21
   இரவில் தன் உறக்கத்தால் யாரையும் கவனிக்க முடியாமல் போக காலையில் எழுந்ததும் குளிக்க ஆடை தேடி எடுத்துக் கிளம்ப அதற்குள் கண்விழித்த ஆனந்த் “குளிக்கவா போற? நேத்து காலையில பீவரோட குளிச்சதால போன காய்ச்சல் வந்திருக்கலாம்னு டாக்டர் சொன்னார். இப்ப நீ குளிக்க வேண்டாம்” என்றான்.
   “குளிக்கலன்னா ஒரு மாதிரியாயிருக்கும்ங்க. ஹாஸ்பிடல் ட்ராவல்னு என்னவோ மாதிரியிருக்கு.”
   “நீ சொன்னா கேட்கமாட்ட. இரு அம்மா வந்து சொல்லட்டும்” என்று தாயை அழைத்து வந்து மருமகளைத் திட்டச் சொல்ல இருவரும் சிரித்து “ஹீட்டர் போட்டு தலையை மட்டும் நனைக்காம குளிச்சிருமா” என்றார்.
   “அம்மா நேத்து ட்ரிப்ஸ் ஏறியிருக்கு. உடம்புல தண்ணீர் பட்டா எதாவது ஆகிடப்போகுது” என்றான் அவசரமாக.
   “ப்ச்… இவன் வேற. சுடு தண்ணீர்தான்டா. நேத்து இவளிருந்த மன உளைச்சலுக்கே உடம்பு அசதி அதிகமாயிருக்கும். குளிச்சா பெட்டரா ஃபீல் பண்ணுவா” என்று அவர் செல்ல… கணவனின் முறைப்பைத் தன் சிரிப்பில் கரைத்துக் குளித்து ஆடைமாற்றி வெளியே வந்தவளைப் பார்த்தவன் பார்வையின் அனல் தாளாது “சாரிங்க.. சாரிங்க தலைக்குக் குளிக்கிற ஐடியால போகல. ஆனா தண்ணீரைப் பார்த்ததும்.. ஆட்டோமேடிக்கா தலையில…” நாக்கைக் கடித்தபடி சொல்லி தலையைத் துவட்ட ஆரம்பித்தாள்.
   அதை வாங்கித் தானே துவட்டி ஹேர் ட்ரையர் கொண்டு முடியின் ஈரம் போக்க… இமை தட்டாது கணவனவனை மட்டுமே பார்த்திருந்தவள் “தேங்க்ஸ்” என்றாள்.
   “எதுக்குமா?”
   “என்னைத் தேடி வந்ததுக்கு.”
   “ஏற்கனவே சொல்லிட்ட.”
   “தோணும் போதெல்லாம் சொல்வேன்” என்றாள் ஒருவித லயிப்பல்.
   அவளின் முடி ஒதுக்கி அவள் அமர்ந்திருந்த ஸ்டூலில் கைவைத்து கழுத்தோரம் குனிந்து இருவர் முகத்தையும் கண்ணாடியில் பார்த்தபடி “உனக்கும்தான் தேங்க்ஸ்” என… ஏனென்பதாய் கேள்விக்கணையைக் கண்ணாடியின் மூலம் பாவையவள் தொடுக்க “எனக்காகக் காத்திருந்ததுக்கு” என்றான் கண்ணாடியிலிருக்கும் அவள் கண்பார்த்து.
   “உங்களுக்காகன்னுலாம் காத்திருக்கல” என்று சிணுங்க…
   “வேற யாருக்காகவும் இல்லதான. அதான் தேங்க்ஸ்.” ஸ்டூலைப் பிடித்திருந்த கைகள் அவளை வளைத்துக்கொள்ள ஏதோ ஒரு ஆழ்ந்த மயக்கம் இருவருக்குள்ளும்.
