கலாவதியின் பலவீனமான கைகள், சத்யமூர்த்தியின் உள்ளங்கைக்குள் அடைக்கலமாகியிருந்தன. பல்லாயிரக்கணக்கான ஊழியர்களின் தலைவிதியைத் தன் ஒற்றைக் கையெழுத்தால் மாற்றியமைக்கும் சத்யமூர்த்தி, இப்போது தன் தாயின் ஒற்றை மூச்சுக்காகக் காத்துக்கிடந்தான்.
அவனது ஆளுமை என்பது எப்போதுமே ஒரு செதுக்கப்பட்ட பாறையைப் போன்றது. நீல நிற ஆல்பைன் சூட்டைத் தளர்த்தி, சட்டையின் கைகளை முழங்கை வரை சுருட்டியிருந்தாலும், அவனது தோற்றத்தில் இருந்த அந்த கம்பீரம் துளிகூடக் குறைந்துவிடவில்லை. கவலை தோய்ந்த முகத்திலும் அவனது கூர்மையான நாசி, இறுக்கப்பட்ட தாடை, எல்லாவற்றையும் ஊடுருவிப் பார்க்கும் கண்கள் என அவனது ஆண்மை நிறைந்த கம்பீரம், அந்தச் சூழ்நிலையிலும் ஒரு தனி அதிகாரத்தை வெளிப்படுத்தியது. எதற்கும் வளைந்து கொடுக்காத அந்த இரும்பு மனிதன், இன்று தன் தாயின் பாசத்திற்கு முன்னால் மண்டியிட்டுக் கிடந்தான்.
கலாவதி தன் பலவீனமான கண்களைத் திறந்து, சத்யமூர்த்தியின் முகத்தைப் பார்த்தார்; அவரது உதடுகள் லேசாக நடுங்கின.
“சத்யா… நான் சொன்னதுக்குச் சம்மதம்னு வாக்குக் கொடுத்துட்டே. ஆனா, நான் யாரை மனசுல வச்சிருக்கேன்னு உனக்குத் தெரியணும்ல?” என்றார் மூச்சிரைக்க.
சத்யமூர்த்தி புருவம் சுருக்கி, “நீங்க யாரைச் சொன்னாலும் சரி, நான் கட்டிக்க ரெடி… ஆனா, இப்போ நீங்க அமைதியா இருங்க,” என்றான் அவனது வழக்கமான அதிகாரக் குரலில்.
“என் அண்ணன் பொண்ணு… மீரா! அவதான் இந்த வீட்டுக்கு மருமகளா வரணும். அவ வந்தாத்தான் விஷ்வாவையும், விவானையும் ஒரு தாயா நின்னு பார்த்துப்பா. எனக்கு அப்புறம் இந்த விஷ்வ பவனத்தை நிர்வகிக்க அவளால தான் முடியும். அவளை நீ கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்டா…”
கலாவதி அந்தப் பெயரைக் குறிப்பிட்ட அடுத்த நொடி, சத்யமூர்த்தியின் முகம் கருகருவென இருண்டது; அவனது கண்கள் கோபத்தால் உடனே மாறின. சத்யமூர்த்தி தன் வாழ்க்கையிலேயே அதிகமாக வெறுப்பது உறவினர்களைத்தான்! அவர்கள் மூலமாக அவன் பட்ட அவமானங்களும், கஷ்டங்களும் அடுத்த நொடியே நிழலாடி அவனது கண் முன்னால் வந்து சென்றன.
சத்யமூர்த்திக்கு வேகமாக உதடுகள் துடிக்க, அந்தப் பேச்சை அப்படியே மறுக்க நினைத்த நொடி… அவனுக்குப் பின்னால் நின்றிருந்த சாவித்ரி, விவானின் தோள்களைப் பற்றியபடி சத்யமூர்த்தியைக் கூர்மையாகப் பார்த்தாள். “உங்களுக்கு எதுவும் சொல்றதாக இருந்தால், இப்போதைக்கு அவங்ககிட்ட பேச வேண்டாம். இப்போ நமக்கு முக்கியம் மேடம் தான்!” என்று தன் தீர்க்கமான பார்வையால் அவனை எச்சரித்தாள்.
