் பார்த்திருந்தாள் ஹரிணி.
“சார் ஒரு பைவ் மினிட்ஸ் பர்மிஷன் கிடைக்குமா?” என்றான் தருண்.
“எஸ்” என்றான் விஜய்.
“எனக்கு பேசணும் சார்” என்றான்.
“பேசு”
“வாத்தியார் எல்லாம் மாணவர்கள் வாழ்க்கையில ஒளியேத்தி வைப்பாங்கன்னு கேள்விப்பட்டிருக்கேன்” என்றான் பாவமாய்.
“அதுக்கு” என்றான் விஜய் புரியாமல்.
“ஆனா, நீங்க ஏற்கனவே எனக்குள்ள எறிஞ்சுகிட்டு இருந்த ஒளியை அனைச்சுட்டிங்க சார்..அனைச்சுட்டிங்க” என்றான்.