   “அண்ணி.. அண்ணீ குளிச்சதும் அம்மா கீழ வரச்சொன்னாங்க” என்று வெளியில் நின்றே கதவைத்தட்டி குரல் கொடுத்தபடி அனு செல்ல…
   அவசரமாக விடுபட்ட இருவரும் ஒருவர் முகம் ஒருவர் பார்க்கத் தயங்கி நிற்க “நான் பாப்பா பார்த்துட்டு அவங்களையும் கூட்டிட்டு வர்றேன்” என மெல்லிய குரலில் சொல்ல…
   “எதிர் ரூம்லதான் இருக்காங்க. போய்ப்பாரு. அதுக்கு முன்ன லேசா தலைமுடி பின்னிக்க. நான் கீழ போறேன்” எனச் சென்றான்.
   மனம் சந்தோஷிக்க முகம் அதை வெளிப்படுத்த சின்னதாக ஒரு பின்னலைப் போட்டு எதிர் அறைக்கதவை மெல்லத் திறக்கையில் கேட்ட வார்த்தையில் அப்படியே நின்றாள்.
   “வித்தி நீ எப்ப வந்த?”
   “ஏன் வந்தேன்னு இருக்கு அண்ணி. அவங்க மேலயிருக்கிற தப்பான அபிப்ராயத்தை நீங்க இன்னும் மாத்திக்கலை இல்ல.”
   “அப்படியில்ல வித்தி. அது வேற. இது வேற.”
   “தோசையை எப்படித் திருப்பிப் போட்டாலும் அது தோசைதான் அண்ணி. சப்பாத்தி ஆகிடாது. முகத்துக்கு நேரே உண்மை தெரிந்தாலும் அதை ஏத்துக்கற பக்குவம் உங்களுக்கு இல்லண்ணி. நாளைக்குக் காலையிலதான பங்க்ஷன்இ நாங்க மதியம் கிளம்பி வர்றோம். அப்ப உங்களுக்கு எந்தவித பிரச்சனையும் இருக்காதுல்ல?”
   “வித்தி என்ன பேசுற? தாய்மாமன்ற உறவுல உள்ள அருமை அவளுக்குத் தெரியாம இருக்கலாம். எனக்குத் தெரியும். இவள் எனக்கும் குழந்தைதான். நான் சொல்…”
   “இங்க பாருங்க அவர் நல்லவர்தான் ஒத்துக்கறேன். ஆனா குழந்தை விஷயம் வேற” என்று கணவனை முழுதாகப் பேசவிடாமல் தடுத்தாள்.
   “சாரிண்ணா. பங்க்ஷன் வந்து ஓரமா நின்னுட்டுப் போற உறவா வர நாங்க தயாராயில்ல. அதுக்கு நாங்க வராமலே இருக்கலாம். அதுக்கு கல்யாண மயக்கம் காதல் மயக்கம்னு என்ன பெயர் வச்சாலும் ஐ டோண்ட் கேர். நான் கீழ போறேன் சீக்கிரம் வாங்க. கீர்த்தி வா” என்று அவளையும் அழைத்துச் சென்றாள்.
   தலையில் கைவைத்தபடி உட்கார்ந்திருந்தாள் கார்த்திகா. ‘என்ன சொல்ல ஆரம்பித்தோம் என்ன சொன்னோம்’ என்று அவளுக்கே விளங்கவில்லை. இரு நாட்களாக ஏதோ ஒன்று தன்னையும் மீறிப் பேச வைப்பதாகத் தோன்றியது.
   “நீ பண்ற வேலைக்கு தலையைப் பிடிச்சிட்டு நாங்கதான் உட்காரணும் கார்த்தி. நீ ஏன் இப்படியிருக்க? குழந்தை குழந்தைன்னு உரிமையா பேசுறியே அந்தக் குழந்தை அவர் இல்லன்னா இப்ப இல்ல. அது தெரியுமா உனக்கு?” என்றான் கோபத்துடன்.