நல்லவேளையாக, சத்யமூர்த்தி தன் கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டான். இப்போதைக்குச் சாவித்ரி சொல்வதுதான் சரி என்றும், அம்மாவின் உடல்நலம்தான் முக்கியம் என்றும் அவனது மனதில் பட்டது.
“சத்யா, நீ இப்போவே கல்யாணத்துக்குச் சரின்னு சொல்லு,” என்று கலாவதி மீண்டும் ஏக்கத்துடன் கேட்டார்.
“சரிம்மா… நீ சொல்றபடியே செய்யுறேன். மீராவையே நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கிறேன். ஆனா, நீ முதல்ல குணமாய் வீட்டுக்கு வரணும்,” என்று தன் கரகரப்பான குரலில், உள்ளுக்குள் துளிகூட விருப்பமில்லாத பொய் கலந்த வாக்குறுதியை அளித்தான். இப்போதைக்குத் தன் தாயைக் காப்பாற்ற அவனுக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை.
கலாவதியின் முகத்தில் ஒரு நிம்மதியான புன்னகை அரும்பியது. “நிச்சயமா வருவேன். இனிமே எல்லாமே நல்லதாக நடக்கும்,” என அவர் மெல்லக் கண்களை மூடி உறங்கத் தொடங்கினார்.
மருத்துவமனையின் வராந்தாவில் சத்யமூர்த்தி தனியாக நின்று கொண்டிருந்தான். ஜன்னல் வழியே தெரிந்த காரிருளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அவனது சிந்தனையில், சாவித்ரியின் முகம் வந்து போனது.
யார் இந்தச் சாவித்ரி?
அவள் ஒன்றும் பேரழகி என்று வர்ணிக்கப்படும் நவீன மாடல்களைப் போன்றவள் அல்ல. ஆனால், அவளிடம் இருக்கும் அந்தத் தூய்மையான தமிழ் அழகும், காந்தப் பார்வையும் எவரையும் கட்டிப்போடும் வல்லமை கொண்டது. அடர் நிற காட்டன் புடவை, நேர்த்தியாக வாரிப் பின்னப்பட்ட ஜடை, நெற்றியில் மிளிரும் சிறிய பொட்டு… எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவளது முகத்தில் இருக்கும் அந்த அசாத்தியமான கனிவும் துணிச்சலும் அவளுக்கு ஒரு தெய்வீக அழகைக் கொடுத்திருந்தன. அவளது அழகு என்பது வெறும் உடம்பில் இல்லை; அவளது ஆளுமை அவனைப் பிரமிக்க வைத்தது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.
அதைவிட அவளது தொழில் நேர்மை (Professional Integrity) சத்யமூர்த்தியை வியக்க வைத்தது. பணத்தைக் கண்டால் மண்டியிடும் மனிதர்களுக்கு மத்தியில், சத்யமூர்த்தி கோடிகளை நீட்டியபோதும் அவளது தன்மானத்தை விட்டுக்கொடுக்காமல் இருந்தது அவனது ஈகோவை உலுக்கியது. விவானை ஒரு நோயாளி போலவோ, தன் சம்பளத்திற்கான ஒரு கருவியாகவோ அவள் பார்க்கவில்லை; தன் சொந்தக் குழந்தையைப் போல அவனது ஒவ்வொரு அசைவையும், அவனது மனப்போராட்டத்தையும் புரிந்துகொண்டு அவனுக்குச் சிகிச்சை அளித்தாள்.