   “ஐயோ நான் ஏதோ சொன்னேன்னு நீங்க ஏன் தப்பாப் பேசுறீங்க?”
   “தப்பாப் பேசாம வேற என்ன செய்யணும்ன்ற? படிச்சிப் படிச்சிச் சொன்னேன். அமைதியாயிரு எல்லாம் சரியாதான் நடக்குதுன்னு. கேட்டியா நீ? பெரிய நியாய தேவதை மாதிரி சட்டம் பேசிட்டிருக்க. நாங்க தப்பா பேசுறோமாம். இவங்க மட்டும்தான் சரியா பேசுறாங்களாம்! ஹாஸ்பிடல்ல என்ன நடந்ததுன்னு தெரியுமா உனக்கு? உன்கிட்ட சொன்னது கால்வாசிதான். முழுசா தெரிஞ்சா உன் மனசும் உடலும் கஷ்டப்படுமோன்னு மறைச்சா நீ என்னலாம் பேசிட்டிருக்க?”
   “எ.. என்ன மறைச்சீங்க? கீர்த்தி கூட ஹாஸ்பிடல்னு ஏதோ ஆரம்பிச்சி நிறுத்திட்டா. நல்லாயிருந்த குழந்தைக்கு நோய் இருக்கிறதா பயமுறுத்தி நிறைய பணம் பறிக்கிறதா சொல்லி டாக்டர் மேல கேஸ் போட்டு அரஸ்ட் பண்ணிட்டதா சொன்னீங்க. இதுக்கு மேல என்னயிருக்கு? இதுல வித்தி ஹஸ்பண்ட் எங்க வந்தார்?” என்றாள் தவிப்புடன்.
   “இது நாங்க உன்கிட்ட சொன்னது. ட்ரீட்மெண்ட்ல சந்தேகப்பட்டு டாக்டர்கிட்ட டிஸ்சார்ஜ் பண்ணச் சொல்லி கேட்டேன். ஒரு மாச வருமானத்தைப் பத்தே நாள்ல எப்படி விடுவாங்க””
   “ஒரு நிமிஷம்ங்க. பணம்தான் அவங்க டார்கெட்னா சிசேரியன்னு ஆரம்பிச்சிருக்கலாமே? ஏன் நார்மல் டெலிவரி பண்ணினாங்க?”
   “இதே கேள்விதான் நம்ம வீட்ல உள்ளவங்களுக்கும். அது பிசினஸ் ட்ரிக் கார்த்தி. உனக்கு வர்ற எண்ணம் எல்லாருக்கும் வந்திருக்கும். அப்படியிருக்கிற பட்சத்துல அவங்க தங்களை ஏமாத்துறதை எப்படி உணர்வாங்க. அந்த சென்டிமெண்டை தான் இவன் தனக்காக யூஸ் பண்ணிக்கிட்டான். நான் டிஸ்சார்ஜ் பண்ணக் கேட்டதும் என்கிட்ட நல்லவிதமா பேசிட்டு குழந்தையைக் கொல்லப் பார்த்தான்.”
   “என்னது?” என அதிர்ந்து எழுந்தவள் சட்டென்று குழந்தையை வாரியணைத்துக் கொள்ள…
   “ம்… நர்ஸ் ஒருத்தர் போன் பண்ணி விஷயத்தைச் சொன்னதும் வேகமா ஓடிப்போனேன். தடுக்கப் பார்த்தப்ப டாக்டரோட ஆளுங்க என்னைப் பிடிச்சி நகரவிடாமல் செய்து இன்குபேட்ல வைரஸ் செலுத்துற நேரம் ஆனந்த் மச்சான் வந்தார். கண்சிமிட்டுற நேரத்துல டாக்டரை அடிச்சிப்போட்டு குழந்தையையும் காப்பாத்தி அவங்க மூணுபேரையும் சமாளிச்சி போலீஸ்கும் இன்பார்ம் பண்ணினோம்.”