சத்யமூர்த்தியின் கோபத்திற்கும் திமிர்க்கும் பயந்து நடுங்காமல், விவானின் நலனுக்காக அவனது முகத்திற்கு நேராகவே உண்மைகளை உரைக்கும் அவளது நேர்மை, சத்யமூர்த்தியின் மனதில் அவளறியாமலேயே ஒரு மாபெரும் மரியாதையை உருவாக்கியிருந்தது.
‘ஆனால், இதெல்லாம் சில நொடிகள் மட்டும்தான்… எப்படி வந்த ஒரே நாளில் இந்த அளவுக்கு ஒரு பெண்ணின் மீது நம்பிக்கையை வைக்க முடியும்? அவளைப் பற்றி நான் ஏன் நினைக்கிறேன்? அவளுக்கு வயசு என்ன? என்னுடைய வயசு என்ன?’ எனப் பல்வேறு சிந்தனைகள் தோன்றி அவனைக் குடைய, அவற்றுக்கு மேல் தன் பிசினஸ் மூளையைச் செலுத்தி, அந்த எண்ணங்களை அப்படியே குழிதோண்டிப் புதைத்துவிட்டான்.
கலாவதி குணமடைந்து வீட்டுக்கு அழைத்து வரப்பட்டார். கிட்டத்தட்ட ஒரு வாரம் அவர் ஹாஸ்பிடலில் இருந்தார். அவர் அந்த விஷ்வ பவனத்திற்குள் காலடி எடுத்து வைக்கும் அதே நேரம்…
“ஆத்தா வாங்க!” என்ற மழலைக் குரல் கணீரென்று ஹாலில் ஒலித்தது!
சத்யமூர்த்தி இடிவிழுந்தது போல அதிர்ந்து பார்க்க, அங்கே சாவித்ரி முகத்தில் கனிவான புன்னகையுடன் நின்றிருந்தாள். “இந்த ஒரு வாரமும் அவனுக்கு பிராக்டிஸ் (Practice) கொடுத்தேன் சார். இந்த வார்த்தையைப் பழகி, விவான் இப்போ சமத்து பையனாக மாறிட்டான்,” என்றாள் பெருமிதத்துடன்.
கலாவதிக்குத் தன் உடம்பில் இருந்த அத்தனை பலவீனமும் அந்த நொடியே பறந்துபோனது போல இருந்தது! வேகமாகத் தனது பேரனின் அருகில் சென்றவர், அவனைக் வாரி அணைத்து முத்தங்களால் நனைத்தார்.
“வாங்க ஆத்தா…” எனத் தன் சின்னக் குரலில், பிஞ்சு கைகளால் கலாவதியின் கையைப் பற்றிக்கொண்டு உள்ளே அழைத்துச் சென்றான் விவான்.
சத்யமூர்த்தி வியப்பின் உச்சத்தில் தன் அன்னையுடன் உள்ளே சென்றான். அனைவரும் ஹாலில் கூடியிருக்க, விவான் மெதுவாகச் சாவித்திரியின் பக்கம் போய் நின்றுகொண்டு சைகையில் போன் கேட்க முயன்றான். ஆனால், சாவித்ரி அவனுக்காகத் தான் தயாராக வைத்திருந்த கலரிங் புக்ஸ் (Coloring books), கிளே (Clay) என அனைத்தையும் நீட்டி, அவனருகில் பாசத்துடன் அமர்ந்துகொள்ள, விவான் போனை மறந்து அதில் உற்சாகமானான்.
“ம்ம்க்கும்…” எனத் தொண்டையைக் கணைத்தபடி, சத்யமூர்த்தி தன் அன்னையின் அருகில் வந்து அமர்ந்தான்.
கலாவதியின் பார்வை இயல்பாகவே விஷ்வாவின் அறைப் பக்கம் திரும்பியது. அதைக் கவனித்த சத்யமூர்த்தி, “சாவித்ரி!” என அதிகாரக் குரலில் அழைத்தான்.
“சார்?” என நிமிர்ந்தாள் சாவித்ரி.
“நீங்க உங்க அறைக்கு போக முடியுமா?”
“ஓகே சார்,” எனச் சாவித்ரி விவானிடம் இருந்து கனிவோடு விடைபெற்று, அவளது அறைக்குச் சென்றுவிட்டிருந்தாள்.
சத்யமூர்த்தி தன் அன்னையின் தோளில் மென்மையாகக் கைகளைப் போட்டுக்கொண்டான். “சொல்லு சத்யா?” என்று கலாவதி ஆவலோடு கேட்டார்.
“உங்க அண்ணன் பொண்ணு மீராவை வீட்டுக்கு வரச் சொல்லுங்க… அவள் இங்கேதான் இனி ஸ்டே (Stay) பண்ணனும்.”
கலாவதி தன் புருவங்களை உயர்த்திக்கொண்டு, நம்ப இயலாமல் தன் மகனை ஏறிட்டுப் பார்த்தார்.
சத்யமூர்த்தி எழுந்து நின்று, தன் பேண்ட் பாக்கெட்டுக்குள் கைகளை விட்டபடியே தீர்க்கமாகப் பேசினான்: “உங்களுக்குத்தான் உடம்பு சரியில்லையே… பக்கத்துல இருந்து உங்களைப் பார்த்துக்க டாக்டர் ஒரு நர்ஸைப் போட சொல்லியிருக்கார்; கொஞ்ச நாளைக்கு நர்ஸ் வரட்டும். அப்புறம் இந்த வீடு, நீங்க, விஷ்வா… இப்படி எல்லாரையும் அவள் எப்படிப் பார்த்துக்கிறாள்னு நான் கவனிக்கணும். இந்த ஆறு மாசம் அவள் எப்படி நடந்துக்கிறாள் என்கிறதைப் பொறுத்துதான், நான் அவளைக் கல்யாணம் பண்ணிக்க ஒத்துக்குவேன்,” எனத் திட்டமாகச் சொன்னான்.
கலாவதிக்கு ஒரு நொடி குழப்பமாக இருந்தது; அதைவிட மிகுந்த பயமாகவும் இருந்தது. ஆறு மாதம் முடிவதற்குள், மீரா சத்யமூர்த்தியின் கடினமான மனதில் இடம் பிடித்து விடுவாளா என்ற சந்தேகம் அவளுக்குள் எழுந்தது.
“அம்மா!” எனச் சத்யா மீண்டும் அழைக்க…
“ஹான், சொல்லுப்பா!” எனக் கலாவதி திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தார்.
சத்யமூர்த்தி தன் கூர்மையான தீர்க்கமான பார்வையுடன், “நீங்க சொல்றபடி நான் கல்யாணத்துக்கு ஓகே சொல்லிட்டேன். அதேபோல, நான் கேட்ட இந்த நிபந்தனைக்கு நீங்களும் ஒத்துக்கணும். இது நடந்தால் மட்டும்தான் இந்த வீட்டில் கல்யாணம் நடக்கும்,” என்றான் கறாராக.
“டேய்! வர்ற கார்த்திகை வந்தால் உனக்கு 41 வயசு பொறக்குதுடா…” என ஒரு தாயின் ஆற்றாமையுடன் கூறினார் கலாவதி.
“50 வயசு ஆனாலும் சரி, இதுதான் என்னோட முடிவு… இதுவும் உங்க உடம்பு நிலைக்காக மட்டும்தான் நான் இறங்கி வந்திருக்கேன். இனி உங்க பாடு,” எனத் திட்டமாகக் கூறிவிட்டு, தன் கணீரென்ற ஆளுமையுடன் அங்கிருந்து நகர்ந்தான் சத்யமூர்த்தி.
கலாவதி குழப்பத்துடன் அமர்ந்திருக்க… அறைக்குள் இருந்த சாவித்ரியின் மனதிற்குள் புதிய கணக்குகள் ஆரம்பமாகின.