   “அரை நிமிஷம் லேட்டாயிருந்தா கூட என் கண்முன்ன நம்ம குழந்தையை…” வார்த்தைகள் திக்க குழந்தையின் தலைவருடி “இப்ப சொல்லு கார்த்தி? அவருக்கு சப்போர்ட் பண்ணினதுல என்ன தப்பு. நம்ம குடும்பம் இவ்வளவு சந்தோஷமா இருக்குதுன்னா அது யாரால? வார்த்தைகளை சட்டுன்னு கொட்டிட்ட? கொட்டின வார்த்தைகளை இல்லன்னு உன்னால சொல்ல முடியுமா?”
   “சா..சாரிங்க. நிஜமாவே பேசணும்னு பேசல. நான் பேசினதையெல்லாம் இப்ப நினைச்சா ரொம்ப சில்லியா இருக்கு. என் பேச்சினால எத்தனை பேர் மனசைக் கஷ்டப்படுத்திட்டேன். இப்ப மத்தவங்க முகத்தைப் பார்க்கிறதுக்குக் கூட கூசுதுங்க” என்று அழ ஆரம்பிக்க…
   அதே நேரம் அவள் செல் அடிக்க சாதனாவின் பெயர் பார்த்ததும் குழந்தையைப் படுக்கவைத்து “சொல்லு சாது?” என்றதும் அவள் மன்னிப்பு மேல் மன்னிப்பு கேட்டு நடந்தது அனைத்தையும் சொல்ல… “ஓ… சரி சாது. எதுவும் பிரச்சனையில்லை… ஹேய் போதும் உன் மன்னிப்பு… தெரிஞ்சி எதுவும் செய்யலையே. அதெல்லாம் நான் பார்த்துக்கறேன்மா… நீ கில்டியா ஃபீல் பண்ணாத. சரி வச்சிடுறேன்” என்று போனைக் கட் செய்தவளால் அதற்குமேல் தாங்கமுடியாமல் சத்தமாகவே அழ ஆரம்பித்தாள்.
   சற்று நேரம் அழவிட்டவன் அருகில் வந்தமர்ந்து “என்னாச்சி கார்த்தி?” என… கணவன் மடிசாய்ந்து இன்னுமே அழ… “அழாத கார்த்தி. உடம்புக்கு எதாவது ஆகிடப்போகுது” என்றான் ஆறுதலாக.
   “ஏன் என்கிட்ட முன்னாடியே சொல்லல. நேத்து பேசும்போதாவது சொல்லியிருக்கலாமே?”
   “முதல்ல நாங்க சொன்னா கேட்கிற நிலையில் நீயில்ல கார்த்தி. வித்திக்குத் தப்பா நடந்திருச்சேன்ற ஆதங்கத்துலதான் நீ பேசினது.”
   சட்டென நிமிர்ந்து கணவன் முகம் பார்த்து “நிஜமாவே! அந்த எண்ணம் மட்டும்தான்ங்க என் மனசுல இருந்தது. தண்ணி சிகரெட்னா கூட திருத்திடலாம்ன்ற நம்பிக்கையிருக்கும். பொண்ணு விஷயம் அது. அதுவும் கல்யாணம் நெருங்கின டைம்ல நிறுத்தியிருக்கார். அப்படிப்பட்டவர் நம்ம வித்தியை ஏமாத்திட்டா என்ன பண்றதுன்ற பயம்தான். வேற எந்த எண்ணமும் எனக்கில்லைங்க. ப்ளீஸ் என்னை நம்புங்க” என மன்றாட…
   அவளின் கண்ணீர் துடைத்து “உன்னை எனக்குத் தெரியாதா கார்த்தி” என்றான் ஆறுதலாக.
   “எல்லாரும் என்னைத் தப்பா நினைச்சிருப்பாங்கள்ல? என் பெயரை நானே கெடுத்துக்கிட்டேன்தான?” என்றாள் அழுகையுடன்.
   “ஏய் கருவாச்சி! இங்க பாரு யாரும் தப்பா எடுத்துக்கல. எல்லார்கிட்டயும் சகஜமா பேசு. நீயா மனசுல எதையாவது நினைச்சிக் குழம்பிக்காத. வித்தியை சமாதானப்படுத்தணும்னு நிறைய வேலையிருக்கு. உன் அழுகையில குழந்தை முழிச்சிட்டா பாரு தூக்கிட்டு வா கீழ போகலாம்.
   கீழே இறங்கி வருகையிலேயே “ஹாய் பச்சையம்மா வாங்க வாங்க. மருமகளை என்கிட்ட குடுங்க” என்றான் சந்தோஷமாக.
   ஏனோ அவன் முகம் பார்க்க கூச்சமாகயிருந்தது கார்த்திகாவிற்கு. எத்தனை பேசியும் மனதில் எதையும் நினைக்காமல் சகஜமாகப் பழகுபவனை என்னவெல்லாம் சொல்லி ‘ச்சே.. நீயெல்லாம் என்ன படிச்ச கார்த்தி’ என்று அவள் மனசாட்சியே அவளைத் துப்பியது.
   “நீங்க குழந்தையைத் தூக்கிக்கமாட்டீங்க. குழந்தை அம்மாகிட்டயே இருக்கட்டும்” என்று வித்யா இடையிட…
   “இல்ல தியா. நான் நல்லா…”
   “இல்லங்க நீங்க தூக்கிக்கமாட்டீங்க” என்றாள் அழுத்தமாக.
   மனைவியின் அக்குரலில் ஏதோ சரியில்லையென்று பட்டது. அவளின் முகம் பார்க்கையில் என்றுமில்லாத பிடிவாதம் தெரிய “சுபாஷ் இன்னைக்கே போகணுமா? நாளைக்குக் காலையில நாம எல்லாரும் சேர்ந்தே போகலாமே?”
   “இல்லங்க. அவங்க இன்னைக்குக் கிளம்பட்டும். நாம நாளைக்குப் போகலாம” என்றாள் அதே அழுத்தத்துடன்.
   ஏன் என்பதாய் ஆனந்த் பார்வையிருக்க மனைவியின் கலங்கிய கண்களைக் கண்டவன்“ஒரு நிமிஷம் இதோ வந்திடுறோம்” என்று அங்கிருந்த தாயின் அறைக்குள் அழைத்துச் சென்று “ஏன் தியா இப்படி பிஹேவ் பண்ற? உன்னோட கேரக்டர் இது கிடையாதே. மேல என்ன நடந்தது? ஏய் ஏன்மா அழுற? தியா…” சட்டென்று தன்மேல் ஒட்டிக்கொண்டவளை ஆச்சர்யமாய் பார்த்து புன்னகையுடன் கட்டிக்கொண்டான்.
   “நாம அங்க போக வேண்டாம்” என்றாள் அழுகையினூடே.
   “மறுவீடு சடங்கு போய்த்தான ஆகணும். மறுத்தா பெரியவங்க சங்கடப்படுவாங்களேமா.”
   “மறுவீடு இன்னொரு நாள் வர்றோம்னு சொல்லிடலாம்.”
   “அப்ப என்ன நடந்ததுன்னு சொல்லமாட்ட?”
   ‘ம்கூம்’ என்று தோளிலேயே தலையசைக்க… “அப்ப ஓகே” என்று அப்படியே நிற்க கதவு தட்டும் ஓசையில் தங்களின் நிலை புரிய முகத்தில் வெட்கங்கள் ஜாலமிட விலகப் போனவளை “இப்ப எதுக்கு விலகுற? பர்ஸ்ட் டைம் நீயா வந்து கட்டிப்பிடிச்சிருக்க. இதை மிஸ் பண்ண விரும்பல. அப்படியே நில்லு” என்றான் செல்ல அதட்டலாக.